Επικαιρότητα

Η ΟΥΡΑΝΙΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΣ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΧΩΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ “ΔΟΝ ΣΑΛΟΝΙ”

today21/11/2026 6

Background
share close

Η Ουρανία Αργυροπούλου ιδρύτρια του χώρου πολιτισμού “Δον Σαλόνι” μας μίλησε για το εγχείρημα αλλά και για την πορεία της στο θέατρο.

  1. Από το πιάνο στο θέατρο και από τη μουσική στην υποκριτική. Έχετε ακολουθήσει πολλαπλές καλλιτεχνικές διαδρομές. Πώς συνυπάρχουν μέσα σας αυτές οι διαφορετικές μορφές έκφρασης και ποια θεωρείτε ότι είναι η κοινή τους ρίζα;

Μία μικρή διόρθωση στην διατύπωση αυτής της πολύ ουσιαστικής ερώτησης: Η πορεία δεν έγινε από το “ένα στο άλλο”. Ήταν παράλληλη.
Εξού και έχω πολλές φορές κάνει στον εαυτό μου αυτήν την ερώτηση. Αν και προσωπικά, ως επί το πλείστον, έθετα το ερώτημα αντιστικτικά- ποιές είναι οι διαφορές τους δηλαδή…

Έχω περάσει από πολλά στάδια. Προφανώς η απάντηση έχει να κάνει με το σε ποιά φάση βρίσκεσαι, πόσο ωριμάζεις μέσα στην τέχνη σου και μέσα από την τέχνη σου. Και σίγουρα έχει να κάνει και με τα τυχαία ( ή μήπως όχι και τόσο τυχαία, άλλο ερώτημα αυτό, ας μην πλατιάσουμε) γεγονότα της ζωής. Με την πορεία σου ως άνθρωπος.

 Αυτό που πάντα μπορούσα να πω με βεβαιότητα, είναι πως και στις δύο τέχνες, όσο κι αν επενδύσεις στην τεχνική, όσο κι αν “κλέψεις” με το πλασάρισμα του εαυτού σου, όσο κι αν ελαφρύνεις τα ζητούμενα, αν δεν βγάλεις το μέσα σου, τις πληγές σου, το είναι σου, την αποσταγμένη ταυτότητά σου να την κάνεις δώρο (με ή χωρίς αντίδωρο είναι πάλι άλλο θέμα), στον θεατή, στον ακροατή, ούτε μουσική, ούτε υποκριτική τέχνη κάνεις… Καριέρα, πάντως, κάνεις.

Η ρίζα είναι αυτή: η γενναιότητα του να υπάρχεις ολοκληρωτικά, στην κάθε στιγμή σου, σαν να είναι τα πάντα εισπνοή επί σκηνής.
 Έτσι λέω τώρα. Αύριο μπορεί να πω κάτι άλλο. Εύχομαι να πω κάτι άλλο. Σημαίνει πως θα έχω πάει έστω και λίγο παρακάτω.

2. Η μουσική ως εσωτερική εμπειρία. Τι σας έμαθε το κλασικό πιάνο για την πειθαρχία, την ευαισθησία και την επικοινωνία με τον άνθρωπο; Πιστεύετε ότι η μουσική μπορεί να εκφράσει όσα αδυνατεί να πει ο λόγος;

Πολύ σωστά το θέτετε…”εσωτερική εμπειρία”.
Πρωτίσθως θα έλεγα ότι με έμαθε να μένω μόνη με τον εαυτό μου… Και να έχω πάντα κάτι να κάνω…
Με έμαθε, δυστυχώς να είμαι και πολύ αυστηρή, να έχω μεγάλες απαιτήσεις. Αυτό ίσως να είναι καλό αλλά είναι και εξαιρετικά δύσκολο. Σε σχέση με τον εαυτό μου αλλά και τους άλλους.

Με έμαθε επίσης να δίνω μεγάλη σημασία στο  συγκείμενο, τι γίνεται πίσω και πάνω από τους ήχους.

Τι γίνεται όταν θέλεις να μιλήσεις χωρίς να μιλήσεις.
Αλλά σίγουρα και η μουσική είναι ένας τρόπος επικοινωνίας με τον άλλον άνθρωπο. Έχει κι αυτή τις “γλώσσες” της, γι αυτό έχουμε τόσα είδη μουσικής.
Γι αυτό να ξέρετε, μπορεί κι αυτή να γίνει βάσανο.

