Ο ερχομός του φθινοπώρου σηματοδοτεί αναπόφευκτα το κλείσιμο του κύκλου των καλοκαιρινών συναυλιών. Μιας περιόδου που, κακά τα ψέματα, λατρεύω να ζω ως θεατής στον πυρετό της αρένας, παρότι γνωρίζω καλά πόσο εξαντλητική είναι για τους ίδιους τους καλλιτέχνες και τους μουσικούς, όπως μου έχουν εξομολογηθεί ουκ ολίγοι στα παρασκήνια.
Η αλήθεια είναι πως τη συναυλία της Σοφίας Μανουσάκη στο -πάντα ατμοσφαιρικό- Θέατρο Βράχων την είχα κυκλώσει στην ατζέντα μου αρκετές εβδομάδες πριν. Είχα την ειλικρινή περιέργεια να την ακούσω από κοντά, μακριά από την ασφάλεια του στούντιο.
Η προσέλευση του κόσμου υπήρξε μαζική, γεμίζοντας σχεδόν ασφυκτικά το Θέατρο Βράχων με ένα κοινό εντυπωσιακά ετερόκλητο ηλικιακά. Εκεί, έχοντας ήδη στο βιογραφικό της τρεις χρυσούς δίσκους και την πολύτιμη εμπειρία δίπλα στον Στέφανο Κορκολή, η Σοφία Μανουσάκη ανέβηκε στη σκηνή αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκληση, να αποτινάξει κάθε «ασφάλεια», να σταθεί απολύτως αυτοδύναμη και να διεκδικήσει τον δικό της, αδιαπραγμάτευτο χώρο στην εγχώρια δισκογραφία.
Μια ατμοσφαιρική ορχηστρική εισαγωγή στάθηκε αρκετή για να στρέψει όλα τα βλέμματα στη σκηνή και να δώσει τον παλμό. Το «Όλα αυτά που φοβάμαι» έσπασε τον πάγο, ενώ η όποια αρχική, σχεδόν γοητευτική αμηχανία της Σοφίας, εξαφανίστηκε με τις πρώτες νότες από το δικό της «Γύρω γύρω».
Από εκείνη τη στιγμή, η σκηνή φώτισε. Το “πειραγμένο” «Αν μου τηλεφωνούσες» απογειώθηκε χάρη στην υπέροχη γέφυρα των πνευστών, ενώ το κλίμα ζεστάθηκε ακόμα περισσότερο στη διασκευή του «Δεν είσαι εδώ», η οποία κέρδισε και το πρώτο από τα πολλά χειροκροτήματα του κόσμου.
Το setlist εξελίχθηκε σε ένα διαρκές, τολμηρό ζογκλερικό. Είδαμε το «Τράβα σκανδάλη» να αποδομείται σε ένα μυσταγωγικό downtempo (με τους Κωστή Πυρένη και Ρόλη Γιαμοπούλου να κεντούν στα φωνητικά), πριν εκτιναχθεί στο εκρηκτικό medley του «Σαν να μην πέρασε μια μέρα» με το «Χωρίς αναπνοή».
Η Μανουσάκη απέδειξε τη φωνητική της προσαρμοστικότητα, ισορροπώντας αβίαστα ανάμεσα στη νοσταλγική οικειότητα του «Σ’ αγαπώ» -που ξεσήκωσε το κοινό σε ένα αυθόρμητο sing-along- και στη ρυθμική εξωστρέφεια του δικού της «Ερωτευόμαστε ξανά».
Η ώρα περνούσε και η είσοδος στο διαχρονικό «Τρίτο Στεφάνι» ανέβασε τον πήχη. Εκεί, η ερμηνεύτρια πέταξε τις «ασφαλείς ευγένειες», βούτηξε στο τραγούδι με ωμό δυναμισμό και εισέπραξε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα. Με αστείρευτη νεανική ενέργεια αλώνισε τη σκηνή στον «Άδωνι», έδωσε τη σωστή ισπανική δραματικότητα στο “Malo”, ρίσκαρε στα ατμοσφαιρικά μονοπάτια του “Te voglio” και μάς ξεσήκωσε με το αγαπημένο «Πόσο σε θέλω».
