Η θεατρική ομάδα Πτωχαλαζόνες υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Κώστα Παπακωνσταντίνου διανύει φέτος τον 3ο χρόνο επιτυχίας παρουσιάζοντάς μας στο θέατρο OLVIO με τον καλύτερο και απολαυστικότερο τρόπο -το όχι και τόσο γνωστό στο ευρύ κοινό- άκρως κωμικό και ξεκαρδιστικό διήγημα ενός κορυφαίου Έλληνα πεζογράφου της γενιάς του ΄30, ο οποίος είναι γνωστός κυρίως για τα «σκοτεινά» αντιπολεμικά του αριστουργήματα. Ο λόγος γίνεται για το έργο «ΟΙ ΚΑΛΠΗΔΕΣ» του Στρατή Μυριβήλη (1892-1969). Ένα έργο που παρά το γεγονός ότι γράφτηκε και αναφέρεται σε μια άλλη εποχή αρκετά μακριά από τη δική μας -σχεδόν έναν αιώνα πριν- παραμένει επίκαιρο και τολμώ να πω ότι είναι τόσο επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε, ιδίως σε μια εποχή όπως αυτή που διανύουμε και βιώνουμε, με την εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στους θεσμούς, στη δικαιοσύνη και στο πολιτικό σύστημα εν γένει να κλονίζεται καθημερινά λόγω σκανδάλων, μπαζομάτων, υποκλοπών, εξυπηρετήσεων, υποχρηματοδοτήσεων και μιας λογικής γενικότερα (όπως επισημαίνεται και στο τέλος της παράστασης) του πάμε και όπου βγει! Άλλωστε η σύνδεση του έργου με το σήμερα μεταξύ άλλων επιτυγχάνεται και με το απόλυτα εύστοχο σαρκαστικό και διαχρονικό όπως φαίνεται σχόλιο που γίνεται στο τέλος της παράστασης «Κρίμα που δεν έζησαν αυτοί οι δυο (εννοεί τους Κάλπηδες) στα χρόνια μας. Θα μπορούσαν να γίνουν και υπουργοί» και έπειτα ακολουθεί η προτροπή των ηθοποιών να προσέχουμε όταν φύγουμε από το θέατρο, γιατί σαν πολλά ατυχήματα να συμβαίνουν τελευταία με τρένα, με αεροπλάνα, με σκάνδαλα, με ταβάνια που πέφτουν στα κεφάλια των μαθητών στα σχολεία κ.λπ. Ένα έργο που μοιάζει σαν να έχει γραφτεί σήμερα και να αναφέρεται στη σημερινή κατάσταση που βιώνουμε και έχουμε περιέλθει ως λαός (δυστυχώς πολύ φοβάμαι για να παραμένει ακόμη επίκαιρο -σχεδόν έναν αιώνα μετά- δεν έχουμε αλλάξει και πολύ ως λαός με ότι αυτό συνεπάγεται, ενώ περηφανευόμαστε και διατυμπανίζουμε ότι είμαστε στην Ελλάδα 2.0, ως νοοτροπία και χαρακτήρας πολύ φοβάμαι ότι έχουμε παραμείνει ακόμη στο 0). Στο συγκεκριμένο έργο αποτυπώνονται και παρουσιάζονται με απόλυτη ακρίβεια τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας (τα οποία όπως φαίνεται καλά κρατούν στο πέρασμα των χρόνων), εκείνα τα ιδιαίτερα αρνητικά γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν δυστυχώς και τον σημερινό Έλληνα! Η καπατσοσύνη, η εξαπάτηση, η λαμογιά, η κοροϊδία, η κατεργαριά, το ψέμα, ο εύκολος πλουτισμός αποτελούν μόνο μερικά από εκείνα τα πολλά και δυστυχώς όχι και τόσο θαυμαστά χαρακτηριστικά του Έλληνα με τα οποία αποφάσισε να εμπλακεί και να εκθέσει στο συγκεκριμένο διήγημά του ο Στ. Μυριβήλης και τα οποία καταφέρνει εύστοχα και με πολύ χιούμορ να αποδώσει και να μας παρουσιάσει ο Σκηνοθέτης Κ. Παπακωνσταντίνου στη μοναδική αυτή θεατρική παράσταση με τους τρεις εξαίρετους και ταλαντούχους ηθοποιούς του Αγγελική Μαρίνου, Δημοσθένη Ξυλαρδιστό και Δημήτρη Χατζημιχαηλίδη.
