ΕΙΔΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΛΥΓΚΑ ΚΑΙ ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΑΜΕ : ΠΟΣΟ “ΑΘΩΟ” ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΑΣ ΣΚΟΤΑΔΙ;

Στην καρδιά της Αθήνας, εκεί που η βουή της πόλης σβήνει μπροστά στην κλινική ψυχρότητα μιας ανάκρισης, ο Χρίστος Λύγκας και η ομάδα «Πρώτες Ύλες» κατάφεραν κάτι σπάνιο: να μετατρέψουν το δυστοπικό The Nether της Jennifer Haley σε μια εμπειρία που σε στοιχειώνει και σε προβληματίζει πολύ για αρκετές ημέρες μετά. Η παράσταση, που ακροβατεί ανάμεσα στην απόκοσμη γοητεία ενός βικτοριανού κήπου και τη σκληρή αλήθεια ενός αστυνομικού θρίλερ, βρίσκει πλέον το ιδανικό της σπίτι στο Θέατρο Πρόβα.

Η μεταφορά του έργου στον συγκεκριμένο χώρο αποδείχθηκε μια πραγματική «κίνηση ματ». Ο περιορισμένος, σχεδόν ασφυκτικός χώρος, ενισχύει την αίσθηση του εγκλεισμού, μετατρέποντας τον θεατή από απλό επισκέπτη σε έναν αμήχανο παρατηρητή που παρακολουθεί τη δράση σε απόσταση αναπνοής. Αυτή η «στενή επαφή» σε αναγκάζει να γίνεις συμμέτοχος στην ανάκριση, νιώθοντας την ένταση της κάθε στιγμής και την εκφραστικότητα των ηθοποιών να πάλλεται δίπλα σου.

Στη σκηνή, κάθε μέλος της ομάδας ξεδιπλώνει τον ρόλο του, δημιουργώντας ισχυρούς δεσμούς. Η σχέση θύτη και θύματος ανάμεσα στον Στέφανο Μαντζανά-Δούκα και τον Κώστα Κάτσενο ανατρέπεται διαρκώς, κρατώντας το κοινό σε μια συνεχή εγρήγορση. Η Ίρις, την οποία ενσαρκώνει η Στέλλα Καράπτη, μεταμορφώνεται και ελίσσεται με μοναδικό τρόπο, ισορροπώντας ανάμεσα σε μια εργαλειοποιημένη παιδική αθωότητα και μια απρόσμενη αυστηρότητα σε καίριες στιγμές της πλοκής.

Παράλληλα, ο ίδιος ο σκηνοθέτης συμπρωταγωνιστεί, δίνοντας τον ρυθμό με ατάκες που «φεύγουν» με τρομερά γρήγορη ταχύτητα, ενώ ο Γιώργος Κυριακόπουλος στέκεται δυναμικά στη σκηνή, προσφέροντας ένα εξαιρετικό «πουσάρισμα» στην ενέργεια του έργου. Είναι φανερό πως όλη η ομάδα διαθέτει μια σπάνια χημεία, η οποία υποστηρίζει απόλυτα τις εναλλαγές της πλοκής.

Ωστόσο, πέρα από το ερμηνευτικό κομμάτι, το κεντρικό ερώτημα παραμένει και πλανάται βασανιστικά πάνω από τις κερκίδες: «Είναι έγκλημα η κακοποίηση ενός ψηφιακού ειδώλου;». Οι απαντήσεις είναι δύσκολο να δοθούν, όσο δύσκολο είναι να κοιτάξεις τον καθρέφτη σου και να απαντήσεις ειλικρινά: Πώς θα ήσουν πραγματικά πίσω από μια οθόνη, αν ήξερες ότι δεν υπάρχει καμία τιμωρία για ό,τι πεις ή ό,τι κάνεις;

Σε αυτή τη διαρκή μετακίνηση από τον ψηφιακό κόσμο στον πραγματικό, καθοριστικό ρόλο παίζουν οι φωτισμοί και οι μουσικές της παράστασης, που λειτουργούν ως «παράθυρα» ανάμεσα στις δύο διαστάσεις. Μήπως, τελικά, έχουμε χάσει την ουσία και έχουμε βυθιστεί ομαδικά σε ένα βολικό ψέμα;

Η παράσταση, που είναι αφιερωμένη στη μνήμη της Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη, δεν προσφέρει εύκολες λύσεις ούτε ηθική δικαίωση. Είναι μια θεατρική «γροθιά» που προκαλεί τη σκέψη και ταρακουνάει τα πιο σκοτεινά σημεία του μυαλού και της ψυχής. Το ερώτημα που μένει στο τέλος είναι ένα και απευθύνεται σε εσάς: Εσείς, αντέχετε να τη δείτε;