Πίσω της, μια μπάντα-συνένοχος σε απόλυτη φόρμα, με το σαξόφωνο του Βασίλη Δεφίγκου να παραδίδει μαθήματα στην ευφυή διασκευή του «Μιλώ για σένα». Κι ενώ το κέφι χτύπησε κόκκινο με τα εξωστρεφή «Δυνατά δυνατά» και «Βενζινάδικο», η συνέχεια έφερε τα πιο απαιτητικά ερμηνευτικά στοιχήματα.
Εκεί η Μανουσάκη έδειξε μέταλλο μιας και τραγούδησε με μια βαθιά αισθαντικότητα το διαχρονικό «Καμιά φορά» και στάθηκε με ουσιαστικό σεβασμό απέναντι στο «Θες» -των Στέφανου Κορκολή και Ρεβέκκας Ρούσση, που σφράγισε ο Δημήτρης Μητροπάνος-, καταθέτοντας τη δική της, απόλυτα προσωπική ανάγνωση.
Από το πρόγραμμα, φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείψει το δικό της hit «Ο Άγιος Έρωτας» -το τραγούδι της ομώνυμης σειράς σε μουσική Κορκολή και στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου- που επιβεβαίωσε την απήχησή της στο ευρύ κοινό.
Όσο για το φινάλε; Η απρόσμενη ροκ στροφή με το “I Don’t Want to Miss a Thing” των Aerosmith με εξέπληξε παραπάνω από ευχάριστα. Μπορεί το live να ολοκληρώθηκε ελαφρώς απότομα -με το ρολόι να πιέζει αμείλικτα λόγω των περιορισμών που βάζει η ώρα κοινής ησυχίας-, όμως η Σοφία φρόντισε να μας αποζημιώσει με μια υπέροχη, αφοπλιστική κορώνα, ρίχνοντας την αυλαία με τον δικό της τρόπο.
Η Σοφία Μανουσάκη ήταν μια άψογη, ζεστή οικοδέσποινα, με μια φωνή στιβαρή, φοβερά δουλεμένη και ικανή να ελιχθεί από τις χαμηλές νότες μέχρι τις ψηλές εκρήξεις ενός ροκ ρεφρέν. Η χημεία με την μπάντα της ξεχείλιζε και η σκηνική της παρουσία έβγαζε μια πηγαία ειλικρίνεια και μια έντονη ενέργεια.
Όμως, το μεγάλο στοίχημα είναι πλέον αλλού. Μια τέτοια ερμηνεύτρια και καλλιτέχνης δεν χρειάζεται να κρύβεται πίσω από την ασφάλεια των πολλών διασκευών. Ήρθε η ώρα η Μανουσάκη να «λερώσει τα χέρια της» με περισσότερο, αμιγώς δικό της ρεπερτόριο.
Να ρισκάρει, να επιβάλει τον δικό της ήχο και να αφήσει το ξεκάθαρο προσωπικό της στίγμα, περιορίζοντας τις επιλογές από το ρεπερτόριο άλλων. Η φωνητική στόφα και η ενέργεια υπάρχουν και περισσεύουν. Τώρα χρειάζεται το δημιουργικό θράσος για να απογειωθεί.
Μαζί της οι μουσικοί:
Πλήκτρα: Σόλωνας Αποστολάκης Κιθάρες: Κωστής Πυρένης Πνευστά: Βασίλης Δεφίγκος Μπάσο: Βίκτωρ Κουλουμπής Ντραμς: Ορφέας Σιέρρας Κρουστά: Ρόλη Γιαμοπούλου Ηχοληψία: Δημήτρης Δημητριάδης