Μια παράσταση που πετυχαίνει πριν ακόμη ξεκινήσει (και εδώ είναι ένα από τα πολλά και τα μεγάλα επιτεύγματα των συντελεστών της) να θρυμματίσει τον λεγόμενο τέταρτο τοίχο στο θέατρο μεταξύ ηθοποιών και θεατών, καθώς οι ίδιοι ηθοποιοί της παράστασης (τους οποίους αντικρίσαμε προς έκπληξή μας, μόλις εισήλθαμε στο χώρο της θεατρικής σκηνής) έχουν αναλάβει (μεταξύ των πολλών ρόλων που έχουν στην παράσταση) και τον ρόλο των ταξιθετών (δεν ξέρω για εσάς, αλλά καλύτερους ταξιθέτες προσωπικά στη ζωή μου δεν έχω συναντήσει), όπου με χαμόγελο, με ευγένεια και όρεξη για αστεία και πειράγματα από εκείνα που σε κάνουν να ξεκαρδίζεσαι στα γέλια αλληλεπιδρούν με το κοινό (μικρούς και μεγάλους) δημιουργώντας μια όμορφη, παιχνιδιάρικη, ζεστή, χαρούμενη και πρωτίστως φιλική ατμόσφαιρα, δίνοντας μας με αυτό τον τρόπο μια πρόγευση σχετικά με τα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν στην παράσταση. Μια αλληλεπίδραση μεταξύ ηθοποιών και θεατών, η οποία πραγματοποιούταν ήδη πριν ξεκινήσει η παράσταση και εξελισσόταν καθ’ όλη τη διάρκειά της με τους ηθοποιούς να κάνουν εύστοχα σχόλια-πειράγματα στους θεατές, να παίρνουν (για ελάχιστα δευτερόλεπτα) τα πράγματα του κοινού, όπως σημειώνεται στη σκηνή με τους ληστοπειρατές (μην ανησυχήσετε τα πράγματα σας επιστρέφονται άμεσα), να παροτρύνουν τους θεατές να συμμετέχουν στην παράσταση (χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι όταν σήκωσαν επί σκηνής, όσα παιδιά φυσικά επιθυμούσαν να συνδράμουν στο έργο, με το να κάνουν τον ήχο από τα μοσχάρια «μουουου» και όταν ζήτησαν από όλο το κοινό να κάνει τον ήχο από τα σκυλιά «γαβ -γαβ») με όλο το κοινό να ανταποκρίνεται άμεσα, θετικά και με μεγάλη χαρά στις προσκλήσεις των ηθοποιών, χωρίς κανένα ίχνος ντροπής ή δισταγμού (και πως να υπάρξει ντροπή, αφού όπως είπαμε οι ηθοποιοί κατάφεραν και θρυμμάτισαν ήδη πριν ξεκινήσει η παράσταση τον τέταρτο τοίχο)!
