Από τι στόφα είναι φτιαγμένος ένας ηθοποιός που αντέχει στον χρόνο;
Πόση αθανασία χωράει σε ένα πρόσωπο; Πόσο ανεξίτηλη μπορεί να παραμείνει μια μορφή στις μνήμες των ανθρώπων και πόσες γενιές μπορεί να εξακολουθεί να συγκινεί μέσα από τις ταινίες της; Η Αλίκη Βουγιουκλάκη έχει θέση στις καρδιές όλων. Του χθες, του σήμερα και του αύριο. Είναι η «Εθνική μας Σταρ» και έτσι έχει χαραχθεί στη συλλογική μας συνείδηση. Ακόμη και σε όσους δεν την παραδέχτηκαν, αλλά και σε όσους τη λάτρεψαν, απέδειξε με το φευγιό της πως το πέρασμά της από τον χρόνο και την τέχνη άφησε ένα αποτύπωμα που παραμένει ζωντανό.
Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό της, επιμένει να είναι εδώ, στο καμαρίνι της που εγκαινιάζεται την Τετάρτη 17 Ιουνίου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, να «ξαποστάσει» δίπλα στο καμαρίνι του αγαπημένου της Δημήτρη Παπαμιχαήλ, σε μια κοινή, αδιάρρηκτη μοίρα που αντέχει στον χρόνο.
Ένα καμαρίνι που μας γυρίζει πίσω, σε ένα ονειρικό ταξίδι μέσα από κοστούμια και προσωπικά της αντικείμενα, χειρόγραφα και σπάνιες φωτογραφίες που παραχώρησε η Έφη Πίκουλα- Βουγιουκλάκη στο Δημοτικό Ραδιόφωνο του Πειραιά, Κανάλι Ένα 90,4.
Καλοκαίρι του 1980. Στο θερινό θέατρο «Αλίκη», η «Εύθυμη Χήρα» σε σκηνοθεσία Τάκη Βουγιουκλάκη θριαμβεύει. Η Αλίκη στη σκηνή ντυμένη με μακριά, αστραφτερή τουαλέτα. Εφαρμοστή, με ανοιχτό ντεκολτέ που καταλήγει σε πλούσιο βολάν, στολισμένο με στρας και φτερά στους ώμους, με την υπογραφή του γνωστού ενδυματολόγου και σκηνογράφου Γιώργου Πάτσα. Ο Πάτσας ήξερε να αναδεικνύει τη λάμψη της Αλίκης, την έντυσε στην «Εβίτα», στο «Καμπαρέ», στο «Βίκτωρ Βικτώρια». Μακριά γάντια πάνω από τον αγκώνα και εντυπωσιακά κοσμήματα κοσμούν τον λαιμό της. Δίπλα της ο Δάνης Κατρανίδης, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Γρηγόρης Βαλτινός, η αγαπημένη της φίλη Καίτη Λαμπροπούλου. Και εμείς κάτω από τη σκηνή, μικροί και μεγάλοι, να μένουμε αποσβολωμένοι από το εκτυφλωτικό της φως.
Έτσι έμοιαζε η Αλίκη πάνω στη σκηνή, σαν φως, σαν παραμύθι, σαν κομμάτι ενός άλλου, άυλου κόσμου, ένα πλάσμα χωρίς βάρος. Εξωπραγματική, αλλά και τόσο ανθρώπινη. Εκτυφλωτική και τόσο δική σου. Ακόμα και όταν σε υποδεχόταν στο καμαρίνι της, μετά την παράσταση, τότε που αποχωριζόταν τα εκτυφλωτικά κοστούμια και σε καλούσε δίπλα της, φορώντας τη σομόν, σατέν ρόμπα της, καθώς πουδράριζε διακριτικά το πρόσωπό της στο κάτοπτρο. Σεμνά σιγουρευόταν για την εικόνα της. Της άρεσε να σου μιλάει μέσα από τον καθρέφτη. Εκεί που μεταμορφωνόταν. Που γινόταν «η άλλη», μέσα από μερικές διορθώσεις στο φως, ξαναχτενίζοντας τα μαλλιά της, εκεί που αναζητούσε κάθε φορά το νάζι ή τη θλίψη της. Καθώς έψαχνε τα γυαλιά της, ανακάτευε τα χειρόγραφά της και ανοιγόκλεινε μηχανικά την κοσμηματοθήκη της. Πάνω στη μακιγιέρα της Αλίκης ήταν απλωμένα τα καλλυντικά, οι πούδρες και οι φωτογραφίες των αγαπημένων της. Πιο κει η περούκα μιας παράστασης, τα μακριά λευκά, γεμάτα στρας γάντια. Όλα εκείνα τα μικρά, καθημερινά αντικείμενα που υπηρέτησαν τον δικό τους ρόλο, όπως και εκείνη υπηρέτησε τον δικό της. Να κάνει μια γενιά να πιστέψει πως, ακόμη και μέσα στο σκοτάδι, υπάρχει χώρος για φως, ελπίδα και αθωότητα. Να παραμένει επιθυμητή μέσα από τη σπάνια ελαφρότητα του είναι της. Έναν ρόλο που υπηρέτησε μέχρι εξαντλήσεως.
