ΠΗΓΑΜΕ / ΕΙΔΑΜΕ : DEUS ΣΤΟ FUZZ LIVE CLUB…ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΚΗΣ ΣΑΛΤΑΣ

Πέρασαν 16 χρόνια από τότε που κατηφόρισα στην κεντρική σκηνή του μουσικού παιδότοπου της Μαλακάσας. Ξεστράτισα από την παρέα για να <<ψηθώ>>, μαζί με μια 100αριά ομοιοπαθείς, στον ήλιο αυτών που με το Suds’n’Soda τάραξαν τον ηχητικό μου κόσμο αρκετά χρόνια πριν. Τα φεστιβάλ όμως έχουν ορισμένους χρονικούς περιορισμούς. Οι dEUS έιχαν μόλις κυκλοφορήσει το Vantage Point και το στενό setlist δεν άφησε πολλά περιθώρια για να χορτάσουμε. Παρ’όλα αυτά ίδρωσαν μαζί μας στην κάψα του Ιουλίου.

Η συνάντηση στο Fuzz ήταν απροσδόκητη αλλά ιδιαιτέρως ευχάριστη. Έκπληξη της τελευταίας στιγμής για μια επανασύνδεση με τους alt-rockers από την Αμβέρσα. Ευκαιρία να ξανασυστηθούν στο Αθηναικό κοινό σε ένα live που θα απλώσουν τραγούδια από όλο το δισκογραφικό τους κάματο. Με αυτές τις σκέψεις οδηγούσα προς τον τόπο διεξαγωγής.

Έτσι έγινε. Ο χώρος δεν ήταν ασφυκτικά γεμάτος αλλά όλοι είχαν την υπομονετική προσμονή για κάτι πολύ καλό. Δεν διαψεύστηκαν,  ο Tom Barman και η παρέα του κρατούν την ίδια ενέργεια και φρεσκάδα όπως στα ξεκινήματα τους στις αρχές των 90’s. Έπαιξαν τουλάχιστον ένα τραγούδι από κάθε δίσκο τους και κάλυψαν όλα τα ηχητικά τους γνωρίσματα. Τα πειραματικά εσώψυχα, τις αρτίστικες ποιοτικές τους στιγμές και τα θορυβώδη συνεκτικά ξεσπάσματα τους. Για αρχή έπαιξαν κομμάτια όπως το The Architect, Quatre Mains, WCS. Συνθέσεις γεμάτες jazz αποστροφές και electro τελετουργίες. Ότι έπρεπε για θερμαντικό υλικό και τις πρώτες κινητικές απόπειρες. Ιntro από το Instant Street και από τις πρώτες νότες ο ενθουσιασμός διαγράφεται στα πρόσωπα. Εισερχόμαστε σε αυτό που κάνουν οι dEUS αριστοτεχνικά. Σε ένα τραγούδι η ρομαντική pop μπαλάντα μετατρέπεται σε ακραίο break down noise rock αποκορύφωμα. Ακολουθούν Fell off the floor, man, Dark sets in. Ο Barman έχει αρχίσει τις ξαφνικές γυροβολιές του στη σκηνή και τα σπαστά ευχαριστώ στο ικανοποιημένο κοινό. Κάπου εκεί όλοι σκεφτόμασταν τις επόμενες παραγγελιές. Κάποιος φώναξε το Sister Dew αλλά δεν. Nothing really ends για να ηρεμήσουμε. Δίκιο έχουν. Υπέροχο Sun Ra για τη συνέχεια. Να θυμηθούμε μια από τις καλύτερες post rock στιγμές τους. Hotellounge και Bad timing για το τέλος. Το τέλος ενός καλού live είναι πάντα μια κακή χρονική συγκυρία. Ευτυχώς υπάρχει και το encore. Suds’n’Soda και υποσχέσεις. Το βιολί, σήμα κατατεθέν της μπάντας, στρίγγλιζε ότι μία από τα αρτιότερα alt rock σχήματα είναι στον αφρό ακόμα και σήμερα. Σήμα πως σύντομα κάποιος στιγμιαίος δρόμος θα τους εμφανίσει μπροστά μας σε μια ιδανική σύγκρουση, ένα ιδεατό συναπάντημα.

Δυστυχώς δεν πρόλαβα την εμφάνιση των YEAH! Μα βασικό πυλώνα τους Ντρενογιάννη – Γιαννούτσο. Μπάντα ιστορική που έχουν ανοίξει για τους Ramones και τους Wipers. Ρώτησα, διάβασα και αποκόμισα το συμπέρασμα ότι βαστάνε γερά τη σημαία των ελληνικών alt rock σχημάτων.

Ο συνολικά πολύ καλός ήχος και η αναλλοίωτη φωνή του Barman ήταν κάτι που ένιωσαν όλοι στο χώρο.

Κανένα συναίσθημα δεν έσπασε. Αντίθετα όλα ενισχύθηκαν. Με μπάντες όπως οι dEUS και ΥΕΑΗ!  πάντα θα υπάρχει κάτι στον αέρα . Ένα ατμοσφαιρικό στρώμα μοναδικό, ιδανικό για να αιωρείσαι σε εναλλακτικούς ροκ ήχους.