Μπορεί να κουράσει, ακριβώς όπως κουράζει εσάς ν’ ακούτε όλη μέρα ομιλίες.

Δεν είναι τυχαίο πως χρησιμοποιείται από βασανιστές για να “σπάσει” ο βασανιζόμενος.

Ξέρετε, στον εγκέφαλο το κέντρο του λόγου είναι ένα.
Η μουσική έχει πολλές εστίες.
Δεν νομίζω πως έχει αποκωδικοποιηθεί εντελώς με το με ποιόν τρόπο μας επηρεάζει. Ή αν αυτό έχει γίνει, δεν έχει ανακοινωθεί σε εμάς, στο πλατύ κοινό.

(Και σήμερα, όπως σε όλες τις εποχές και όλους τους πολιτισμούς, η βαθειά γνώση δεν διαμοιράζεται)

Και, δεν ξέρω, ο πρωτόγονος άνθρωπος πρώτα μίλησε και μετά τραγούδησε ή το ανάποδο;

Πάντως, ακόμη και τα ζώα, χρησιμοποιούν το τραγούδι για το ζευγάρωμα, για τον θρήνο, για τον κίνδυνο, για την αποδημία…

3. Η συνάντηση με το θέατρο. Τι ήταν εκείνο που σας οδήγησε στην υποκριτική και τι ανακαλύψατε για τον άνθρωπο μέσα από την ερμηνεία διαφορετικών χαρακτήρων;

 Εδώ θα σας δώσω μίαν απάντηση λίγο διαφορετική από αυτήν που πιθανά περιμένετε…
Δεν με ενδιέφερε ποτέ η υποκριτική! Δεν με ένοιαζε να βρεθώ στην σκηνή. Ήθελα να σκηνοθετώ, και να κάθομαι από κάτω να βλέπω τον κόσμο που συνέθεσα…

Αλλά επειδή  η μόνη τέχνη που μ΄ ενδιέφερε πάντα είναι η ανθρωποκεντρική, κι επειδή ήμουν και πάρα πολύ μικρή, όταν απεφάσισα ότι η σκηνοθεσία με ενδιαφέρει, σκέφτηκα να καταλάβω λίγο την διαδικασία ώστε να επικοινωνώ σωστά με τους ηθοποιούς μου.
Τελικά, κόλλησα. Διότι αντιλήφθηκα τόσες πολλές δυσκολίες και τόσα πολλά ανεξερεύνητα μέρη μέσα μου, που δεν μου έκανε καρδιά να τα προσπεράσω… Δυσκολεύτηκα να φτάσω στο σημείο να απολαύσω στιγμές επί σκηνής.

Όσον αφορά τον άνθρωπο, πραγματικά με εντυπωσιάζει τόσο πολύ η αντίδραση των θεατών… Ειλικρινά, είναι φορές που η αντίδρασή τους με ταρακουνάει απίστευτα. Πότε θετικά και πότε αρνητικά.
Κάτι που εγώ βρίσκω δραματικό, ο θεατής το βρίσκει αστείο.
Κάτι που εγώ θεωρώ πως απευθύνεται σε μεγαλύτερες ηλικίες, οι νέοι το κάνουν δικό τους.
Αυτό είναι ένα κομμάτι που αγαπάω πολύ.
Γκρεμίζει τις πεποιθήσεις μου κι αυτό με προχωράει.

Κι ακόμη κατεννόησα διαδρομές εσωτερικές ρόλων που στην ζωή θα μισούσα.

Δεν τις αποδέχθηκα. Δεν τις δικαιολόγησα. Αλλά τις κατεννόησα.

  1. Διδασκαλία και καλλιτεχνική παιδεία. Έχετε περισσότερα από είκοσι χρόνια διδακτικής εμπειρίας. Τι μπορεί να προσφέρει η μουσική και το θέατρο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός παιδιού, πέρα από την εκμάθηση μιας τέχνης;

    Έχω 35 χρόνια…Και σε όλες τις ηλικίες. Από νήπια μέχρι γ’ ηλικίας…
    Και, ειλικρινά, δεν ξέρω!
    Πού είναι το κριτήριο, ποιά η προϋπόθεση ώστε να μείνει ένα θετικό αποτύπωμα;
    Είδαμε την μαζική κλασσική μουσική να χρησιμοποιείται σαν “χαλί” καθώς καίγονταν άνθρωποι στο Άουσβιτς, από ανθρώπους οι οποίοι είχαν μεγαλώσει με αυτήν…Είδαμε ανθρώπους που βρίσκονταν από μικροί σε καλλιτεχνικές οικογένειες, να καταστρέφονται οι ίδιοι, να μην μπορούν να σώσουν ούτε τον εαυτό τους…
    Είναι η τέχνη ικανή να αντιστρέψει γονίδια;

Είναι η τέχνη ικανή να αντιστρέψει κακιές εμπειρίες και βιώματα;

Δεν ξέρω… Φοβάμαι πως συχνά όχι.

