Βρεθήκαμε στην πρεμιέρα της δεύτερης χρονιάς της ιδιαίτερης παράστασης του Θανάση
Τριαρίδη, σε σκηνοθεσία Έφης Μεραβογλου. Η αφίσα προδιέθετε για μια βραδιά
ιδιαίτερη, και για ένα έργο που δε θυμίζει σε τίποτα τα κλασικά και χιλιοειπωμένα.
Ο χώρος, υπέροχος και εναλλακτικός, με τη ζεστασιά των ανθρώπων του, χωρίς ίχνος
θεατρικής υποκρισίας και αυστηρότητας, μας έκαναν εξ αρχής να νιώσουμε όμορφα για το τι θα δούμε. Και πράγματι έτσι ακριβώς ήταν!
Το σκηνικό λιτό. Δύο άνθρωποι που συναντιούνται για πρώτη φορά, στο London Eye, αλλά
με τα πάντα διαφορετικά φτιαγμένα. Κάτι μοιάζει αποκύημα φαντασίας.. Του θεατή, του
πρωταγωνιστή..? Κανείς δεν ξέρει. Μέσα από την πλοκή, ξετυλίγεται το κουβάρι ενός
κόσμου δύο διαφορετικών ανθρώπων. Ένας κόσμος μόνο δικός τους και μια παράσταση
μόνο δικιά τους.
Σε ταξιδεύουν σε έναν φανταστικό τοπίο, όπου δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχουν αποστάσεις και όλα είναι γύρω τους αλλά και τόσο μακριά τους. Ο Στέλιος Πετράκης, ένας ευαίσθητος και πονεμένος άντρας. Απέναντί του, η Ιωαννα Πηλιχού, σκληρή, περίεργη, σαν ένα ρομπότ ανάμεικτων συναισθημάτων.
Εξαιρετική η χημεία των δύο τους. Δύο άνθρωποι συναντιούνται στο ίδιο σημείο, την ίδια ώρα, ερωτεύονται ξανά και ξανά κάθε φορά που γνωρίζονται, αλλά μόνο ένας από τους δύο μπορεί να ανατρέψει το τέλος της ιστορίας τους. Εξαιρετικό το κείμενο του Θανάση Τριαρίδη που αγγίζει τα όρια επιστημονικής φαντασίας. Νομίζεις ότι βλέπεις ένα ξένο θεατρικό έργο του Μπρόντγουέι.
Μια κοινωνία από το μέλλον, γεμάτη δυστοπικές εικόνες, με την τεχνολογία να αιωρείται
ανάμεσα στο καλή και την κακή εικονική πραγματικότητα. Χρόνια πριν η ανθρωπότητα
ετοιμαζόταν γι’ αυτή την καταστροφή και γνώριζε ότι το μέλλον θα είναι δυσοίωνο. Όμως ο έρωτας, η εξέλιξή του, το αναπάντεχο του χωροχρόνου, συνθέτουν ένα πεδίο και μια πλοκή πρωτότυπη και ιδιαίτερη. Η σκηνοθεσία αξιοποίησε άψογα την εναλλαγή μεταξύ των δύο παράλληλων κόσμων, της Hyperlife και της Trashworld, ενώ τα σκηνικά και οι φωτισμοί ενίσχυσαν την αίσθηση του χωροχρόνου.
Και έτσι ο χρόνος τρέχει σα νερό, οι πραγματικότητες γίνονται δύο, και ο θεατής
παρασύρεται προς ένα τέλος συγκινητικό, ανατρεπτικό και δυναμικό.
Και τελικά, το έργο σου αφήνει υπαρξιακά ερωτήματα για τη μνήμη, τον κόσμο, την
πραγματικότητα, τον τρόπο που ζούμε, ΑΝ τελικά ζούμε, γεμάτο φιλοσοφικές αναζητήσεις και προβληματισμούς.
Ένα έργο που αξίζει να δεις, και γιατί όχι, κάποια στιγμή να πάρει και τη μορφή
κινηματογραφικής ταινίας.
«Είμαστε η αγάπη που ρουφήχτηκε στον χρόνο. Μακάρι να μπορούμε να σώσουμε μέσα
στην μνήμη κάτι από αυτή την αγάπη.»
Τον Σπύρο Κουλουμπή τον ακούτε κάθε Πέμπτη στις 22:00 το βράδυ στην εκπομπή
«Μουσικά Μονοπάτια»
Συντελεστές
Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια: Έφη Μεράβογλου
Ερμηνεύουν: Στέλιος Πετράκης, Ιωάννα Πηλιχού
Τεχνοχώρος Εργοτάξιον
Διογένους 1, Άγιος Δημήτριος (πλησίον σταθμού μετρό «Δάφνη»)
Ημέρες / ώρα παραστάσεων:
Δευτέρα & Τρίτη, στις 21:15
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Πανόπουλος
Πρωτότυπη μουσική: Ρωξάνη Χατζηδημητρίου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιάννης Καραλιάς & Τάκης Σπανός
Σκηνογράφος: Art and Media Zone
Κοστούμια: Σοφία Κατσουρά
Χειρισμός ήχου & φωτισμών: Τάκης Σπανός
Οργάνωση παραγωγής: Γιώργος Κάλτσας
Trailer: Μάκης Τσούφης
Φωτογραφίες: Grid Fox
Σχεδιασμός αφίσας: Grid Fox
Παραγωγή: Art and Media Zone
Επικοινωνία: Νατάσα Παππά
