Η ευρηματική ματιά του Μποστ αναδεικνύεται μέσα από μια εξαιρετικά ταλαντούχα ομάδα ηθοποιών που γνωρίζουν καλά τη δεξιοτεχνία της κινησιολογίας, της φωνητικής και της κωμωδίας. Ο Άκης Σακελλαρίου, η Υρώ Μανέ, ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο Γιάννης Δρακόπουλος, ο Δαυΐδ Μαλτέζε, ο Παναγιώτης Γουρζουλίδης, ο Βασίλης Παπαδημητρίου και η Νίνα Φώσκολου συνθέτουν το theatre dream team της σεζόν.
Το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Μποστ αποτελεί μια διαχρονική, ξεκαρδιστική, σουρεαλιστική, θεατρική παρωδία της ομώνυμης σαιξπηρικής τραγωδίας. Με το γνωστό ανατρεπτικό χιούμορ του, το κείμενο, γραμμένο σε γλαφυρό και ευφυή δεκαπεντασύλλαβο, με τον ανορθόδοξο ποιητικό του λόγο, διακωμωδεί και σατιρίζει με τον χαρακτηριστικό καυστικό τρόπο τις ελληνικές παθογένειες, την πολιτική κατρακύλα και τον κοινωνικό εξευτελισμό στη σύγχρονη κοινωνία.
Ο Χρύσανθος/ Μέντης Μποσταντζόγλου (εν συντομία Μποστ) έχει κατορθώσει να καταστήσει τη θεατρική διασκευή της δεκαετίας του 1980, σε διαχρονικό έργο, που παραμένει αυτούσιο. Ο Νικορέστης Χανιωτάκης, που υπογράφει τη σκηνοθεσία, ανέλαβε την καλλιτεχνική προσαρμογή και σύγχρονη μεταφορά, ενώ την πρωτότυπη μουσική του Γιώργου Ανδρέου ερμηνεύουν ζωντανά οι ίδιοι οι ηθοποιοί.
Και μια που γίνεται λόγος για τη μουσική, ο Γιάννης Ζουγανέλης αποδεικνύει για ακόμη μία φορά πόσο πολυτάλαντος καλλιτέχνης είναι. Εκτός από κωμικός ηθοποιός και ερμηνευτής, είναι και εξαίρετος μουσικός, τον θαυμάσαμε να παίζει μπουζούκι και φυσαρμόνικα ζωντανά. Ενσαρκώνοντας την παραμάνα της Ιουλιέτας «με γένια», αποδεικνύεται ατακαδόρος και απρόβλεπτος και συγκεντρώνει αναμφίβολα τα βλέμματα.
Το στοίχημα για έναν ηθοποιό δεν είναι μόνο να μπει στο πετσί του ρόλου, είναι να ταυτιστεί με τον χαρακτήρα που υποδύεται. Ο Άκης Σακελλαρίου αυτή τη θεατρική σεζόν είναι ο Ρωμαίος, με την περπατησιά, την κορμοστασιά του ισχυρού γόνου της αριστοκρατικής οικογένειας των Μοντέγων και την υπεροπτική ματιά του, αλλά με αντισυμβατική προσέγγιση που υπηρετεί με συνέπεια. Ο γόνος των Μοντέγων ξεριζώνεται από το αριστοκρατικό του βάθρο (με τις ευλογίες του Μποστ φυσικά) και μετατρέπεται σε καρικατούρα της ελληνικής πραγματικότητας, με μικροαστικά χαρακτηριστικά που χορεύει και τραγουδάει λαϊκά. Και εκείνο που υπογραμμίζω για τον Σακελλαρίου είναι η άνεση με την οποία εκφέρει και ερμηνεύει τον δύσκολο, δύστροπο και απαιτητικό «μποστικό» δεκαπεντασύλλαβο του κειμένου. Στη σκηνική χημεία του με την Υρώ Μανέ αξίζει ένα άριστα.
Μια Μανέ όπως την έχουμε συνηθίσει, σπιρτόζα, με αβίαστο ταλέντο και χαρακτηριστική φωνή, να ερμηνεύει τη δεκατετράχρονη Ιουλιέτα. Με όλο το μπρίο και το νάζι μιας έφηβης, όχι μόνο δεν έρχεται σε κόντρα με τον ρόλο, αλλά πείθει χωρίς κόπο. Με έξυπνες ατάκες και σκοπίμως λανθασμένες εκφορές των λέξεων και τις σουρεαλιστικές στιχομυθίες να παίρνουν και δίνουν και να προκαλούν, ως πετυχημένο δίδυμο, πηγαίο γέλιο.
Ο Σπύρος Μπιμπίλας είναι ο Μερκούτιος, αφηγητής, οδηγητής και μπαλαντέρ της ιστορίας. Μας βάζει στα βαθιά από την αρχή, περνώντας με χαμόγελο το σχόλιο για την «Πλεύση Ελευθερίας». Αεικίνητος, εκφραστικός και ασταμάτητος. Αφηγείται, ερμηνεύει, χορεύει και τραγουδάει, όλα με την άνεση της εμπειρίας του στο θεατρικό σανίδι.
