Στη νέα Σκηνή Brecht – 2510, που άνοιξε τις πόρτες της τον Οκτώβριο, η παράσταση «Μακρόνησος / Τρωάδες» έρχεται να δηλώσει εξαρχής το καλλιτεχνικό της στίγμα: ένα θέατρο πολιτικό, ουσιαστικό και βαθιά προσηλωμένο στη μνήμη. Σε κείμενο και σκηνοθεσία του Ανδρέα Ζαφείρη, η παράσταση φωτίζει μια σιωπηλή σελίδα της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, συνδέοντας τις γυναίκες εξόριστες της Μακρονήσου με την τραγωδία των Τρωάδες.
Η σκηνοθετική πρόταση δεν στηρίζεται στη ρητορική ή στη συναισθηματική υπερβολή. Αντίθετα, ο Ζαφείρης επιλέγει μια λιτή, σχεδόν ασκητική σκηνική γραφή, όπου ο λόγος, το σώμα και η σιωπή συνυπάρχουν ισότιμα. Η Μακρόνησος δεν λειτουργεί απλώς ως ιστορικό πλαίσιο, αλλά ως ενεργός σκηνικός τόπος: ένας χώρος πειθαρχίας, βίας και αντοχής, όπου η αρχαία τραγωδία αποκτά σύγχρονο και οδυνηρά επίκαιρο βάρος.
Οι ερμηνείες των Μαρία Βλάχου, Χάρη Γεωργιάδη, Βίκυς Εδιάρογλου, Έρης Μαριόγλου και Ειρηάννας Μπουμπάρη συγκροτούν ένα συλλογικό σώμα μνήμης. Δεν ξεχωρίζουν ατομικά, αλλά λειτουργούν ως ενιαία φωνή — στοιχείο που ενισχύει τον χορικό χαρακτήρα της παράστασης. Το παίξιμό τους είναι εσωτερικό, πειθαρχημένο, με έμφαση στη σωματική έκφραση και στην οικονομία των μέσων. Κάθε κίνηση, κάθε παύση, μοιάζει φορτισμένη με ιστορικό και ψυχικό βάρος.
Ιδιαίτερη σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο οι «Τρωάδες» μετατοπίζονται από τον θρήνο στην εγρήγορση. Ο λόγος του Ευριπίδη, μπολιασμένος με πραγματικές μαρτυρίες, μετατρέπεται σε κάλεσμα για μνήμη και ευθύνη. Η παράσταση δεν εγκλωβίζεται στο παρελθόν· συνομιλεί διαρκώς με το παρόν και υπαινίσσεται το μέλλον, θέτοντας ερωτήματα για τη βία, την εξουσία και την ανθρώπινη αντοχή.
Η «Μακρόνησος / Τρωάδες» είναι μια παράσταση που εμπιστεύεται βαθιά το θέατρο ως πράξη. Ως χώρο όπου η Ιστορία δεν αφηγείται απλώς, αλλά ενσαρκώνεται. Ένα ταξίδι μέσα από τα ερείπια της συλλογικής μνήμης, που χωρίς εύκολες παρηγοριές, καταλήγει στην ελπίδα — τραυματισμένη, αλλά ανυπότακτη
