1.Το έργο πατάει πάνω σε πραγματικές μαρτυρίες κακοποίησης. Πώς το διαχειρίζεσαι ως ηθοποιός χωρίς να σε καταπιεί;
Η αλήθεια είναι ότι η θεματολογία του έργου δεν είναι καθόλου εύκολη.Οι μαρτυρίες για μένα λειτουργούν όπως η βενζίνη στην φωτιά.Με διακατέχει μια “κάψα” να πω αυτές τις ιστορίες διότι αυτή θεωρώ πως είναι στην ουσία της η δουλειά μου.Να θέτω ερωτήματα στο κοινό.Δεν μπορείς να μην βουτήξεις στην αρχή σε αυτό που σου έχει ανατεθεί,αυτόματα οι “ματιές “ του έργου και η δική σου έχουν απομακρυνθεί.Πρεπει να κατανοήσεις όσο μπορείς τον χαρακτήρα και τα κίνητρα του και μετά πρέπει να διαχωρίσεις που εσείς οι δύο (ο ηθοποιός και ο ρόλος )συναντιέστε και που τραβάτε την γραμμή.
2.Στο «Δόξα(sin)» οι χαρακτήρες χτίζονται επί σκηνής. Αυτό είναι ελευθερία ή παγίδα;
Οι χαρακτήρες ναι μεν χτίζονται στην σκηνή αλλά αυτό συμβαίνει από την σκοπιά του κοινού.Στις πρόβες περάσαμε αρκετό χρόνο στο να προσπαθήσουμε να δώσουμε την ψευδαίσθηση ότι οι χαρακτήρες εκείνη την ώρα περνούν την απόφαση να παίξουν το παιχνίδι αρα αυτόματα και να δημιουργηθούν επί σκηνής .Αυτο είναι και το γοητευτικό στο έργο.Η παγίδα βρίσκεται στο γεγονος ότι η διαδικασία απαιτεί το κίνητρο πίσω από την μεταμόρφωση να εμπεριέχει ευγενείς προθέσεις ,νου και σκληρή δουλειά αλλιώς είναι απλώς ένα κάμωμα.
3.Το role playing λειτουργεί ως άμυνα ή ως αποκάλυψη για τους χαρακτήρες;
Πολύ ωραία ερώτηση.Θεωρώ πως είναι ένα δίκοπο μαχαίρι.Οπως και στην ζωή μας έτσι και στο έργο οι χαρακτήρες προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από τις μάσκες των ρόλων που επιλέγουν να παίξουν.Το θέατρο όμως έχει αυτή την ιδιότητα να ξεβράζει τον πραγματικό χαρακτήρα του ανθρώπου στην σκηνή και το ποιόν του.Το ίδιο συμβαίνει και στο έργο.Στην προσπάθεια των χαρακτήρων να αποκρύψουν τα πραγματικά θέλω τους ,αποτυγχάνουν με αποτέλεσμα να βγαίνουν στην επιφάνεια τα θέλω τους χωρίς κάποιο φίλτρο.
4.Υπάρχει στιγμή στην παράσταση που νιώθεις ότι ο ρόλος “σε ξεπερνάει”;
Δεν το βλέπω έτσι είναι η αλήθεια.Με τους ρόλους αποφασίζουμε να κάνουμε ένα κοινό ταξίδι.Οσο πιο μακρύ το ταξίδι τόσο καλύτερα γνωρίζω τον συνταξιδιώτη μου.Παντα θα υπάρχουν πτυχές του ρόλου που θα με αφήνουν έκπληκτο,θα με γεμίζουν απορίες στις οποίες δεν ξέρω αν θα δώσω ποτέ απαντήσεις αλλά δεν πειράζει γιατί τις απορίες πρέπει να τις μοιραζόμαστε και όχι πάντα να τις λύνουμε.Οπότε δε ξέρω αν με “ξεπερνάει” αλλά με προκαλεί σε μια συνεχόμενη διαπραγμάτευση.
5.Πόσο εύκολο είναι να ισορροπήσεις ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το τελετουργικό στοιχείο;
Όλα έχουν να κάνουν για τον λόγο που συμβαίνει κάτι στην σκηνή.Η αλήθεια είναι ότι ο ρεαλισμός και η τελετουργία είναι δύο διαφορετικές “γλώσσες “.Η δουλειά μας έγινε πιο εύκολη όταν καταλάβαμε ότι πρέπει να υπηρετήσουμε το έργο και όχι τις ιδέες μας.Οπότε η τελετουργία χρησιμοποιείται ως σύμβολο,όταν ξεκαθαρίστηκε στην πρόβα ο λόγος που συμβαίνει κάτι και έβγαινε οργανικά και προέκυπτε αβίαστα τότε η ισορροπία δεν αποτέλεσε εμπόδιο .
