Δισκογραφική επιστροφή για τους μποέμ τύπους απ’ το Nottingham και συναυλιακή επάνοδος στην Αθήνα ήταν συνδυασμός που μαγνήτισε τους επιστήθιους φίλους των Tindersticks από το πρώτο άκουσμα.
Εδώ στην Ελλάδα, άλλωστε, τους αγαπάμε και το έχουμε αποδείξει πολλάκις στο παρελθόν. Θέλεις η μελαγχολία στον ήχο τους, θέλεις η ζεστασιά στη φωνή του Stuart A. Staples, πάντως κάτι μυσταγωγικό έχει κάθε συνάντηση μαζί τους. Το βράδυ του Σαββάτου, λοιπόν, μας βρήκε στο Christmas Theater με μια εκ των προτέρων υπόσχεση. “Οι καλύτεροι Tindersticks που είδαμε ποτέ… θα είναι οι επόμενοι”. Θα ήταν άραγε έτσι;
Η σκηνή πλημμύρισε φως σχεδόν ένα μισάωρο μετά το προκαθορισμένο ραντεβού σε ένα θέατρο μισογεμάτο ή μισοάδειο (ανάλογα ποιας σχολής είναι κανείς) και οι Tindersticks μέσα σε δύο ώρες ξεδίπλωσαν στοργικά το νεότερο τέκνο τους “Soft Tissue”, σχεδόν ολόκληρο. Όσο για τα παλιά και αγαπημένα, ακούσαμε μεταξύ άλλων τα “Willow”, “Medicine”, “Pinky In The Daylight” και “Bough Bends”.
Αειθαλής δημιουργία και απαράμιλλη ατμόσφαιρα οι πρώτες λέξεις που σκαρφίζεται ο νους, για μια μπάντα που 32 χρόνια και 14 δίσκους μετά, διατηρεί τόσο σύγχρονα τον ντεμοντέ της ήχος, που τελικά δεν ήταν και ποτέ ντεμοντέ. Ακροβατώντας για άλλη μια φορά ανάμεσα στην ποίηση και τη μουσική έδωσαν μια παράσταση, σε πλήρη αρμονία με τις συνθέσεις της νέας τους δουλειάς, ατμοσφαιρική, ερωτική μα κάπου κάπου μονότονη.
Ωστόσο, ανάμεσα στους καπνούς και τη στιλιζαρισμένη φιγούρα του Staples, όσοι επέμειναν είδαν τελικά έναν κόσμο που γεννιέται συνεχώς. Που παντρεύει ακόμη τόσο λυρικά το ροκ και τα έγχορδα με τη soul και τη lounge ποπ του ‘60. Κι αυτό, με έναν τρόπο, στάθηκε αρκετό για να περιπλανηθούμε νοερά εκεί που θέλησαν εκείνοι.
Εν έτει 2024, λοιπόν, οι Tindersticks εμφανίστηκαν δημιουργικοί, σύγχρονοι, παρόντες και, όπως πάντα, πέρα για πέρα γοητευτικοί.
Τόσο που λες, οι καλύτεροι Tindersticks που είδαμε ποτέ, δεν μπορεί. Θα είναι οι επόμενοι.
