Μια συλλογή με τα καλύτερα ροκ τραγούδια από την ως τώρα δισκογραφία του Βασίλη Πάντσιου.
Περιέχει 11 κομμάτια σε νέο REMIX καθώς και 3 νέα ακυκλοφόρητα τραγούδια!
(ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΕΣ, ΑΠΟΛΥΤΟ ΜΗΔΕΝ, ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ)
Με επιρροές από Σαββόπουλο, Σιδηρόπουλο, Άσιμο, Τρύπες κ.α. ο δημιουργός καταθέτει 14 τραγούδια που κινούνται σαν ύφος στο ελληνικό ροκ.
Περιγράφει συναισθήματα και καταστάσεις που έχει βιώσει και αποτυπώνει το ροκ μέσα από τη δική του ματιά.
Όχι μόνο ως ένα είδος μουσικής αλλά σαν στάση και τρόπο ζωής.
Με την αρωγή σπουδαίων φίλων μουσικών.
Τάσος Σκούρας – κιθάρα | Λεωνίδας Φιλίντας – μπάσο
Κώστας Μπουντούρης –κιθάρα, πιάνο | Γιάννης Λάζος – κιθάρα
Νίκος Νικολόπουλος – κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα
Γιώργος Τσολάκος – πιάνο, πλήκτρα | Γιώργος Καραχάλιος – τύμπανα
Μουσική, στίχοι, παραγωγή – Βασίλης Πάντσιος
Στα τραγούδια ΚΑΝΤΕ ΣΙΓΑ & ΤΟ ΒΑΜΠΙΡΙ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ συμμετέχει φιλικά ο Γιώργος Δημητριάδης γνωστός αγαπημένος καλλιτέχνης που άφησε την δική του σφραγίδα στην μουσική σκηνή.
Γιατί το ελληνικό ροκ είναι κάτι παραπάνω από μουσική:
Το ελληνικό ροκ, από την γέννηση του την δεκαετία του ’60 μέχρι σήμερα, άφησε ισχυρό το αποτύπωμα του στην κοινωνικό-πολιτική εξέλιξη της χώρας με την άρνηση του συμβιβασμού, την αντίσταση στην εμπορευματοποίηση, τη μαζοποίηση και την κοινωνική απάθεια.
Συνδέθηκε πολύ περισσότερο από άλλα μουσικά είδη με την αμφισβήτηση.
Δημιούργησε έναν χώρο όπου μπορούσαν να εκφραστούν : η αντίδραση στην εξουσία, η απογοήτευση από την κοινωνία, η υπαρξιακή μοναξιά, η αστική ζωή, η νεανική εξέγερση, η πάλη με τα ναρκωτικά, η σεξουαλικότητα, η περιθωριοποίηση, η ανάγκη για ελευθερία.
Το ελληνικό ροκ άντεξε στον χρόνο ακριβώς επειδή έδωσε φωνή στην οργή, τους αγώνες αλλά και την ελπίδα κάθε γενιάς που ένιωθε ότι δεν χωράει στα στενά καλούπια της εποχής της. Και ίσως αυτός είναι ο λόγος που παρά τις πολλές μεταμορφώσεις του, το ελληνικό ροκ εξακολουθεί να έχει ιδιαίτερη δύναμη.
Δεν ήταν ποτέ απλώς ένας ήχος. Ήταν ένας τρόπος να πεις «δεν αποδέχομαι αυτόν τον κόσμο όπως είναι».
Πρώτο single του άλμπουμ είναι το τραγούδι «Ειδωλολατρίες»
Οι στίχοι του έχουν πολύ έντονο κοινωνικό υπόβαθρο. Δεν μιλούν απλώς για τα Social media και τη ματαιοδοξία. Μιλούν για τη σταδιακή μετατροπή του ανθρώπου από πρόσωπο σε εικόνα και από θεατή σε πιστό μιας ψηφιακής θρησκείας. Ο ψηφιακός καθρέφτης είναι το σύμβολο της αυτοπαρατήρησης.
Όμως εδώ δεν βλέπουμε πλέον τον πραγματικό εαυτό. Βλέπουμε είδωλα. Ο άνθρωπος κοιτάζει τον εαυτό του και καταλήγει να λατρεύει την εικόνα του. Η προσωπικότητα γίνεται marketing.
Η ζωή γίνεται περιεχόμενο. Η αυτοεκτίμηση με τα Likes γίνεται αριθμός. Η κοινωνική αποδοχή αυτοσκοπός.
Το συναίσθημα μετατρέπεται σε προϊόν. Και η εγωπάθεια στην πορεία γίνεται η ταυτότητα του.
