Η Μαρίσσα Φαρμάκη έφτιαξε ένα υπαρξιακό σύμπαν στις κορυφές των Άνδεων, σε μια παράσταση-ύμνο στη θεατρική συλλογικότητα.
Ένα μεγάλο ταξίδι στο χρόνο πρόσφερε το «Γιου γιαϊ γιάκο», στην underground σκηνή του Rabbithole στο Μεταξουργείο.
Ένα έργο που άντλησε τη θεματική του από ένα συγκλονιστικό ιστορικό ντοκουμέντο, τη θυσία τριών παιδιών των Ίνκας τον 15ο αιώνα στην κορυφή του ηφαιστείου Γιουγιαϊγιάκο και την ανακάλυψη των παγωμένων τους σωμάτων πεντακόσια χρόνια μετά.
Η δύναμη της ομάδας και το σκηνοθετικό όραμα
Αυτό που έκανε την παράσταση να ξεχωρίσει ήταν η ενέργεια της ίδιας της ομάδας. Πρόκειται για μια δουλειά που εξέφρασε με έναν ιδιαίτερο τρόπο την αγάπη και τη στήριξη μεταξύ των μελών της, προκειμένου να επιτευχθεί ένας μεγάλος στόχος.
Οι ερμηνείες της τετράδας (Σπυριδούλα Γκέκα, Σταυρούλα Καραλίδου, Σπύρος Σιδέρης, Φαίδρα Χατζοπούλου) είχαν μια βαθιά σωματικότητα. Η κίνησή τους ήταν αρμονική αλλά και έντονη στις απαραίτητες στιγμές, μεταφέροντας με ενσυναίσθηση τους θεατές σε ένα ιδιαίτερο τοπίο. Αυτό αποτέλεσε μια επιτυχία της Ελπινίκης Σαριπανίδου που είχε την επιμέλεια κίνησης και είναι σωστό να αναφερθεί.
Κάθε ρόλος λειτούργησε εξαιρετικά τόσο ως μονάδα όσο και ως σύνολο και φάνηκε η χημεία που είχαν μεταξύ τους. Παράλληλα, η μινιμαλιστική προσέγγιση της Ασημίνας Λιαρμακοπούλου στα σκηνικά και τα κοστούμια, σε συνδυασμό με τους σκοτεινούς φωτισμούς του Γιώργου Βλαχονικολού, μεταμόρφωσαν τον industrial χώρο του Rabbithole σε ένα παγωμένο οροπέδιο.
Ένα σημαντικό γεγονός μεταφέρθηκε σε μια σκηνή με τον σωστό τρόπο και πλημμύρισε πολλά συναισθήματα τους θεατές. Αυτό είναι η επιτυχία της σκηνοθεσίας όπου κατάφερε την μετατροπή του θεατή σε παρατηρητή στον αραιό αέρα των Άνδεων, μέσα από μια υποβλητική ατμόσφαιρα όπου τα όρια μεταξύ επιστήμης, μύθου και μεταφυσικής θολώνουν επικίνδυνα.
Βέβαια, ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη δημιουργό αυτής της εμπειρίας, τη Μαρίσσα Φαρμάκη, η οποία υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία. Παρακολουθώντας την πορεία της, βλέπω την ξεκάθαρη εξέλιξή της. Φαίνεται να προτιμάει συνειδητά να βρίσκεται πίσω από τα φώτα παρά μπροστά, ελέγχοντας απόλυτα τα εκφραστικά της μέσα και καταθέτοντας κάθε φορά μια απόλυτα δική της, διακριτή καλλιτεχνική πρόταση.
Από το σχεδιασμό στην εκτέλεση
Από το πρώτο της σχεδίασμα στο Φεστιβάλ του Τρένου στο Ρουφ, την εξέλιξή της στη Μάλτα (Teatru Malta), μέχρι τη σημερινή, ολοκληρωμένη της μορφή, η αλληλεγγύη έδεσε με ένα αόρατο νήμα αυτό το εγχείρημα.
Ένα απαιτητικό, υπαρξιακό έργο 75 λεπτών προκάλεσε πολλά συναισθήματα και μάς ανάγκασε να αφουγκραστούμε τις σιωπές της Ιστορίας. Μακάρι να επανέλθει στο μέλλον αυτή η παράσταση, γιατί ήταν ένα κρυμμένο διαμαντάκι και όσοι δεν την είδαν πραγματικά έχασαν!