Αφού καθίσουμε και βολευτούμε στις θέσεις μας όλοι οι θεατές μας συστήνονται ως θεατρική ομάδα, «Πτωχαλαζόνες» το όνομά τους, δηλαδή Ψωροπερήφανοι, όπως μας επεξηγούν που παρά την πρόσφατη -μόλις πέρυσι- ονοματοδοσία τους μετράνε στο βιογραφικό τους την παρουσίαση ούτε 1, ούτε 2, αλλά… 10 συνολικών έργων (μα και τι έργων!), 10 επιτυχημένων θεατρικών παραστάσεων από το 2012 (και δεν το υπερηφανεύονται καθόλου παρά το όνομά τους, αλλά αντιθέτως εργάζονται σκληρά και ταπεινά για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, το οποίο και πετυχαίνουν). Έργα κορυφαίων Ελλήνων πεζογράφων (Αλ. Παπαδιαμάντη, Αρ. Εφταλιώτη, Μ. Μιτσάκη, Γ. Βιζυηνό), έργα όμως όχι και τόσο γνωστά στο ευρύ κοινό κατάφερε η συγκεκριμένη θεατρική ομάδα και τα παρουσίασε επί θεατρικής σκηνής με τον καλύτερο τρόπο (ανεβάζοντας ομολογουμένως πολύ τον πήχη σχετικά με το τι μπορούμε να περιμένουμε ως θεατρόφιλο κοινό στο μέλλον από τη συγκεκριμένη ομάδα και είμαι σίγουρος ότι κάθε φορά θα ξεπερνούν αυτόν τον πήχη ανεβάζοντάς τον ακόμη ψηλότερα). Τους οφείλουμε ως θεατρόφιλο κοινό πολλά γι’ αυτό, για το γεγονός ότι αποφασίζουν να δραματοποιήσουν και να αναδείξουν έργα κορυφαίων Ελλήνων λογοτεχνών στο θέατρο (έχουμε ανάγκη από αυτό το θέατρο και διψάμε για τέτοιες παραστάσεις – είναι ζωτικής σημασίας για τον πολιτισμό η δραματοποίηση λογοτεχνικών έργων που αποτελούν κυριολεκτικά διαμάντια που περιμένουν να τα ανακαλύψουμε και τέτοιες θεατρικές ομάδες, όπως οι «Πτωχαλαζόνες» ομολογώ ότι αποτελούν εξαιρετικές αφορμές και μοναδικές ευκαιρίες για να τα ανακαλύψουμε και να έρθουμε σε επαφή μαζί τους). Έργα που παρουσιάζονται πρώτη φορά επί θεατρικής σκηνής με ότι δυσκολία ενέχει (και είναι αρκετά μεγάλη) το συγκεκριμένο εγχείρημα! Σας αξίζουν ως ομάδα πολλά συγχαρητήρια για την αξιέπαινη αυτή προσπάθειά σας και για την μέχρι τώρα πορεία σας.
Και η παράσταση αρχίζει…!
Αφού πραγματοποιηθεί η γνωριμία της θεατρικής ομάδας με τους θεατές, οι ηθοποιοί ανεβαίνουν και παίρνουν θέσεις επί σκηνής για να ξεκινήσει ευθύς αμέσως η παράσταση! Και η παράσταση αρχίζει με τους τρείς χαρισματικούς και πολυτάλαντους ηθοποιούς Α. Μαρίνου, Δ. Ξυλαρδιστό και Δ. Χατζημιχαηλίδη να δίνουν κυριολεκτικά τον καλύτερό τους εαυτό, όλο τους το είναι και τη ψυχή τους όχι μόνο επί σκηνής, αλλά και σε όλο τον υπόλοιπο χώρο του θεάτρου (και τι δεν έκαναν ως ηθοποιοί… έτρεχαν, έκαναν άλματα, χόρευαν!). Άξιο θαυμασμού κάτι το οποίο τους προσδίδει επιπλέον αξία ως ηθοποιούς μετατρέποντάς τους σε διαμάντια είναι το πλήθος των διαφορετικών ρόλων που κλήθηκαν να υποκριθούν (κάτι το οποίο κατάφεραν με απόλυτη επιτυχία) και η ταχύτητα με την οποία τους ενάλλασσαν, χωρίς να επηρεάζονται στον επόμενο ρόλο που έχουν να υποδυθούν μπαίνοντας κατευθείαν στο πετσί του κάθε ρόλου (καθώς αποτελούσε μια παράσταση στην οποία η πλοκή και η δράση εξελισσόταν με γρήγορο και καταιγιστικό ρυθμό). Ειδικότερα η Α. Μαρίνου κλήθηκε να υποκριθεί την αφηγήτρια, τη γυναίκα του Ψευτοθόδωρου και του Καλπομανώλη, τον αρχηγό των ληστοπειρατών και έναν από τους Ανατολίτες που «περιποιήθηκε» στο ξύλο τους Καλπηδές μας, ενώ οι Δ. Ξυλάρδιστος και Δ. Χατζημιχαηλίδης έχοντας ως κύριους ρόλους εκείνους του Καλπομανώλη και του Ψευτοθόδωρου αντίστοιχα, υποκρίθηκαν άψογα και τους ληστοπειρατές, αλλά και τους Ανατολίτες που «περιποιήθηκαν» τους Κάλπηδές μας.