Αλλά είδαμε κι ανθρώπους μέσα στην φωτιά του πολέμου, μέσα στα χαλάσματα να αρπάζονται από αυτήν και να σώζουν και αλλιώς με το ίδιο σωσίβιο… Σίγουρα αυτό το σωσίβιο το φόρεσαν από μικροί…
Ειλικιρινά, δεν είμαι σε θέση ν’ απαντήσω.
Φοβάμαι πως και η τέχνη είναι ένα εργαλείο.

Άλλοι το χρησιμοποιούν ως σανίδα σωτηρίας και άλλοι ως όπλο να σε χτυπήσουν στο κεφάλι…

Αυτό, πάντως, για το οποίο είμαι σίγουρη, είναι πως για τον μυημένο από μικρό στην μουσική, οι ήχοι ακούγονται δια βίου αλλιώς… Και μιλάω όχι μόνο για τους οργανωμένους μουσικά ήχους, αλλά για τους ήχους της καθημερινότητας, τις φωνές των ανθρώπων, την βουή των αυτοκινήτων.
Για τον μυημένο από μικρό στο θέατρο, πιστεύω πως ίσως είναι πιο εύκολο να ανιχνεύσει τα ψεύδη στη συναναστροφή με τους ανθρώπους.

  1. Η τέχνη ως ελευθερία. Στη μακρόχρονη επαφή σας με μαθητές διαφορετικών ηλικιών, έχετε παρατηρήσει πώς η καλλιτεχνική έκφραση βοηθά έναν άνθρωπο να ανακαλύψει τον εαυτό του, να ξεπεράσει φόβους ή να αποκτήσει αυτοπεποίθηση;

“H τέχνη ως ελευθερία”… Τι σπουδαία κουβέντα!
Η αληθινή, βαθειά , ουσιαστική ελευθερία! Το μέγα ζητούμενο!
Τι σπουδαίος ο άνθρωπος που πορεύεται αναζητώντας ελεύθερα μονοπάτια…
Δεν ξέρω αν βοηθάει η τέχνη από μόνη της σε αυτό.
Ξέρω μετά βεβαιότητας πως είναι ένα μέγα κίνητρο η ενασχόληση με την τέχνη για να αναζητάς αενάως την μεγαλύτερη δυνατή ελευθερία – η απόλυτη δεν υπάρχει!

Όσον αφορά αυτά που αναφέρετε, ναι σίγουρα βοηθάει ν’ ανακαλύψεις τον εαυτό σου, αλλά μπορείς και να σε βοηθήσει να κρυφτείς από αυτόν.

Μπορεί να σε βοηθήσει να ξεπεράσεις τις φοβίες, αλλά και να αποκτήσεις καινούργιες. Σε εμένα συνέβη, δουλεύοντας με λάθος τρόπο την Αντιγόνη, πολύ μικρή και ανοχύρωτη, να αποκτήσω φοβία με τα υπόγεια. Έχουν περάσει δεκαετίες και δυσκολεύομαι να κατέβω στο μετρό!

Όσο για την αυτοπεποίθηση, όσο καταβυθίζεσαι στον εαυτό σου κι ανακαλύπτεις πράγματα, τόσο πιο μεγάλη σιγουριά έχεις. Συνήθως δεν μπορείς ν’ αλλάξεις την ψυχοδομή σου, αλλά μπορείς να ζήσεις πιο συμφιλιωμένα με αυτήν.

