“ΦΛΑΟΥΤΟ, ROCK ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΣ : ΟΙ JETHRO TULL ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΥ”…ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΛΛΙΑΣ

Το Θέατρο Λυκαβηττού γέμισε το βράδυ της 20ης Σεπτεμβρίου με χιλιάδες θεατές που ανέβηκαν στο λόφο για να απολαύσουν τους θρυλικούς Jethro Tull. Στο πλαίσιο της περιοδείας “The Seven Decades”, ο Ian Anderson και η μπάντα του προσέφεραν μια βραδιά που συνδύασε την ακατέργαστη δύναμη του rock με τη μελωδική ιδιαιτερότητα του φλάουτου και μια γερή δόση νοσταλγίας.

Η συναυλία ξεκίνησε ακριβώς στις 20:30, Άγγλοι στην ώρα τους, και από τα πρώτα λεπτά ο Anderson απέδειξε γιατί παραμένει μια από τις πιο χαρισματικές φιγούρες της rock σκηνής. Η φωνή του μπορεί να μην έχει την ίδια ένταση του παρελθόντος, όμως η θεατρικότητα, η αμεσότητα με το κοινό και, φυσικά, το φλάουτό του –με τις χαρακτηριστικές στάσεις στο ένα πόδι– κράτησαν αμείωτη τη μαγεία. Κάθε βλέμμα, κάθε νεύμα προς το κοινό και τα σιωπηλά χαμόγελα όταν το φλάουτο χτυπούσε τις ψηλές νότες δημιουργούσαν μια ζωντανή, σχεδόν κινηματογραφική αίσθηση. Η μπάντα λειτούργησε σαν καλοκουρδισμένη μηχανή: καθαρές κιθάρες, στιβαρό rhythm section και πλήκτρα που πρόσθεσαν βάθος στις συνθέσεις.

Το setlist συνδύασε παλιά και νέα μουσικά θέματα. Τα πρώτα χειροκροτήματα ήρθαν με τα “Thick as a Brick” και “Aqualung”, ενώ το πρόσφατο “Curious Ruminant” από το τελευταίο album εντάχθηκε αρμονικά, αποδεικνύοντας ότι οι Jethro Tull δεν επαναπαύονται στις δάφνες τους. Η κορύφωση ήρθε με το “Locomotive Breath”: το κοινό τραγούδησε σύσσωμο, χειροκροτούσε και χόρευε στις θέσεις του, και για λίγα λεπτά ο Λυκαβηττός έμοιαζε να πάλλεται στον ρυθμό του κλασικού ύμνου. Τα φώτα της σκηνής συνδυάστηκαν με τη θέα της νυχτερινής Αθήνας, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που δύσκολα ξεχνά κανείς.

Η εικόνα των γενεών που συναντιούνται ήταν χαρακτηριστική: παλιές και παλιοί θαυμαστές που θυμούνταν τις πρώτες ακροάσεις του συγκροτήματος δίπλα σε νεότερες και νεότερους που ανακαλύπτουν τώρα το έργο τους. Ξεχώριζαν επίσης κόσμος από το εξωτερικό, που με τις διακοπές τους στην Ελλάδα βρήκαν την ευκαιρία να δουν τους Jethro Tull από κοντά, προσδίδοντας έναν ευρωπαϊκό αέρα στη συναυλία.

Η βραδιά στον Λυκαβηττό δεν ήταν απλώς άλλη μια στάση της περιοδείας. Ήταν μια γιορτή για την ιστορία και την εξέλιξη ενός συγκροτήματος που έχει σημαδέψει το rock, αλλά και για όσες και όσους βρέθηκαν εκεί αυτό το φθινοπωρινό βράδυ. Παρόλα αυτά, το μη γεμάτο αμφιθέατρο φανέρωσε μια αλήθεια: οι Jethro Tull δεν έχουν αποκτήσει στην Ελλάδα την αγάπη που τους αρμόζει.