Ιδιαίτερα σημαντικό αποτελεί το γεγονός ότι μεταξύ των ηθοποιών επί σκηνής υπήρχε μια υπέροχη χημεία, αλληλεπίδραση, επικοινωνία και γενικότερα ατμόσφαιρα, η οποία έβγαινε αβίαστα και προς τα έξω και γινόταν αισθητή σε όλους τους θεατές! Χαίρονταν και απολάμβαναν με την καρδιά τους αυτό που έκαναν, την κάθε στιγμή της παράστασης, ωθώντας και εμάς τους θεατές ασυναίσθητα να κάνουμε το ίδιο, να αποτελέσουμε μέρος της παράστασης (ίσως τον τέταρτο ηθοποιό θα έλεγα) και να τη χαρούμε και εμείς με την καρδιά μας (ξεχνώντας για 75 λεπτά τις μέριμνες που μας απασχολούν)! Ηθοποιοί με ταλέντο, με μεράκι και αγάπη γι’ αυτό που κάνουν, αψηφώντας δυσκολίες κατάφεραν και απέδωσαν στο ακέραιο τους ρόλους τους παρουσιάζοντας μια παράσταση διαμάντι και φυσικά μια παράσταση, που θα συζητιέται σίγουρα για πολύ καιρό, μένοντας βαθιά χαραγμένη στο μυαλό του εκάστοτε θεατή!
Μας χάρισαν σε μόλις 75 λεπτά (αχ και να ήταν περισσότερο… είναι από αυτές τις παραστάσεις που χαίρεσαι και γελάς με την καρδιά σου και δεν θέλεις να τελειώσουν, γεμίζοντάς σε με μια επιθυμία να θέλεις να τις παρακολουθήσεις ξανά και ξανά. Εδώ σε αυτό το σημείο στο 75ο λεπτό ήταν και το μοναδικό αρνητικό της παράστασης, δηλαδή ότι τελείωσε, δυστυχώς όμως όπως και στη ζωή, έτσι και στο θέατρο όλα τα καλά κάποτε τελειώνουν) έντονες στιγμές γέλιου μέχρι δακρύων, αλλά και διδαχής με αποτέλεσμα στο τέλος της παράστασης να φύγουμε όλοι με μια έντονη επιθυμία να έρθουμε να την ξαναδούμε, με ένα πλατύ χαμόγελο χαραγμένο στα χείλη μας, αλλά και πιο σοφοί, πιο έμπειροι! Μας δίδαξαν με μπόλικη δόση χιούμορ, ότι παρά τα όποια αρνητικά «χαριτωμένα» στοιχεία μας αποδίδονται και μας χαρακτηρίζουν διαχρονικά ως λαό μπορούμε (αρκεί να θέλουμε!) να τα αξιοποιήσουμε για το συλλογικό καλό και όχι για το ατομικό μας συμφέρον στρεφόμενοι εις βάρος των συνανθρώπων μας (με ότι αυτό συνεπάγεται για τον συνάνθρωπό μας και για την κοινωνία στην οποία εντασσόμαστε ευρύτερα). Χαρακτηριστική σκηνή της παραπάνω περίπτωσης-διδαχής στο έργο αποτελεί η συνεργασία του Ψευτοθόδωρου και του Καλπομανώλη (των δύο ξακουστών κατεργάρηδων στο νησί της Λέσβου, οι οποίοι ανταγωνίζονταν για το ποιος θα ήταν ο πρωταθλητής στην κατεργαριά, ο αρχικάλπης δηλαδή) στην εκκλησία παριστάνοντας τους βρικόλακες, ώστε να σωθούν από τους ληστοπειρατές. Έτσι και έγινε… σώθηκαν! Και όχι μόνο σώθηκαν, αλλά κέρδισαν και τον αμύθητο θησαυρό των ληστοπειρατών! Παρ’ όλα αυτά οι δύο Κάλπηδές μας δεν διδάχτηκαν τίποτα από αυτό το τρομερό περιστατικό και εκεί που λες ότι θα συμφιλιωθούν και θα αναγνωρίσει ο ένας την αξία του άλλου, συνεχίζουν με μανία να επιδίδονται σε έναν αγώνα κατεργαριάς (με τον έναν να