  1. Το ΔΟΝ Σαλόνι Τεχνών. Ως διευθύντρια ενός πολιτιστικού χώρου, ποιο ήταν το όραμά σας όταν αναλάβατε αυτή την ευθύνη; Τι θα θέλατε να βρίσκει κάποιος που περνά το κατώφλι του;

Το ΔΟΝ Σαλόνι Τεχνών το έφτιαξα … από ζήλια!
Πάντοτε ζήλευα δύο εποχές και ευχόμουν να έχω ζήσει σε αυτές και η μια είναι η Belle Epoque.
Στην Αθήνα υπήρχαν αυτά τα σαλόνια που άνοιγαν συγκεκριμένες μέρες της εβδομάδας και δέχονταν αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης, όπου αντήλλασσαν ιδέες, έργα πνευματικά, όνειρα για το μέλλον της ανθρωπότητας που τότε έδειχνε λαμπρό… ( η πραγματικότητα για μία ακόμη φορά τους διέψευσε, αλλά πόσο χειρότερη θα ήταν η εξέλιξη αν δεν υπήρχαν αυτές οι εστίες…)
Κι έτσι, το έφτιαξα! Θέλω οι άνθρωποι που μπαίνουν εδώ  ( και σε μεγάλο βαθμό το έχω καταφέρει) να  αισθάνονται συνδημιουργοί της βραδιάς, όχι θεατές.

Να νοιώθουν πως αυτός ο χώρος είναι το σαλόνι μίας φίλης.
Πως μπορούν και οι ίδιοι να οργανώσουν κάτι που πάντα ονειρεύονταν και δεν έβρισκαν την τόλμη. Χρειάζεται ακροβατική δυνότητα η ισορροπία ανάμεσα στην οικειοποίηση και στην διατήρηση της ποιότητας.
Η λειτουργία του έχει μεγάλο κόστος στην δική μου στη προσωπική καλλιτεχνική μου δραστηριότητα. 

7.Πολιτισμός έξω από τις μεγάλες σκηνές. Πόσο σημαντικοί είναι σήμερα οι μικροί, ανεξάρτητοι χώροι πολιτισμού; Μπορούν να αποτελέσουν ζωντανές εστίες καλλιτεχνικής δημιουργίας, συνάντησης και ουσιαστικού διαλόγου;

Την ήθελα αυτήν την ερώτηση!

 Η τέχνη πάντα, σε όλες τις εποχές, χρησιμοποιήθηκε από τις εξουσίες ως μέσον χειραγώγησης των πολιτών.

Να αναφέρουμε παραδείγματα; Οι μεσοποτάμιες γιορτές, οι Αρχαίες Ελληνικές Τραγωδίες, τα Ρωμαϊκά έργα, ο Βυζαντινός Χριστιανισμός, η Σοβιετία, σήμερα η Αμερική, το Ισραήλ χρησιμοποιούν τον κινηματογράφο, τις πλατφόρμες, παλιότερα τα βιβλία, τα κόμικς… Είδαμε πρόσφατα το Ιράν να χακάρει παραγωγές της Sony και να τους προκαλεί ζημιά εκατομμυρίων, διότι σε ταινίες περνούσαν άλλα μηνύματα από αυτά που ήθελε. Όλα αυτά είναι έργα μεγάλης κλίμακας!

 Οι μικροί, ανεξάρτητοι χώροι, που συνήθως χρηματοδοτούνται από προσωπικές περιουσίες και προσωπική -απλήρωτη-  δουλειά, μπαίνουν στο στόχαστρο, αλλά συχνά καταφέρνουν, ως τώρα τουλάχιστον, να αντιστέκονται… Θυμηθείτε την μικρή γκαλερί στο κέντρο της Αθήνας που επειδή είχε απ’έξω το αυτοκολλητάκι “Οι Ισραηλινοί στρατιώτες είναι ανεπιθύμητοι”, κάηκε ξαφνικά από εμπρειστικές κατασκευές… Δεν είναι το μόνο παράδειγμα.

 Υπάρχουν φορές στο ΔΟΝ που αστειευόμαστε πως κάνουμε “κρυφό σχολείο”… Αστειευόμαστε αλλά δεν είναι αστεία τα πράγματα. Είναι δύσκολα και χρειάζεται εμμονική προσήλωση στην ανεξαρτησία της λειτουργίας τους… Πράγμα δύσκολο από κάθε άποψη, κοστοβόρο από κάθε πλευρά, αλλά, ΝΑΙ!

Μόνο οι μικροί χώροι μπορούν να αποτελέσουν μία εστία σκέψης, μιαν ανάσα πολιτισμού, μία νησίδα καλλιτεχνικής ελευθερίας, ένα σημείο συνάντησης…
Κοντολογής, η ερώτησή σας, είναι η απάντησή μου!

