Μία από τις προσωπικά αγαπημένες μου συνήθειες τα καλοκαίρια είναι οι θερινές συναυλίες. Εκείνες οι μαγικές βραδιές, όπου οι άνθρωποι, γνωστοί και άγνωστοι μεταξύ τους μαζεύονται στο συγκεκριμένο μέρος που έχει δοθεί το ραντεβού με τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες και για το επόμενο προκαθορισμένο χρονικό διάστημα συμφωνούν άτυπα ότι θα συμμετάσχουν σε μία κοινή σύμβαση: να ταξιδέψουν νοερά όσο πιο μακρυά μπορούνε, να τραγουδήσουν δυνατά κάθε στίχο που σημαίνει κάτι για εκείνους, να γίνουν ένα με το πλήθος, κάνοντας στην άκρη τα προβλήματα, μονάχα για το παρόν. Μονάχα για το τραγούδι. Μονάχα για την στιγμή.
Μια τέτοια συνθήκη βιώσαμε και το περασμένο Σάββατο, στις 20 του μηνός όταν μαζί με το StreetRadio βρεθήκαμε στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» για να ακούσουμε τον αγαπημένο, αιώνιο έφηβο Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Μπαίνοντας λοιπόν, σε ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο, λύσαμε και ξεκινήσαμε να αρμενίζουμε σε μέρη μακρινά, συγκινηθήκαμε, χορέψαμε και τραγουδήσαμε με τις γροθιές μας υψωμένες για όλες εκείνες τις στιγμές της ζωής μας που έχουμε ταυτίσει με τα τραγούδια αυτού του τεράστιου καλλιτέχνη, για όλα τα όνειρα για τα οποία αξίζει να υπάρχουμε κι ας είναι η φωτιά τους να μας κάψει, για μία ζωή που αξίζει να ζει κανείς σε έναν καλύτερο, πιο ανθρώπινο, πιο δίκαιο και πιο ευαίσθητο κόσμο.
Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου δεν είναι απλώς ένας ερμηνευτής. Είναι ένας ζωντανός θρύλος, μία προσωπικότητα άμεσα συνυφασμένη με το ελληνικό ροκ, που έχει μεγαλώσει και αποκαλύψει νέους κόσμους σε γενιές και γενιές.
Τραγουδώντας κομμάτια μεγάλων προσωπικοτήτων και καλλιτεχνών τεραστίων διαστάσεων, έχει αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του στην ελληνική μουσική σκηνή και πολύ περισσότερο στην συνείδηση και την ψυχή ενός ολοκλήρου λαού. Τα τραγούδια του, από τα πιο επαναστατικά και αυθεντικά ροκ κομμάτια μέχρι τις μπαλάντες του, διακρίνονται από μία σταθερή ευαισθησία, από την πεποίθηση ότι μπορεί ο κόσμος να αλλάξει, μπορούμε εμείς οι ίδιοι πρώτα να αλλάξουμε, εφόσον εκφράζουμε τα συναισθήματα μας, αποδεχόμαστε τον εαυτό μας και τους γύρω μας και είμαστε άνθρωποι για τον άνθρωπο. Η μοναδική φωνή του μας έχει συντροφεύσει σε όμορφες, χαρούμενες αλλά και δύσκολες προσωπικές στιγμές. Η ζωντανή του παρουσία και στάση του όλα αυτά τα χρόνια είναι για μας φάρος και για αυτό στο κάθε του καλλιτεχνικό κάλεσμα είμαστε εκεί. Από μικρή αισθανόμουν τα κομμάτια του μα όσο περνούσαν τα χρόνια, όσο μεγάλωνα άρχισα και να τα καταλαβαίνω.
Ξεκινώντας με τα «Έφηβα γεράκια» στην συναυλία του Σαββάτου, ο Βασίλης έδωσε από νωρίς τον επαναστατικό παλμό που θα ακολουθούσε. Το πρόγραμμα συνέχισε δυναμικά με το «Δεν υπάρχω», το «Πόρτο Ρίκο», την «Βικτώρια», την «Σφεντόνα» και άλλα κομμάτια που έχουμε ταυτίσει με την ιδιαίτερη φωνή και ενέργεια του, με το κοινό να ζωντανεύει, να τραγουδά δυνατά και να ανάβει καπνογόνα. Φυσικά, όπως ήταν αναμενόμενο δεν έλειψε και η συγκίνηση με τα πιο αισθηματικά του κομμάτια, τις αγαπημένες μας μπαλάντες αλλά και την ιδιαίτερη μνεία του στον Νικόλα τον Άσιμο ερμηνεύοντας δύο κομμάτια γραμμένα από τον ένα εκ των τριών Αγίων των Εξαρχείων: τον «Μπαγάσα» και το «Αγαπάω και αδιαφορώ».
Σε αυτή την μοναδική βραδιά επίσης, γιορτάσαμε και τα γενέθλια του Βασίλη τραγουδώντας του όλοι μαζί το «χρόνια πολλά», με την Ελένη Ράντου να εμφανίζεται στην σκηνή την ώρα που ο τραγουδιστής ερμήνευε το «Να κοιμηθούμε αγκαλιά» κρατώντας μία τούρτα και χαρίζοντας σε όλους μας μία αξέχαστη και έντονης φόρτισης στιγμή.
Φθάνοντας στο τέλος της η συνάντηση μας με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, φύγαμε γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις και δυνατά συναισθήματα. Με άλλα λόγια, φεύγοντας πήραμε μαζί μας και την απαραίτητη δόση ζωής για το καλοκαίρι και για να συνεχίσουμε στο αύριο, σε έναν κόσμο όπου διαρκώς στενεύουνε τα όρια και βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από αρνητισμό και δυσάρεστες εξελίξεις.
Και για αυτόν τον λόγο το αγαπημένο μας σύνθημα «Βασίλη ζούμε για να σ’ακούμε» παραμένει αληθινό και για πάντα επίκαιρο!