Ο πάτερ Λαυρέντιος είναι ο Γιάννης Δρακόπουλος. Με τη ράθυμη εν γένει κινησιολογία, την ανέκφραστη μάσκα, τη φυσική κωμική φλέβα, που χωρίς κραυγαλέες εκφράσεις ή χειρονομίες, υπηρετεί το αποτελεσματικό του χιούμορ. Αποδομεί με ευχέρεια την εικόνα του πνευματικού, σοφού πατέρα που χωρίς ίχνος οίκτου τον μετατρέπει σε ένα τσαρλατάνο, γραφικό και καιροσκόπο ιερέα. Σατιρίζοντας εμμέσως πλην σαφώς, τη θρησκοληψία, αλλά και τις αντιφάσεις της ελληνικής πραγματικότητας.
Η Νίνα Φώσκολου είναι κυρίως η κα Καπουλέτου. Εναλλάσσεται βέβαια με ευχέρεια και επιτυχία σε δευτερεύοντες ρόλους. Κι από γηραιά κυρία μεταμορφώνεται στη στιγμή σε θελκτική femme fatale. Έχει ζωντανή επικοινωνία με το κοινό, ενώ οι εκφράσεις της το μαγνητίζουν επανειλημμένως.
Ο Δαυΐδ Μαλτέζε υποδύεται τον ακατανίκητο άρχοντα που ενώ εκφωνεί λόγο, κοιμάται όρθιος, κάνει σαρδάμ και ζητά η «συνέντευξη» να επαναληφθεί, λες και βρίσκεται σε ζωντανή τηλεοπτική σύνδεση. Παραπέμπει σαφέστατα σε πολιτικές παθογένειες και συμπεριφορές και είναι ακαταμάχητος.
Τον γιο του και υποψήφιο γαμπρό για την Ιουλιέτα, υποδύεται έξοχα ο Βασίλης Παπαδημητρίου που με προχωρημένο λόγο λοιδορεί τα κακώς κείμενα της σύγχρονης αργκό.
Και τέλος, ο Παναγιώτης Γουρζουλίδης ως συζύγος της κυρίας Καπουλέτου, εκφραστικός με περίσσεια ζωντάνια και αναγνωρίσιμη κίνηση, που ακολουθεί άψογα τον γρήγορο ρυθμό.
ΙΟΥΛΙΕΤΑ: «Σου το ‘πα μια, σου το ‘πα δυό, πέντε φορές και δέκα ένα οφείλω να σου πω, έκλεισα ως γυναίκα!»
ΡΩΜΑΙΟΣ: «Νύχτες πολύ μεθυστικές περνώ πάντα κοντά σου κι απ’ τους χουρμάδες πιο γλυκά είν’ τα γλυκά φιλιά σου!»
Από την ποίηση, στα λαϊκά άσματα, από τον ποιητικό λόγο στον αντιποιητικό, στο γλωσσικό αμάλγαμα, στην απομυθοποίηση και τον λεκτικό αποπληθωρισμό, τον ιλιγγιώδη ρυθμό, τη διαρκή μουσικοχορευτική ροή και τα περίτεχνα κοστούμια, δια χειρός Ιωάννας Καλαβρού, προσαρμοσμένα έξυπνα στο σήμερα, με χαρακτηριστική πινελιά τα πολύχρωμα σταράκια, μια ζωηρή αισθητική που «δένει» με το ευέλικτο, παρωδιακό, γιορτινό σκηνικό που έχει δημιουργήσει η Μαρία Φιλίππου.
Παρά τον καταιγιστικό ρυθμό και τη συνεχή εναλλαγή ευρημάτων, η παράσταση δεν χάνει ποτέ τον έλεγχο του μέτρου ούτε κουράζει τον θεατή. Με σεβασμό στο πνεύμα του Μποστ, αλλά και με φρέσκια σκηνική ματιά, ο Νικορέστης Χανιωτάκης και ο μοναδικός θίασος παραδίδουν μια παράσταση που ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στη σάτιρα, το γέλιο και τη θεατρική δεξιοτεχνία. Μια από εκείνες τις παραστάσεις που δεν περιορίζονται μόνο στο να διασκεδάζουν, αλλά υπενθυμίζουν γιατί τα μεγάλα κωμικά έργα παραμένουν διαχρονικά.
Υ.Γ. Μια μικρή διευκρίνιση: τα Θέατρα Βράχων δεν ανήκουν αποκλειστικά στον Δήμο Βύρωνα — κάτι που ειπώθηκε και από τον συγκεκριμένο θίασο, όπως και από άλλους στο παρελθόν. Οι εγκαταστάσεις εκτείνονται και σε έκταση του Δήμου Δάφνης–Υμηττού. Άλλωστε, αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα έργα ζωής του αείμνηστου δημάρχου Υμηττού Ανδρέα Λεντάκη. Αξίζει να το γνωρίζουμε.