6.Το έργο ακουμπά την πίστη. Εσύ προσωπικά ένιωσες να αμφισβητείς κάτι μέσα από αυτή τη διαδικασία;
Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει κρύψει την αγάπη του για τον Θεό.Γνωρίζω πολύ καλά πως το προσωπείο του έχει χρησιμοποιηθεί πολλάκις για προσωπικό όφελος ,σε πολλές περιπτώσεις και από τους ίδιους τους εκπροσώπους του.Δεν θα πω ψέματα ,με θλίβει βαθιά που ένα σύμβολο αγάπης αμαυρώνεται καθημερινά.Ο Θεός είναι σύμβολο ανιδιοτελής αγάπης για όλους ανεξαρτήτως φύλου,σεξουαλικής προτίμησης ή καταγωγής.Δεν άλλαξε κάτι για εμένα αντιθέτως η φωτιά μέσα μου φούντωσε και ήθελα να πω αυτή την ιστορία γιατί μου είναι ξεκάθαρο ότι το Δόξα(sin) δεν τα βάζει με την πίστη ούτε με το μήνυμα του Θεού αλλά με τους που διάβασαν το μήνυμα και το έφεραν στα δικά τους μέτρα.
7.Τι είναι πιο τρομακτικό τελικά: η εξουσία ή η σιωπή;
Αλήθεια δεν ξέρω.Θεωρω πως αυτές οι δύο έννοιες εμπεριέχουν η μία την άλλη.Οι πολιτικοί μας όταν βγάζουν κάποιο δημόσιο λόγο μιλάνε και εμείς από κάτω κάνουμε ησυχία.Η σιωπή πολλές φορές από μόνη της δηλώνει δύναμη.Τώρα αν συμβαίνει κάτι γύρω σου που σου επιβλήθηκε από την εξουσία και εσύ διαφωνείς και σωπαίνεις αυτόματα γίνεσαι συνένοχος.Δυσκολεύομαι πολύ να μιλάω,να λέω την γνώμη μου δεν θα σας πω ψέματα,είναι μια κακη συνήθεια που προσπαθώ να σπάσω.Οπότε θα απαντήσω στην σιωπή .
8.Αν έπρεπε να περιγράψεις την παράσταση με μία λέξη, ποια θα ήταν και γιατί;
Ανατροπή θα έλεγα.Τώρα το γιατί θα το αφήσω στους θεατές να το μάθουν
9.Υπάρχει κάποια αντίδραση κοινού που σε έχει ταρακουνήσει;
Η αλήθεια είναι ότι παίξαμε 2 παραστάσεις στην Θεσσαλονίκη και πάρθηκε η απόφαση να κατέβουμε στην Αθήνα.Έτυχε πριν κάποιες μέρες να πάω σε ένα μαγαζί και η σερβιτόρα με ρώτησε αν έπαιζα στην παράσταση.Μου απεύθυνες ένα μονόλογο και ακόμα το θυμάμαι μου είπε.Χάρηκα πολύ.Οπότε κρατάω αυτό
10.Σε μια εποχή που όλα «καταναλώνονται» γρήγορα, αυτή η παράσταση ζητά από τον θεατή να αντέξει. Πιστεύεις ότι το κοινό είναι έτοιμο;
Αν το κοινό δεν μπορέσει να παρακολουθήσει την παράσταση δεν θα φταίει κανένας άλλος παράγοντας πέρα από εμάς τους ίδιους που βρισκόμαστε στην σκηνή.Θα ήταν εύκολο να πούμε ότι φταίει η σημερινή σχέση με τα social media,το scrolling ή οτιδήποτε άλλο .Σίγουρα αυτά παίζουν κάποιο ρόλο αλλά αν έχεις κάτι να πεις και αυτό που θα εξιστορήσεις έχει ουσία τότε το κινητό θα κλείσει και θα ακουστείς.Γιατι όταν ήμασταν μικροί θέλαμε να μας διαβάζουν τα ίδια παραμύθια ξανά και ξανά;Γιατί μας γοητεύει το περιεχόμενο της ιστορίας.Αυτο κάνουμε και εμείς.Είμαστε “επαγγελματίες παραμυθάδες” και το εννοώ με όλο το σεβασμό της έννοιας του παραμυθά,οπότε την ευθύνη πάντα στην ζωή μας,στην σκηνή και οπουδήποτε αλλού θα την έχουμε μόνο εμείς οι ίδιοι .
