“ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ” ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΕΝΚΕ ΦΕΖΟΛΛΑΡΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ NOUS ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Έξι [και ένας] οι ήρωες και ηρωίδες Των κυμάτων της Βιρτζίνια Γουλφ (1931), στη σκηνή του θεάτρου Νους, βιώνουν την ύπαρξη ως ένα άθροισμα ζωών που τους περιστοιχίζουν. Ενδημούν το παρόν, με σταθερά τη μόνη μετρήσιμη ποιότητα που το σύμπαν τους παρέχει: τους ποικίλους ρυθμούς που γεννά το αέναο, θαλάσσιο κύμα. Οι σκέψεις και οι αντιλήψεις τους, που μοιάζουν με πελώριες πολύχρωμες ή σκιώδεις γιρλάντες λέξεων, ήχων και εικόνων, συνέχονται χωρίς να συνδιαλέγονται, όμοια με υδαρές μάζες που ρυθμικά κτυπούν στην ακτή και ρευστοποιούν ό,τι ψευδώς τα πλανημένα μας μάτια αντιλαμβάνονται ως ορισμένο, έλλογο, συμπαγές και αυτάρκες.

Η Τζίνυ, η Ρόντα και η Σούζαν, ο Μπέρναρντ, ο Νέβιλ και ο Λούις, είναι έξι δραματικά πρόσωπα, τα οποία λίγα χρόνια μετά τα πιραντελικά τους ανάλογα στο θεατρικό έργο Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα (1924), αναζήτησαν την ταυτότητά τους οπουδήποτε μέσα στο σύμπαν, πέρα από τον ψευδαισθησιακό και ματαιωμένο ανθρωποκεντρικό κόσμο. Οι επαφές τους με τον έβδομο ήρωα στο βιβλίο της Γουλφ, τον Πέρσιβαλ, πρόσωπο υπαρκτό αποκλειστικά μέσα στα λόγια τους, και ο αιφνίδιος θάνατος του, λειτούργησε ως καταλύτης στην πορεία όλων μέσα στο έργο, καθώς τους μετατόπισε οριστικά σε καινοφανή περιβάλλοντα, αδιαμεσολάβητα από την ανθρώπινη υπεροψία.

Οι ήρωες, στη σκηνή του θεάτρου Νους, αντιλαμβάνονται, όσο οι μονόλογοί τους πλησιάζουν στο τέλος, την πληθυντική παρουσία τού είναι τους και τείνουν προς τη σύνθεση ενός χορικού λόγου, ο οποίος εκφωνείται από έναν υπερώριμο, πολυπρόσωπο και άφυλο Μπέρναρντ: Ένα βαθύ «πιστεύω», επειδή ενίσταμαι…

Σκηνοθετικό σημείωμα

Τα κύματα μιλούν για την αγάπη, για την φιλία, για την ασφάλεια  που αναζητούμε , για τις αδυναμίες μας, για τις σχέσεις των ανθρώπων ,για την ύπαρξη μας. Ποιος είμαι εγώ; Ποιος είσαι εσύ: Ποιοι είμαστε εμείς ;

Τι  τραύματα κουβαλάμε  στις ψυχές μας  και άραγε πόσοι άνθρωποι κυλούν  στις φλέβες μας ;

 Ποιες στιγμές καθορίζουν την ύπαρξη μας ,πόσους ανθρώπους χάνουμε πόσους ανθρώπους αφήνουμε να φύγουν από τη ζωή μας και έτσι φεύγει νιότη μας η παιδική μας ηλικία και οι ζωές μας κυματίζουν , πηδούν από γκρεμούς  ψηλούς σε σκοτεινά κύματα …και .Εμείς προσευχόμαστε να γλιτώσουμε τις χαμένες ψυχές μας ,της τραυματισμένες ψυχές μας από ζωές που ζήσαμε και δεν ζήσαμε σε μια αιωνιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

 Το αριστούργημα της Virginia Woolf ακολουθεί μια παρέα έξι παιδιών απο τα παιδικάτα τους μέχρι τον θάνατο,η φιλία,η αγάπη, το μίσος,η νιότη,ο σπαραγμός, η ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά που διαπερνούν το κείμενο.Μέσα απο τους ήρωες  συναντάμε την δική μας ζωή ,βίαιη και απαλή, άγρια και συνάμα όμορφη.Μέσα στις δικές τους ιστορίες βρίσκουμε  τον εαυτό μας που πάλλεται με τα Κύματα της Ζωής.