Διαβάζω στα εισιτήρια πως για την συναυλία των Ημίζ στις 20/6/2026 στην Πλατεία Νερού, ανοίγουν οι πόρτες από τις 18.00.
Στις 18.00 χωρίς άλλο support, άλλη μπάντα, άλλο act.
Μόνοι τους .
Ποιοι θα έρθουν πια, και θα ανοίξουν οι πόρτες τρεις ώρες πριν…;
Ήρθαν αυτοί που το κοινό τους ακούει 30 χρόνια…
Ήρθαν αυτοί που σχεδόν καρμικά ονόμασαν τον πρώτο τους δίσκο” 30 χρόνια επιτυχίες ” και αυτό έμελλε να το διαπιστώσουν χθες σε μία συγκινητική αντάμωση…
Ήρθαν αυτοί που είναι οι μόνοι που έχουνε συναντηθεί μουσικά με την Ελπίδα, την Ευρυδίκη, τους going through , τους TXC, τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, το Φοίβο Δεληβοριά , τον Γιάννη Φλωρινιώτη…
Ήρθαν αυτοί που για 2μιση ώρες , ανατρίχιαζες κάθε φορά που συνειδητοποιούσες πόσο έχουν εντυπωθεί και ρέουν αυθόρμητα όλοι αυτοί οι στίχοι στα εφηβικά σου χρόνια.
Τραγουδούσες αυθόρμητα και οι στίχοι έρρεαν χωρίς να τους σκέφτεσαι, γιατί πολύ απλά ήταν ένα μέρος, ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Τραγουδούσες αυθόρμητα μαζί με ένα κάρο φάτσες ,άνω των 40, άνω των 50 , που ήσασταν έφηβοι κάποτε και δεν κάνατε παρέα , επειδή κάποιοι ήταν ρεϊβάδες, κάποιοι metalάδες, κάποιοι ακούγατε ραπ, κάποιοι ποπ , κάποιοι λαϊκά . Αλλά , τα Ημισκούμπρια ήταν αυτά που σας ένωναν σε κάθε party, σε κάθε καβλάντα, σε κάθε δουλεμένη ψαγμένη λεξιπλασία .
Ήρθαν αυτοί ,
που ήταν σαν να μην έφυγαν ποτέ.
Ήρθαν για να θυμίζουν, πως τα πιο αγνά μας χρόνια είναι ανεξίτηλα, και αναπνέουν σε χρόνο ενεστώτα .
