Πόσα μπορούν να χωρέσουν πίσω από το δάχτυλο μας;
Πόσα από όλα, μια επαρχιακή κοινωνία της δεκαετίας του 1980, δομημένη στα πατριαρχικά πρότυπα μπορεί να κρύψει πίσω από την κλειστή πόρτα;
Τέρατα! Είναι όλοι τους τέρατα!»
Με αυτή τη φράση κλείνει το κείμενο της Λένα Κιτσοπούλου στο διήγημά της «Ο Μουνής»
Η έννοια της κλειστής κοινωνίας περιγράφεται μέσα σε ένα κοινωνικό σύστημα από τη συγγραφέα, και αποδίδεται με έξυπνο τρόπο από τη σκηνοθέτη.
Η κλειστή κοινωνία και η πατριαρχία μέσα στο φλοιό ενός κομμωτηρίου, που όλα μπορούν να συμβούν, και όλα να μαθευτούν με πλήρη μυστικοπάθεια, και ένα μυστικισμό, που αγγίζει τα όρια της συναίνεσης για όσα συμβαίνουν, και τροφοδοτεί την κοινωνική ανέλιξη.
Το κείμενο της Κιτσοπούλου, πυκνό με τα βασικά χαρακτηριστικά της γραφής της να ξεχωρίζουν, θίγει έντονα τις σταθερές ιεραρχίες, μέσα από άκαμπτες δομές εξουσίας με περιορισμένες δυνατότητες αλλαγής.
Με τους ηθοποιούς να ερμηνεύουν εξαιρετικά τη πολυπλοκότητα της κοινωνικής στασιμότητας, και την εναλλαγή των ρόλων να διαδέχεται ο ένας τον άλλον, η σκηνοθέτης άρτια κατάφερε να περάσει στο κοινό, μέσα από σχεδόν όλα τα στάδια της ερμηνευτικής παλέτας την Έλλειψη διαφάνειας, χτίζοντας τη περιορισμένη πρόσβαση σε πληροφορίες και έλεγχο της εξουσίας.
Τονίζοντας την περιορισμένη ελευθερία, και την καταπίεση της ελεύθερης έκφρασης.
Περνώντας μέσα από την παράδοση της τοπικής κοινωνίας δίνει έμφαση στα σταθερά κοινωνικά πρότυπα και τις αξίες, με αντίσταση στην αλλαγή, και την πλήρη αποδόμηση των χαρακτήρων, καταφέρνοντας έτσι να περάσει στο κοινό την δυσκολία της αλλαγής.
Τα αυταρχικά καθεστώτα, ο θρησκευτικός φανατισμός, η κοινωνική απομόνωση και η έλλειψη πλουραλισμού, απλοποιεί την κοινωνική πραγματικότητα, οι δυναμικές της χάνονται, με αποτέλεσμα η σήψη της πατριαρχίας, να έχει ακόμα κυρίαρχο ρόλο, χτίζοντας έτσι κοινωνικά συμπλέγματα, κάνοντας την τιμωρό στη διαφορετικότητα.
Βλέποντας την παράσταση, καταλαβαίνεις, ποσό εύκολα παγιώνονται συμπεριφορές, και πόσο δύσκολα ξεφεύγεις από αυτό που απεχθάνεσαι, και αυτό γιατί ακόμα και σήμερα η κοινωνική ακαμψία, μας αφορά όλους.
Μπορεί να μην είμαστε εμείς, αλλά υπάρχει δίπλα μας, και εύκολα μπορούμε να γίνουμε συνένοχοι στην αδιαφορία, που τροφοδοτεί την στασιμότητα.