  1. Η σκηνοθεσία και η δημιουργική ευθύνη. Έχετε ασχοληθεί και με τη σκηνοθεσία, μεταξύ άλλων με τον «Μικρό Πρίγκιπα». Τι σας ενδιαφέρει περισσότερο όταν μεταφέρετε ένα έργο στη σκηνή και πώς αναζητάτε τη δική σας ερμηνεία χωρίς να προδίδετε τον πυρήνα του;

Είστε σκηνοθέτης η ίδια και θέσατε την ερώτηση ως θέση…

Έχετε απόλυτο δίκιο. Δεν πρέπει να προδωθεί ο πυρήνας του έργου αλλά πρέπει να κατατεθεί η προσωπική μας αλήθεια, όπως αυτή προκύπτει μέσα από το έργο. Τώρα, δεν μπορώ να σας απαντήσω με μία τοποθέτηση διότι κάθε έργο έχει τη δική του ζωή και η αντιμετώπισή του είναι κάθε φορά διαφορετική. Και είναι πολλές οι παράμετροι που έχεις να συνυπολογίσεις κάθε φορά: πού θα παιχτεί, σε ποιούς απευθύνεται, ποιές είναι οι κοινωνικές και πολιτικές συγκυρίες την περίοδο που ανεβαίνει ή, όταν μιλάμε για κλασσικά κείμενα, όταν ξανανεβαίνει ένα έργο…

π.χ. Ο «Μικρός Πρίγκιπας» που αναφέρατε, κατ’ εμέ είναι έργο για μεγάλους.

Δεν ξέρω πως το έχουμε κατατάξει στα παιδικά, αλλά αφού παιζόταν από παιδιά και απευθυνόταν σε παιδιά, έπρεπε να ατονίσει στα μελαγχολικά του σημεία και να τονιστεί στα γενναία ή κωμικά του. Δεν νομίζω πως αυτό το «στρογγυλοποίησε», αλλά σίγουρα αν το ανέβασμα απευθυνόταν σε ενήλικες θα ήταν πολύ διαφορετικό. Είναι ένα πικρό έργο γεμάτο αγωνίες και απώλειες, αλλά και δύναμη για ζωή.

Το «Κλαίρη και Μαρίνα» του Θάνου Τσάμπρα με δυσκόλεψε ως προς το τέλος. Ο συγγραφέας κάπως το άφηνε ανοιχτό, ενώ εγώ ήθελα οπωσδήποτε μια, όποιου τύπου, κάθαρση. Το συζητήσαμε και καταλήξαμε σε κάτι που ικανοποιούσε και τους δύο (δεν σας λέω τι, το έργο είναι εκρεμμότητα μεγάλη για εμένα, πρέπει οπωσδήποτε ν’ ανέβει ξανά, ελάτε να το δείτε…).

Μία ερωτική σκηνή μπορεί να σκηνοθετηθεί με πολλούς τρόπους. Προσωπικά διαλέγω πάντα την οργανική ένταξή της στο κείμενο ή στο θέαμα, αλλά αυτό είναι δική μου επιλογή μέχρι τώρα.

Για να επανέλθω στη ερώτησή σας, μου αρέσει πολύ η φράση σας “δημιουργική ευθύνη.
Είμαι άνθρωπος της ευθύνης, κι έχω πάντα βαθιά μέσα μου την αίσθηση πως η ελευθερία δεν συνάδει με την αποποίηση ευθυνών.

Σίγουρα όχι στην ζωή,αλλά ούτε και στο θέατρο, που είναι ζωή επί σκηνής.

  1. Η θέση της τέχνης στη σημερινή κοινωνία. Σε μια εποχή ταχύτητας, ψηφιακής επικοινωνίας και περιορισμένου χρόνου για ουσιαστική επαφή, ποιον ρόλο μπορεί να διαδραματίσει η μουσική και το θέατρο στην καλλιέργεια της ευαισθησίας και της ανθρώπινης επικοινωνίας;

Ούτε η μουσική ούτε το θέατρο έχουν μείνει ανεπηρέαστα από τις απάνθρωπες ταχύτητες, από τον ψηφιακό κόσμο, από την ευκολία με την οποία αποσυνδεόμαστε από τους ανθρώπους… Πώς θα μπορούσαν άλλωστε;

Παρόλα αυτά, και για να επιστρέψουμε στους «μικρούς, ανεξάρτητους χώρους» που αναφέρατε προηγουμένως, το βλέπω, το ζω συχνά στο ΔΟΝ, όταν οι θεατές δεν είναι απλώς θεατές, όταν συνδημιουργούν με την ευρύτερη έννοια μια βραδιά, βγαίνει ο καλύτερος εαυτός τους, ο μέσα τους άνθρωπος, αυτός που λαχταράει για λεπτότητα, για ειλικρινή επικοινωνία, για ζεστασιά…

Είναι δύσκολη η απάντηση όταν μιλάμε για ευρύτερη απεύθυνση.

