Να ξεκινήσω λέγοντας πως αυτό που ζήσαμε όσοι βρεθήκαμε εκεί δεν ήταν απλώς μια συναυλία αλλά μια εμπειρία ζωής. Από αυτές μάλιστα που όταν τις ξαναφέρεις στο μυαλό σου, τις ξαναζείς ακριβώς όπως τις βίωσες εκείνη τη στιγμή. Και η αλήθεια είναι πως η Αθήνα το βράδυ των Metallica έζησε κάτι πραγματικά ιστορικό.
Από πολύ νωρίς το απόγευμα, χιλιάδες θαυμαστές είχαν σχηματίσει ουρές έξω από το ΟΑΚΑ, περιμένοντας με ανυπομονησία να ανοίξουν οι πύλες. Και μπορώ να πω με σιγουριά πως όλοι είχαμε πάθει… “Metallica” ήδη τουλάχιστον από την προηγούμενη μέρα. Η χαρά, η προσμονή και ο ενθουσιασμός ήταν σε τέτοιο βαθμό που δεν σε άφηναν να ησυχάσεις λεπτό.
Οι πόρτες άνοιξαν στις 16:00 και ο κόσμος έτρεχε να μπει στο στάδιο, έτοιμος να ζήσει από κοντά κάθε δευτερόλεπτο αυτής της βραδιάς. Το ΟΑΚΑ γέμιζε συνεχώς μέχρι που μετατράπηκε σε μία τεράστια θάλασσα ανθρώπων. Τη βραδιά άνοιξαν οι Knocked Loose, δίνοντας από νωρίς τον παλμό, ενώ στη συνέχεια οι Gojira ξεσήκωσαν το κοινό με μία εμφάνιση που προετοίμασε ιδανικά το έδαφος για αυτό που θα ακολουθούσε.
Λίγο μετά τις 20:30, οι Metallica ανέβηκαν στη σκηνή και εκείνη τη στιγμή το στάδιο κυριολεκτικά σείστηκε. Περισσότεροι από 70.000 άνθρωποι τραγουδούσαν, χόρευαν και ζούσαν το κάθε τραγούδι, απολαμβάνοντας τη στιγμή. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως η ενέργεια εκείνης της βραδιάς ήταν τόσο έντονη που μέχρι και το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών κατέγραψε μικροδονήσεις από τη συναυλία.
Από τις πιο συγκινητικές στιγμές της βραδιάς ήταν όταν οι Metallica τίμησαν την Ελλάδα παίζοντας το θρυλικό συρτάκι του Ζορμπά ενώ ο Kirk Hammett το απογείωσε όταν μίλησε για την ελληνική κουλτούρα, την ιστορία, τη φιλοσοφία και τη μουσική που όπως είπε “Γεννήθηκε στην Ελλάδα”
Με απόλυτο σεβασμό και ιδιαίτερα χαρούμενος απευθύνθηκε στο κοινό λέγοντας:
«Έχω να κάνω μια δήλωση. Κάθε φορά που πιάνω την κιθάρα στα χέρια μου, παίζω κλίμακες που ονομάστηκαν από τους προγόνους σας. Η θεωρία της μουσικής δημιουργήθηκε εδώ, στην Αθήνα, από τον Πυθαγόρα. Έτσι το σκέφτομαι αυτό κάθε φορά που πιάνω την κιθάρα μου και παίζω. Σας αγαπώ. Αγαπώ την Ελλάδα, αγαπώ την Αθήνα».
Σαν να μην έφτανε αυτό ξεκίνησε το απίστευτο τζαμάρισμα με τον μπασίστα της μπάντας – Roberto Agustin Trujillo να τραγουδά το «Δεν χωράς πουθενά» από Τρύπες.
Ιδιαίτερα συγκινημένος έδειχνε και ο James Hetfield πριν τραγουδήσει μπροστά στο ελληνικό κοινό γιατί προφανώς η βραδιά είχε ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο και δεν ήταν καθόλου τυχαίο το γεγονός πως το συγκρότημα επέλεξε να ανοίξει την περιοδεία του Μ72 από την Αθήνα.
Τα τραγούδια που έκαναν όλο το στάδιο να τραγουδάει με μία φωνή: Από τα “Fade to Black”, “The Unforgiven”, “Nothing Else Matters”, “Sad But True”, “Seek and Destroy”, μέχρι τα “Master of Puppets” και “Enter Sandman”.
Αυτό που θα μείνει περισσότερο όμως είναι το συναίσθημα. Ακόμα κι αν πολλοί φίλοι καθόμασταν σε διαφορετικές θέσεις και μέσα σε τόσο κόσμο ήταν σχεδόν αδύνατο να συναντήσουμε ο ένας τον άλλο, κανείς δεν ήταν μόνος. Για λίγες ώρες όλοι είχαμε κάτι κοινό να μας ενώνει: την αγάπη μας για τη μουσική. Και για εκείνες τις ώρες, μέσα στο κατάμεστο ΟΑΚΑ, όλοι γίναμε ένα.