Τη δημιουργία αυτού του καμαρινιού οραματίστηκε ο Παναγιώτης Φύτρας, Προϊστάμενος Προγράμματος και Πολιτισμού της ΔΗ.ΡΑ.Π.. ‘Ενα «σπίτι» για την Αλίκη, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, εκεί όπου, σαν να το είχε ορίσει η μοίρα, άνοιξε και έκλεισε την αυλαία της. Στη σκηνή του έκανε την παρθενική θεατρική της εμφάνιση στον ρόλο της «Λουϊζόν», στο έργο «Κατά Φαντασίαν Ασθενής» του Μολιέρου, το 1953. Κι εκεί, στην ίδια σκηνή, έριξε αυλαία με τη «Μελωδία της Ευτυχίας» το 1996. Η σπουδαία αυτή πρωτοβουλία συμπίπτει με τη συμπλήρωση 39 χρόνων λειτουργίας του σταθμού και συνιστά μια πολιτιστική παρακαταθήκη με ιδιαίτερο συμβολισμό για την πόλη, το ελληνικό θέατρο και τη συλλογική μας μνήμη.
Μιας ζωντανής μνήμης, γεμάτης λάμψη και θεατρική ιστορία, που αναβιώνει μέσα από το αυθεντικό κοστούμι της από την «Εύθυμη Χήρα», τα προσωπικά αντικείμενα, χειρόγραφα και σπάνιες φωτογραφίες που παραχώρησε η Έφη Πίκουλα – Βουγιουκλάκη στο Δημοτικό Ραδιόφωνο του Πειραιά, Κανάλι Ένα 90,4. Το ιστορικό θέατρο του Πειραιά θα φιλοξενεί πλέον μόνιμα το προσωπικό καμαρίνι της Αλίκης Βουγιουκλάκη, το οποίο επιμελήθηκε αφιλοκερδώς ο διακεκριμένος σκηνογράφος Μανόλης Παντελιδάκης. Μια κίνηση με ιδιαίτερο συμβολισμό, αφού δεν πρόκειται απλώς για έναν διακεκριμένο σκηνογράφο, αλλά για έναν άνθρωπο που τη γνώρισε προσωπικά, συνεργάστηκε μαζί της και υπήρξε μέρος του καλλιτεχνικού της κόσμου.
Τα εγκαίνια θα πραγματοποιήσει ο Δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης, παρουσία σημαντικών προσωπικοτήτων της Τέχνης και του Πολιτισμού, στην κεντρική αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά «Δημήτρης Ροντήρης».
Χαιρετισμούς θα απευθύνουν ο Πρόεδρος της ΔΗ.ΡΑ.Π. Κανάλι Ένα 90,4 Ιωσήφ Βουράκης, η Έφη Πίκουλα-Βουγιουκλάκη, ο σκηνογράφος Μανόλης Παντελιδάκης καθώς και ο δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου Παναγιώτης Τιμογιαννάκης.
Στη βραδιά θα μιλήσουν άνθρωποι που συνεργάστηκαν, γνώρισαν ή εμπνεύστηκαν από την αξεπέραστη Αλίκη: η Άννα Φόνσου, ο Αλέξανδρος Ρήγας, ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος, ο Δημήτρης Σαμόλης, ο Γιώργος Παπαπαύλου και η θεατρική παραγωγός-υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων Νταίζη Λεμπέση.
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα προβληθούν σπάνια αποσπάσματα από μεγάλες θεατρικές στιγμές της Αλίκης, καθώς και αποσπάσματα από την τελευταία ραδιοφωνική συνέντευξη που παραχώρησε στον Πειραιώτη δημοσιογράφο Παναγιώτη Φύτρα.
Ίσως τελικά η αθανασία να κατοικεί σε ένα καμαρίνι. Σε μια σομόν ρόμπα κρεμασμένη σιωπηλά, σε ένα ζευγάρι γάντια γεμάτα στρας, σε λίγες φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων πάνω σε μια μακιγιέρα. Εκεί όπου μια γυναίκα ετοιμαζόταν κάθε βράδυ να γίνει όνειρο για τους άλλους.