 Μπορώ, πάντως, να μιλήσω για εμένα. Δεν ξέρω τι θα ήμουν αν δεν ήμουν μέσα στην τέχνη. Έχω πολλές φορές σκεφτεί, τι θα έκανα… Είμαι ευγνώμων στους μεγάλους συγγραφείς, στους μεγάλους εικαστικούς, στους μεγάλους μουσουργούς. Κι είμαι ευγνώμων στις στιγμές που η Μούσα έριξε λίγο το βλέμμα της και σ’ εμένα. Είναι ένας τόπος αυτός, τόσο μακριά και τόσο κοντά μας. Μάλλον δεν απάντησα στην ερώτησή σας… Αλλά δεν πειράζει. Δεν είναι κακό να μην μιλάμε για όσα δεν γνωρίζουμε. Ας μείνει το ερώτημα να απαντηθεί από τον αναγνώστη…

  1. Το επόμενο καλλιτεχνικό βήμα. Κοιτάζοντας τη μέχρι σήμερα πορεία σας ως μουσικού, ηθοποιού, δασκάλας και διευθύντριας του ΔΟΝ Σαλονιού Τεχνών, ποιο είναι το όνειρο που εξακολουθεί να σας κινητοποιεί και ποιο αποτύπωμα θα θέλατε να αφήσετε στον πολιτισμό;

Να έρθουν αυτά σε απόλυτη σύμπτωση!

Αυτό είναι το επόμενο βήμα. Αυτό δουλεύω τώρα. Να είναι ένα. Να μην ξεχωρίζει η μία ταυτότητα από την άλλη. Να δέσουν όλα μαζί. Αυτό θέλω να καταφέρω.

Όσο για το αποτύπωμα στον πολιτισμό… Είδατε, μιλάμε την ίδια γλώσσα… Αυτή είναι η αγωνία του καλλιτέχνη πάντα… Να μείνει κάτι από αυτόν. Δεν μπορούμε όλοι ν’ αφήσουμε πίσω μας μια Τζοκόντα, έναν Άμλετ, μια «Μεγάλη Τοκάτα», μια Αφροδίτη της Μήλου… Πόσο δύσκολο είναι να συμφιλιωθείς με αυτό…

Αυτήν την ερώτηση θα μου δώσετε κάποιον χρόνο να την απαντήσω. Διότι αυτήν την εποχή επαναδιαπραγματεύομαι μέσα μου με αυτό.

Παλιότερα σκεπτόμουν κάτι άλλο. Δεν το επέτυχα, ωστόσο, είμαι σε φάση που αν το είχα καταφέρει δεν θα με ικανοποιούσε. Αλλά δυσκολεύομαι να διασαφηνίσω με ακρίβεια αυτό που θα με έκανε να πω πως άξιζε ο κόπος…

Written by: admin_master

Rate it

o street radio προτεινει

"Πουτάνα ζωή"
για 4 μόνο παραστάσεις
στο Kukaracha theaterspace
Η Παναγία των Παρισίων
στο Ίδρ.Μείζονος Ελληνισμού
από τις 24 Οκτωβρίου
Ο άνθρωπος των θαυμάτων
στο Θέατρο Αλκμήνη
από την Κυριακή 4 Οκτωβρίου
Το φτερωτό άλογο
από την Κυριακή 18 Οκτωβρίου
στο Θέατρο Βεάκη
"Να ξέρετε πως αυτό που
ακούτε είναι σφύριγμα τρένου"
στο Θέατρο Olvio
"Πηνελόπη"
έρχεται κάθε Κυριακή
στο Από Μηχανής Θέατρο
"Οι βρικόλακες"
από τις 25 Σεπτεμβρίου
στο Θέατρο RADAR
Ο μικρός Πρίγκιπας
από την Κυριακή 18 Οκτωβρίου
στο Θέατρο Κιβωτός
Βασιλική Μιχαλοπούλου live
στο club του ΣτΝ
την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου
Οι λευκές νύχτες ενός κλόουν
στο θέατρο Μαβίλη
από τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου
In motion
κάθε Κυριακή στις 11 το πρωϊ
στο Θέατρο Εν Αθήναις
"Το κιβώτιο"
για 11η χρονιά
στο studio Μαυρομιχάλη