Η Μιραντολίνα είναι ιδιοκτήτρια ενός πανδοχείου στη Φλωρεντία. Είναι έξυπνη, αυτάρκης και βαθιά συνειδητοποιημένη για τη δύναμη που ασκεί στους άντρες. Δύο από τους ενοίκους της, ένας μαρκήσιος ξεπεσμένος και ένας κόμης νεόπλουτος τη διεκδικούν επίμονα ο καθένας με τον…τρόπο του. Η άφιξη όμως Ριπαφράτα, ενός γοητευτικού φανατικού μισογύνη, μετατρέπει την κατάσταση σε πρόκληση για τη Μιραντολίνα που αποφασίζει να τον κάνει να την ερωτευτεί για να αποδείξει τη δύναμή της.
Με κέρδισε η Μιραντολίνα (Βερόνικα Δαβάκη). Η ερμηνεία της τα είχε όλα: ειρωνεία, παιχνιδιάρικη διάθεση, στρατηγική σκέψη αλλά και μια λεπτή στιγμή ευαλωτότητας όταν το παιχνίδι ξεφεύγει από τον έλεγχο.
-Ο Ρομπέρτο Ριπαφράτα (Ιβάν Σβιτάιλο) εξίσου δυναμικός.
Μεταμορφώνεται από μισογύνης σε ερωτευμένο κρατώντας ισορροπία ανάμεσα στο σκληρό και το ευάλωτο. Η σχέση του με τη Μιραντολίνα ήταν σκηνικά καταιγιστική, δίνοντας βάθος στο δράμα του αρσενικού που αναγκάζεται να αμφισβητήσει τις «απόλυτες» του πεποιθήσεις. (Μεταξύ μας…τι βαθιά, ώριμη και στεντόρια φωνή!)
-Ο κόμης της Αλμπαφιορίτα (Ντίνος Ποντικόπουλος), οκλασικός τιτλούχος που στηρίζεται περισσότερο στο πορτοφόλι του παρά στο κύρος του. Οι ερωτικές του αποτυχίες δεν τον πτοούν, προσαρμόζεται γρήγορα και κυνηγά την καλοπέραση απολαμβάνοντας με κάθε ευκαιρία τη διασκέδαση. (Πρώτη φορά είδα ηθοποιό να κάνει τον μεθυσμένο και να γυαλίζει οντως το μάτι του!)
-Ο μαρκήσιος του Φορλιπόπολι (Αλέξανδρος Ζουριδάκης), ξεπεσμένος αριστοκράτης που κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του και ψωμολυσσάει ο έρμος, με εκφραστικές χειρονομίες και ιδιαίτερη εκφορά λόγου, χαρίζει πραγματικά άφθονο γέλιο.
-Ο Φαμπρίτσιο (Σαμψών Φύτρος), είναι ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών προστάτης της Μιραντολίνα. Παρακολουθεί τα πάντα με ηρεμία και αφοσίωση, στέκεται σταθερά στο πλευρό της και της προσφέρει σιγουριά και στήριξη (η καλύτερη επιλογή για γάμο…όχι;)
-Οι δύο γυναίκες του θιάσου (Βάσια Λακουμέντα / Μάιρα Γραβάνη) όταν παριστάνουν τις αριστοκρατικές φιγούρες, με τραγούδι, ρυθμό και έξυπνη πονηριά, αναζητούν ένα μερίδιο από τη χλιδή που ονειρεύονται, αξιοποιώντας «τα μέσα» που διαθέτουν. Γεννημένες θεατρίνες!
Το έργο ήταν δεμένο και σύγχρονο, είχε μπρίο χωρίς να είναι φλύαρο και αυτό οφείλεται ξεκάθαρα στη καλή σκηνοθεσία του Γ.Κακλέα. Αν κάποιος δεν έχει επισκεφτεί ξανά τη συγκεκριμμένη σκηνή εντυπωσιάζεται με τον πολυεπίπεδο χώρο που φροντίζουν στην παράσταση να τον αξιοποιούν ολόκληρο. Το σκηνικό λιτό, λειτουργικό, επέτρεπε γρήγορες μεταβάσεις και κράτησε το κέντρο βάρους στους ηθοποιούς.
Ειδική μνεία στη 4μελή ζωντανή ορχήστρα της παράστασης! Κεντρικό στοιχείο κατ’εμέ, με ευρωπαϊκό και κυρίως ιταλικό τόνο που σε έφερνε στον 18ο αιώνα. Προσαρμοσμένη άρτια στις ανάγκες της παράστασης, αναδείκνυε τη ψυχολογική ένταση των πρωταγωνιστών και ενδυνάμωνε τις σκηνές σε πιο δυναμικές και ζωντανές, άλλοτε κωμικά, άλλοτε δραματικά.
