ΠΗΓΑΜΕ / ΕΙΔΑΜΕ : “Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΟΕΜΤΖΗ” ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΑΘΜΟΣ

Φτάνοντας στο Θέατρο «Σταθμός» για να δω την παράσταση η «Τελευταία απολογία του Νίκου Κοεμτζή» η ανυπομονησία μου είναι μεγάλη. Είναι η πρώτη παράσταση που θα δω τη φετινή χειμερινή σεζόν και οι προσδοκίες μου είναι υψηλές.
Μπαίνοντας στο χώρο του θεάτρου και αφού κάθομαι στη θέση μου παρατηρώ τη σκηνή. Εκεί βρίσκεται ένας άνθρωπος ρακένδυτος και φανερά ταλαιπωρημένος. Είναι ο Νίκος Κοεμτζής. Εκείνη την ημέρα ήμασταν εμείς οι εκλεκτοί στους οποίους θα πει την ιστορία του, που θα απολογηθεί για το έγκλημα του.
Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Νίκος Κοεμτζής έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που το 1973 στην πίστα του λαϊκού κέντρου «Νεράιδα» δολοφόνησε τρεις ανθρώπους «για ένα ζεϊμπέκικο». Ο Βαγγέλης Γέττος συνέγραψε την ιστορία του σε θεατρικό έργο, δίνοντας της μια νέα διάσταση. Ο ήρωας πριν ξεψυχήσει κάνει μια ευχή, να απολογηθεί για το έγκλημα του όχι σε αστυνομικούς και δικαστές αλλά σε απλούς καθημερινούς ανθρώπους. Εκείνο το βράδυ ήμασταν εμείς αυτοί.
Ο αδελφός του συγγραφέα, Μάρκος Γέττος, ενσαρκώνει τον Νίκο Κοεμτζή, δίνοντας στην ερμηνεία του τον ρεαλισμό και τη δυναμική που της χρειάζεται. Από την αρχή του έργου περνάει την αίσθηση στο θεατή πως βλέπει στην σκηνή τον ίδιο τον ήρωα. Έχει εσωτερικεύσει τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τη ψυχολογική κατάσταση του Κοεμτζή και αυτό είναι έκδηλο τόσο από την ομιλία του όσο και από τις κινήσεις του σώματος του.
Η αφήγηση του ήρωα κατά την «απολογία» του δεν δίνει έμφαση στο έγκλημα του αυτό καθαυτό αλλά φωτίζει τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτό.
Μέσα από τα λόγια του θίγεται έντονα το θέμα των προκαταλήψεων και της βίας. Βίαια ο ήρωας από τη γέννηση του τοποθετείται στο περιθώριο της κοινωνίας για λόγους που δεν προκύπτουν ως συνέπεια της δικής του συμπεριφοράς. Ο πατέρας του ήταν ενεργό μέλος του ΕΑΜ και εξαιτίας αυτού συγκέντρωνε τα πικρόχολα βλέμματα πάνω του.
Ο Μάρκος Γέττος ως Νίκος Κοεμτζής κατά την ερμηνεία του αποδίδει σε μεγάλο βαθμό την εσωτερική πάλη στην οποία βρίσκεται ο ήρωας. Το περιθώριο είναι πολύ βαρύ φορτίο στις πλάτες του και το «σέρνει» με δυσκολία. Έχει μοναξιά και πόνο. Η αδικία τον εξοργίζει. Έχει τεράστιο θυμό και απογοήτευση για την κοινωνία και τον τρόπο που τον αντιμετώπισε από τη γέννηση του, προσπαθώντας παράλληλα να βρει μια αχτίδα, μια αφορμή που θα τον κρατήσει ήρεμο και ισορροπημένο.
Η δραματική αφήγηση του Μάρκου Γέττου σε συνδυασμό με τη μουσική επένδυση του έργου κοινωνούν τα συναισθήματα του ήρωα στο κοινό. Μπαίνουν στην θέση του και αφουγκράζονται την δική του πλευρά.
Την πλευρά του «θύματος» μιας κοινωνίας που κρίνει τους ανθρώπους βιαστικά και επιφανειακά. Αυτός είναι και ο λόγος που το «θύμα» γίνεται «θύτης» παίρνοντας μια άτυπη εκδίκηση για όσα πέρασε.
Η «τελευταία απολογία του Νίκου Κοεμτζή» είναι μια παράσταση που μαγνητίζει τον θεατή, τον συμπαρασύρει στη δραματικότητα της αφήγησης και του αφήνει προβληματισμούς προς συζήτηση κατά την έξοδο του από το θέατρο.
Αξίζει να δείτε αυτό το ψυχογράφημα!