ΠΗΓΑΜΕ / ΕΙΔΑΜΕ : “ΣΕΣΟΥΑΡ ΓΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ” ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΓΚΛΟΡΙΑ…ΓΡΑΦΕΙ Η ΝΑΝΣΥ ΠΛΑΒΟΥΚΟΥ

Το «Σεσουάρ για δολοφόνους» δεν είναι απλώς μια παράσταση είναι πια ένα ζωντανό μνημείο του ελληνικού θεάτρου που αρνείται πεισματικά να πεθάνει (όπως ακριβώς και η Αμαλία Τσαλίκογλου, που δολοφονείται κάθε βράδυ αλλά ποτέ δεν μένει ήσυχη).

Είχα την εντύπωση ότι μετά από 17 χρόνια (ναι, 17, όχι τυπογραφικό) θα είχε αρχίσει να μυρίζει λίγο «μουσαμά» και επανάληψη. Λάθος. Η φετινή μετακόμιση/επιστροφή στο Γκλόρια λειτουργεί σαν φρέσκο spray-ψεκασμός: το κομμωτήριο Studio Antony δείχνει πιο ανανεωμένο, πιο αλλόκοτο και κυρίως πιο πεινασμένο για αλληλεπίδραση από ποτέ.

Η διαδραστικότητα έχει γίνει οργανικό μέρος της παράστασης. Οι θεατές δεν «συμμετέχουν» απλώς συνωμοτούν. Φωνάζουν, κατηγορούν, ψηφίζουν, γελάνε με τις ίδιες τους τις βλακείες.

Η Νίκη Λάμη ως κυρία Χατζηπατέρα είναι «φονική». Η Αντιγόνη Ψυχράμη φέρνει μια καινούργια, πιο trash-ροζ ενέργεια στη Σόφη που ταιριάζει τέλεια στο 2026 vibe. Ο Ζήσης Ρούμπος και ο Χάρης Χιώτης παίζουν σαν να ξέρουν ότι το κοινό περιμένει να τους «σπάσει» και το εκμεταλλεύονται με μαεστρία. Και ο Δημήτρης Μακαλιάς στον ρόλο του αστυνόμου είναι ο μόνος που δείχνει να πιστεύει πραγματικά ότι θα λύσει την υπόθεση κάποια μέρα…

Η σκηνοθεσία Χανιωτάκη-Μακαλιά κρατάει το ρυθμό σε κόκκινο συναγερμό δεν αφήνει ποτέ να πέσει η αδρεναλίνη, ακόμα και όταν το κοινό αρχίζει να γίνεται πιο θορυβώδες από τους ηθοποιούς (που είναι και το ζητούμενο). Η διασκευή Πετρόπουλου έχει πετάξει μέσα αρκετά φρέσκες ατάκες για AI, influencers και TikTok χωρίς να γίνεται απροκάλυπτα trendy. Μένει πιστή στο πνεύμα χωρίς να γίνεται παρωδία του εαυτού της.

Πάρε θέση. Ο δολοφόνος σε περιμένει. (Και μάλλον θα είναι αυτός που φώναξε πιο δυνατά «όχι εγώ!»