“ΠΕΝΤΕ ΑΓΑΠΕΣ ΓΙΑ ΤΟ 2025” ΕΝΑΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΖΕΡΒΟ

04/02/2026 31

Τι να πρωτοθυμηθείς και τι να πρωτόξεχάσεις από τη χρονιά που φεύγει σε παγκόσμιο ή τοπικό επίπεδο .

Τον Τραμπ που επανήλθε δριμύτερος;

Τους πολέμους σε Γάζα και Ουκρανία;

Το διαρκές και συνεχιζόμενο έγκλημα των Τεμπών με τη Δικαιοσύνη να λάμπει για της απουσίας της;

Τον Φραπέ και τον Χάσαπη;

Άστα να πάνε, κλείσε το χαζοκούτι και βάλε τίποτα να παίζει καλύτερα .

Δύσκολη χρονιά το 2025 και για μένα . Πολλές υποχρεώσεις δυστυχώς που με ανάγκασαν να βάλω το μικρόφωνο στον πάγο για τη χρονιά 25-26 στον www.streetradio.gr

Παρόλα αυτά παρακολούθησα όσο μπόρεσα την παγκόσμια μουσική παραγωγή και κατέληξα σε πέντε κυκλοφορίες που αν δεν ακούσατε καλό θα ήταν να τις βάλετε στο πρόγραμμα σας.

Ακολουθούν σε τυχαία σειρά, μπορεί και όχι….

Pop Evil – “What remains”

Όγδοος δίσκος για τους Αμερικάνους από το Μίσιγκαν.

Τους παρακολουθώ τα τελευταία χρόνια και συχνά πυκνά τους ψιλομπερδέυω στην ακρόαση με τους POD . Οπότε περίπου ξέρετε και τι να περιμένετε.

Κινούνται κάπου μεταξύ hard rock και metal (NU) αν και πολλές φορές αυτό ο χαρακτηρισμός δεν αρκεί για να τους περιγράψει . Δυνατές κιθάρες , χαρακτηριστικά κοψίματα , συνδυασμός καθαρών και μελωδικών φωνητικών με ενίοτε πιο παραμορφωμένα σε βαθμό που δεν θα ενοχλήσουν όμως τον άμαχο πληθυσμό.

Οι Pop Evil παραδίδουν ένα συμπαγή μουσικά αλλά κυρίως στιχουργικά δίσκο

Προσωπικές επιλογές τα “Side Effects” και “Wishful Thinking”

Ghost – “Skeleta”

Τι να πεις για τον Tobias Forge;

Μεγαλύτερο τρολ στον χώρο ίσως να μην ξαναυπάρξει . Για κάποιο περίεργο λόγο σαρώνουν σαν metal μπάντα (μεταξύ μας metal λένε και τους Sleep Token ) όταν για κάποιους είναι ένα απλό pop rock σχήμα που αναπαράγει επιτυχημένα συνταγές συγκροτημάτων που γεμίζαν στάδια όπως οι KISS , οι Blue Oyster Cult και οι ABBA . Όλα αυτά όμως δεν έχουν καμία σημασία.

Κάθε δίσκος τους αποτελεί σημείο αναφοράς και το Skeleta δεν θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό . Εισαγάγει στο κοινό την νέα φιγούρα Papa V Perpetua που θα ηγηθεί των Ghost στο Skeletour.

Κάθε κομμάτι του άλμπουμ θα μπορούσε να είναι single και δύσκολο να ξεχωρίσεις κάποιο.

Για τις ανάγκες του άρθρου θα επιλέξω το “De Profundis Borealis“ που αλλιώς ξεκινάει , αλλιώς συνεχίζει και αλλιώς τελειώνει .

Και το “Peacefield” με το 80’s δυναμικό ρεφρέν Κράζεις ; Θαυμάζεις που έλεγε και η γνωστή διαφήμιση .

Volbeat – “God Of Angels Trust”

Ένατος δίσκος για το Δανέζικο σχήμα του Michael Pulsen.

Σε σχετικά άρθρα διαβάζω πως σε αυτόν τον δίσκο σκοπός ήταν «να ξεφύγουν από τα τετριμμένα και να περπατήσουν σε άγνωστα μουσικά μονοπάτια» . Ωστόσο εγώ ακούω ένα κλασσικό VolBeat.

