Ποιος είναι ο σκοπός της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου;

Να φέρει τα παιδιά κοντά στη λογοτεχνία; Να προβάλει το έργο των συγγραφέων; Είναι μια γιορτή; Μια δράση; Μια εκδήλωση που κινητοποιεί και υπενθυμίζει την ανάγκη της φιλαναγνωσίας στη ζωή των παιδιών μας;

Σε έναν κόσμο όπου τα παιδιά σνομπάρουν το βιβλίο από τα μικράτα τους, και επιλέγουν το τάμπλετ και το κινητό για συντροφιά, ενώ γνωρίζουν άπταιστα τη γλώσσα των υπολογιστών, των social media και του YouTube, ο αγώνας των γονιών και των εκπαιδευτικών προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης της φιλαναγνωσίας μοιάζει μακρύς.

 Πέρα από κάθε αμφιβολία όμως, είναι δυστοπικό να πιστεύεις ότι μπορείς να εξαλείψεις την παγκόσμια γλώσσα του παιδικού βιβλίου που συνομιλεί ακόμα και μέσα από εικόνες και μόνο. Η ικανοποίηση που νιώθει ένα παιδί όταν ξεφυλλίζει ένα βιβλίο με πολύχρωμες εικόνες, γυαλιστερό εξώφυλλο, αγγίζοντας τα ανάγλυφα γράμματα και οσμιζόμενο τη μυρωδιά του χαρτιού, σαγηνεύει ακόμη και τους πιο αδιάφορους αναγνώστες.

Εκείνο όμως που ξεχωρίζει ως βαθύτερη ανάγκη, είναι η μεταλαμπάδευση όχι μόνο της γνώσης, αλλά των συναισθημάτων που εγείρει ένα ανάγνωσμα. Η δύναμή του να ξυπνά τις ψυχές, να τις κατευθύνει και να τις εμπνέει. Και ανάμεσα στα χιλιάδες παιδικά βιβλία που έχω κρατήσει στα χέρια μου, από αγάπη προς την παιδική λογοτεχνία, από ανάγκη μιας μητέρας προς τα παιδιά της, σαν ενήλικας και σαν παιδί, ξεχωρίζω εκείνα που διαμορφώνουν χαρακτήρες. Κι ένα από αυτά, από τα πιο δυνατά, είναι το «Δεν φοβάμαι το διαφορετικό» της Ελευθερίας Χαλίλι.

Σε έναν κόσμο που έχει μάθει να κρίνει, να συγκρίνει και να διακρίνει, πώς να ξεφύγουν τα παιδιά; Με τόλμη και ευαισθησία και αφορμή μια βιωματική της ιστορία, η συγγραφέας επιχειρεί να φωτίσει τον δύσκολο δρόμο της αποδοχής, της ενσυναίσθησης και της διαφορετικότητας. Με αφορμή τη Λέα, την ηρωίδα της, επιχειρεί μέσα από εικόνες και λέξεις κατανοητές να δώσει το παράδειγμα στα μικρά παιδιά και μια αφορμή για έναν νέο τρόπο σκέψης.

Η Λέα αρρωσταίνει και η μορφή της αλλάζει. Μαζί με τον φόβο που καραδοκεί μέσα της για το αύριο της υγείας της. Παρά το γεγονός ότι φύση και θέση έπρεπε να βρίσκεται στο σχολείο, στην παιδική χαρά, εκεί που μόνο χαρούμενες παιδικές φωνούλες ακούγονται, η Λέα είναι εκτός παιχνιδιού. Εκείνο όμως που φοβάται περισσότερο απ’ όλα είναι αναπάντεχα τρομακτικό: «πώς θα τη δεχτούν τα άλλα παιδιά». Μια παραδοχή που σε κάνει να σκεφτείς: «Σε τι κόσμο ζούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας».

Το βιβλίο έχει ήδη μπει σε σχολικές αίθουσες, έχει αγαπηθεί από παιδιά και εκπαιδευτικούς και συνεχίζει το δικό του ταξίδι στις καρδιές των μικρών αναγνωστών του. Εκείνο όμως που είναι πιο ουσιαστικό και δυνατό είναι ότι έγινε η αφορμή να γεννηθεί μια δράση με σημαντικό κοινωνικό αντίκτυπο.

Το «Βιβλιοταξιδεύουμε» της Ελευθερίας Χαλίλι γεννήθηκε από μια βαθύτερη ανάγκη, όχι μόνο να μάθουμε να αποδεχόμαστε με ενσυναίσθηση το διαφορετικό, αλλά να στηρίζουμε και να αγαπάμε τη διαφορετικότητα και να μάθουμε να μην κρυφοκοιτάμε, αλλά να αντικρίζουμε κατάματα την αλήθεια πίσω από αυτή.

Η δράση μέχρι σήμερα μετράει περίπου 7.000 βιβλία που έχουν ταξιδέψει σε νοσοκομεία σε όλη την Ελλάδα, όπου φιλοξενούνται παιδιά με σοβαρές παιδικές ασθένειες. Σε αυτούς τους αποστειρωμένους χώρους, γεμάτους φόβο και αβεβαιότητα, δημιουργήθηκαν μικρές ακτίνες φωτός και αισιοδοξίας, μικρές αλλά σημαντικές βιβλιοθήκες.

 Για τη δράση αυτή, έχει βραβευτεί δύο φορές από το Πανεπιστήμιο της Κύπρου και έχει πυροδοτήσει την κοινωνική κινητοποίησή της προς την συμπερίληψη και την παιδική υγεία, αλλά και την ενεργοποίηση των πολιτών, με ιδιαίτερη έμφαση στην υποστήριξη παιδιών που νοσούν με καρκίνο και στην προώθηση της εθελοντικής δωρεάς μυελού των οστών, σε συνεργασία με τον Σύλλογο Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια «Φλόγα», τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.

Η Ελευθερία Χαλίλι είναι φιλόλογος, απόφοιτη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με μεταπτυχιακές σπουδές στην Εφαρμοσμένη Γλωσσολογία και με μεταπτυχιακή εξειδίκευση στην Ειδική Αγωγή.

Πιστεύει βαθιά ότι ένα βιβλίο μπορεί να γίνει πλοίο, συνοδοιπόρος και καταφύγιο και ότι η προσφορά, όταν μοιράζεται, έχει τη δύναμη να αλλάζει ζωές. Και εμείς απλοί παρατηρητές και θαυμαστές της πίστης της, θέλουμε να παρασυρθούμε από την ορμή να αλλάξουμε κάτι – τον κόσμο, τα παιδιά, τους γύρω μας.

Γιατί ένα βιβλίο μπορεί να κάνει περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε.