ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΟΜΠΟΥΛΗ : “Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΝ Μ’ΑΚΟΥΣ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΕΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ, ΖΗΤΑ ΑΝΤΟΧΗ”

Σε μια εποχή όπου το θέατρο συχνά προτείνει παρηγοριά ή εύπεπτη “εμπειρία”, η παράσταση του  καλλιτέχνη Χρίστου Χαλικιά επιλέγει κάτι που σήμερα θεωρείται σχεδόν απαγορευμένο: να επιμείνει στη δυσκολία. 

Δεν προσφέρει “ασφάλεια” κατανόησης, ούτε αφηγηματικές χειρολαβές ή συναισθηματική κλιμάκωση ως οδηγό. 

Επιμένει στο ουσιώδες τρίπτυχο: ΦΩΝΗ — ΣΙΩΠΗ — ΔΙΑΡΚΕΙΑ.

Η σκηνοθετική γραφή αρνείται τη θεατρική ευκολία σε επίπεδο δομής. Δεν κατασκευάζει κορυφώσεις, δεν μοιράζει εντάσεις για να κρατήσει το βλέμμα, δεν υποχωρεί τη στιγμή που η αντίσταση του θεατή αρχίζει να γίνεται αισθητή. 

Ο χώρος οργανώνεται ως καθεστώς ακρόασης, σχεδόν σωματικό: η φωνή δεν συνοδεύει τον χώρο — τον καταλαμβάνει. Και η σιωπή δεν λειτουργεί ως απλή παύση, αλλά ως χρόνος έκθεσης: εκεί όπου ο θεατής μένει χωρίς άλλοθι, χωρίς αντιπερισπασμό, χωρίς έξοδο.

Ακριβώς γι’ αυτό, το έργο παράγει έναν αναπόφευκτο διαχωρισμό κοινού. Δεν “φροντίζει” να αρέσει, ούτε να γίνει προσβάσιμο. 

Όσοι προσέρχονται αναζητώντας επιβεβαίωση ή ψυχαγωγική ομαλότητα θα συναντήσουν αντίσταση — και ενδεχομένως θα αποσυρθούν. 

Όμως αυτό δεν είναι αποτυχία· είναι συνέπεια της μορφής. 

Το «ΑΝ Μ’ ΑΚΟΥΣ, ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΕΙΣΜΟΣ» δεν κατασκευάζει έναν “σεισμό” ως θέαμα, αλλά ως μετατόπιση θέσης: δεν υπάρχει ασφαλής τρόπος θέασης. Ή θα ακούσεις, ή θα αποσυρθείς — εξωτερικά ή εσωτερικά. 

Και αυτή η ωμή καθαρότητα το καθιστά σπάνια χειρονομία σύγχρονου θεάτρου που επιμένει στη δυσκολία όχι ως πόζα, αλλά ως αξία.