«Η ΑΜΚΕ “Με Άλλα Μάτια” συνεχίζει φέτος τον κύκλο βιωματικών εκδηλώσεων με τίτλο Διάλογοι στο Σκοτάδι. Πρόκειται για ζωντανές συζητήσεις που πραγματοποιούνται σε συνθήκες απόλυτου σκοταδιού, εκεί όπου η εικόνα παύει να κυριαρχεί και η ουσία της ανθρώπινης επικοινωνίας έρχεται στο προσκήνιο»
Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, τα φώτα έσβησαν. Όχι χαμήλωσαν. Έσβησαν κανονικά. Πλήρες σκοτάδι, από αυτά που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν έχεις ακόμα μάτια ή αν απλώς θυμάσαι ότι είχες.
Και εκεί αρχίζει το παιχνίδι.
Χωρίς εικόνα, χωρίς βλέμματα, χωρίς το γνωστό κοινωνικό “φίλτρο”, οι διάλογοι πήγαν αλλού. Υψηλού επιπέδου, ουσιαστικοί, χωρίς φιοριτούρες για εντυπωσιασμό. Δεν υπήρχε τίποτα να σε αποσπάσει, οπότε αναγκαστικά άκουγες. Και σκεφτόσουν. Δύσκολα πράγματα αυτά.
Το σκοτάδι έκανε κάτι ύπουλο: όξυνε τις υπόλοιπες αισθήσεις. Η φωνή αποκτούσε βάρος, οι παύσεις νόημα, ακόμα και ένα μικρό γέλιο έμοιαζε πιο ειλικρινές. Δεν είχες πού να κρυφτείς. Ούτε οι ομιλητές, ούτε το κοινό.
Και κάπου εκεί, μπήκε ο παρουσιαστής, ο Βαγγέλης Αυγουλάς, τυφλός δικηγόρος, που έκανε αυτό που δεν περιμένεις: χαλάρωσε το δωμάτιο με χιούμορ. Παιχνίδια με το φως και το σκοτάδι σε επίπεδο λέξης, ατάκες που έσπαγαν την ένταση χωρίς να τη χαλάνε. Όταν ο άνθρωπος που ζει το σκοτάδι σε καθημερινή βάση σε πειράζει γι’ αυτό, κάπως βάζεις τα πράγματα σε τάξη.
Το κοινό δεν έμεινε διακοσμητικό. Μπήκε στη συζήτηση, ρώτησε, παρενέβη, συμμετείχε κανονικά. Όχι από ευγένεια, αλλά γιατί το περιβάλλον σχεδόν σε ανάγκαζε να το κάνεις. Όπως και να το δεις, όταν δεν σε βλέπει κανείς, λες πιο εύκολα αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι.
Η συζήτηση κινήθηκε χωρίς κανόνες αλλά γύρω από τους εξής θεματικούς άξονες:
-Για ποιον δημιουργούμε τελικά; -Η ανθρωπιά ως καλλιτεχνική στάση -Η τέχνη ως πράξη αλληλεγγύης -Συμπερίληψη: ποιοι εκφράζονται και ποιοι μένουν απ’ έξω; -Το συλλογικό τραύμα και η κοινή εμπειρία -Η επιμονή της ουσίας ως πράξη αντίστασης -Το “εμείς” απέναντι στο “εγώ” της εποχής
Η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Μίλτος Πασχαλίδης μοιράστηκαν μαζί μας εμπειρίες ζωής, γεμάτες σκοτάδι και φως, Μια αμφίδρομη σχέση αλληλεξάρτησης στην καλλιτεχνική και όχι μόνο πορεία τους. Υπέροχοι και οι δύο, μα κυρίως αληθινοί! Χωρίς την εικόνα άλλωστε, δε γίνεται να κρυφτείς, παρότι σκοτάδι..
Η ατμόσφαιρα; Συναισθηματικά φορτισμένη χωρίς να γίνεται μελό. Περισσότερο σαν να σου τραβάνε το χαλί της καθημερινής επιφάνειας και να σε αφήνουν να πατήσεις λίγο πιο βαθιά.
Συμπέρασμα: δεν είναι “ωραία βραδιά”. Είναι εμπειρία. Από αυτές που σε βγάζουν λίγο εκτός της βολικής σου πραγματικότητας. Και ναι, αξίζει να τη ζήσεις, ειδικά επειδή θα συνεχιστεί με νέους καλεσμένους κάθε μήνα, άρα κάθε φορά θα είναι άλλη ιστορία.
Αν αντέχεις να κάτσεις στο σκοτάδι χωρίς να τσεκάρεις κινητό κάθε 30 δευτερόλεπτα, θα σου κάνει καλό. Αν όχι… μάλλον αυτός είναι και ο λόγος που πρέπει να πας.
(Τα έσοδα της βραδιάς θα διατεθούν για την ενίσχυση της δράσης της ΑΜΚΕ “Με Άλλα Μάτια” και συγκεκριμένα για το εκπαιδευτικό της πρόγραμμα, που αφορά την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση μαθητών όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης σε όλη την Ελλάδα γύρω από θέματα αναπηρίας, προσβασιμότητας και συμπερίληψης.)
Τον Σπύρο Κουλουμπή τον ακούτε κάθε Πέμπτη 22:00-00:00 στο www.streetradio.gr και την εκπομπή «Μουσικά Μονοπάτια»