Με το σύνηθες ύφος του Pulsen στα φωνητικά πολύ μπροστά , ίδιος ήχο σε κιθάρες και γενικά παραγωγή κλασσική Volbeat.

Αυτήν που θυμίζει Metallica χωρίς να ενοχλεί. Δεν ξέρω αν είναι ο κατάλληλος δίσκος για πρώτη επαφή με τους Volbeat , ξέρω πως είναι από τους δίσκους που άκουσα περισσότερο μέσα στο 2025.

To βάζεις να παίζει και συνεχίζεις ότι κάνεις. Ξεχώρισα τα “Demonic Depression” και “By a monster’s hand“

H.e.a.t – “Welcome To The Future”

Οι H.E.A.t είναι Σουηδοί και πρώτη φορά άκουσα κάτι από αυτούς.

Μια ματιά στο εξώφυλλο του δίσκου είναι αρκετή για να καταλάβεις ότι πρόκειται για χρονοκάψουλα μια και πρόκειται για εικόνα που παραπέμπει σε videogame της δεκαετίας του’80.

Όπως στο “Stranger things” ταξιδέψαμε σε εκείνη την εποχή τηλεοπτικά , κάτι τέτοιο συμβαίνει και εδώ μουσικά. Μελωδικά πλήκτρα, άφθονο σκανδιναβικό hard rock συναίσθημα πιασάρικα “sing along” ρεφρένς.

Από αυτά που λες “χμμμμμ , κάπου το έχω ξανακούσει αυτό”. Και δεν κάνεις λάθος.

Λίγο Europe , λίγο Whitesnake , πολύ Bon Jovi και έδεσε η μαγιονέζα.

Μάρτυς μου το κλιπ από το “Running to you”. Πολύ τρίχα, πόζα, καπέλα, τζιν γιλέκα, καπέλα, σπορτέξ παπούτσια και ότι άλλο παρηγάγε η εποχή εκείνη υπάρχει στο κλιπ.

Το μόνο σίγουρο πως δεν θα βαρεθείτε στην ακρόαση.

Alice Cooper – “The Revenge of Alice Cooper “

Δίσκος όνειρο για τους παλιούς οπαδούς, γιατί οι πρωτοι και αυθεντικοί Alice Cooper (ο Alice στη φωνή, ο Michael Bruce στην κιθάρα, ο Dennis Dunaway στο μπάσο και ο Neal Smith στα τύμπανα) βρέθηκαν ξανά μαζί μετά από πάνω από 50 χρόνια και έφτιαξαν έναν κανονικό δίσκο σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Το όλο πράγμα μυρίζει 70’s hard rock από χιλιόμετρα μακριά .Vintage ενέργεια, τα καθαριστικά riffs, και το σκοτεινό, θεατρικό ύφος που έκαναν τον Cooper θρύλο. Από άποψη ύφους, είναι ένα άλμπουμ που δεν προσπαθεί να πείσει με φανφάρες — αντίθετα, πατάει γερά στις ρίζες του rock, στην απλότητα και την ενέργεια που σε κάνει να θέλεις να το ακούσεις δυνατά.

Συγκινητική προσθήκη στον δισκο , ο αείμνηστος κιθαρίστας Glen Buxton που «ζωντανεύει» σε δύο κομμάτια μέσω παλιότερων ηχογραφήσεων . Πρώτο single το “Black Mamba”, κομμάτι με ενέργεια και riff που σε τραβάει αμέσως μέσα στο δίσκο.

Προσωπική επιλογή το “Wild Ones”. Kαθαρό road trip rock από τα πρώτα δευτερόλεπτα σου βγάζει αίσθηση ελευθερίας, φάση τέρμα αλητεία. Έχει ωραίο ρυθμό, catchy ρεφρέν και αυτό το κλασικό Alice Cooper attitude – λίγο αλήτικο, λίγο θεατρικό, αλλά καθόλου στημένο.

Για κάποιον που γουστάρει την κλασική rock αίσθηση και τον Alice Cooper σαν φιγούρα (κυρίως εκείνο το horror/shock rock vibe), αυτό το άλμπουμ μοιάζει σαν ένα δυνατό, γερό tribute στις καλύτερες μέρες της μπάντας, όχι μόνο στο παρελθόν αλλά και στο τώρα.

Ευχαριστούμε Alice …