προσπαθεί να την φέρει διαρκώς στον άλλον), ώστε να αναδειχθεί εκείνος ο αρχικάλπης (ήταν θέμα τιμής και αξιοπρέπειας βλέπετε για το ποιος θα ήταν ο πρωταθλητής στην κατεργαριά και στην εξαπάτηση)! Όταν τελικά περνάνε από πολλά κύματα φτάνοντας ακόμη και ένα βήμα πριν τον θάνατο με την ιδιαίτερη «περιποίηση» που τους περίμενε από τους Ανατολίτες παραδέχονται στο τέλος ο ένας την αξία του άλλου, όπου και συμφιλιώνονται, ζώντας αυτοί καλά και εμείς καλύτερα! Ανάμεσα στα πολλά σημαντικά και σπουδαία διδάγματα της παράστασης είναι φοβερό ότι η εξαπάτηση μετατρέπεται σε τέχνη και μάλιστα εκείνος που την χειρίζεται με τον καλύτερο τρόπο αναγνωρίζεται σε τέτοιον βαθμό από τον λαό, από εμάς τους ίδιους δηλαδή, ώστε να τον κάνουμε ακόμη και υπουργό, εξ ου και το τελευταίο σαρκαστικό σχόλιο της παράστασης, στο οποίο περικλείεται όλη η αλήθεια, μέσω της οποίας επιχειρεί να μας αφυπνίσει και να μας κινητοποιήσει σχετικά με την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει «Κρίμα που δεν έζησαν αυτοί οι δυο στα χρόνια μας. Θα μπορούσαν να γίνουν και υπουργοί» και προσωπικά θα πρόσθετα και πρωθυπουργοί!
Μια ποιοτική και άκρως κωμική και διδακτική θεατρική παράσταση υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Κ. Παπακωνσταντίνου βασισμένη στο διήγημα του Στ. Μυριβήλη «ΟΙ ΚΑΛΠΗΔΕΣ». Όπως σημειώνει και ο Κ. Παπακωνσταντίνου στο σκηνοθετικό του σημείωμα η συγκεκριμένη παράσταση που αποτελεί μια δραματοποίηση του ομότιτλου διηγήματος του Στ. Μυριβήλη βασίζεται στην πρωτότυπη μέθοδο δραματοποίησης της τριτοπρόσωπης αφήγησης που επινόησαν επιτρέποντας όλο το κείμενο να αντιμετωπίζεται ως διάλογος, με το διήγημα να αποκτά θεατρική μορφή, παραμένοντας αυτούσιο χωρίς διασκευή! Ο Κ. Παπακωνσταντίνου τόλμησε και πέτυχε (το μαρτυρά άλλωστε και ο 3ος χρόνος επιτυχίας που διανύει η παράσταση)! Τόλμησε να δραματοποιήσει ένα διήγημα και να το παρουσιάσει πρώτη φορά επί θεατρικής σκηνής σε μια εποχή και σε ένα κοινό που είναι τελείως διαφορετικά απ’ αυτά που τοποθετούταν και απευθυνόταν ο Στ. Μυριβήλης, διατηρώντας μάλιστα αυτούσιο το κείμενο, χωρίς να το διασκευάσει (κάτι το οποίο αυξάνει ιδιαίτερα τον βαθμό δυσκολίας σχετικά με την επιτυχία της παράστασης), επισημαίνοντας με αυτόν τον τρόπο τη διαχρονικότητα και τον επίκαιρο χαρακτήρα του έργου!
Εστιάζοντας στα Σκηνικά και στα Κοστούμια που φρόντισαν η Ματίνα Μέγκλα και η Φιλάνθη Μπουγάτσου επιχειρείται μια σύνδεση του παρελθόντος, της τότε εποχής στην οποία αναφέρεται το διήγημα (συγκεκριμένα στην εποχή της Τουρκοκρατίας) με το σήμερα. Αυτό επιτυγχάνεται ιδίως με τα κοστούμια της τότε εποχής που φοράνε οι ηθοποιοί που μαζί με τα φέσια στα κεφάλια τους παραπέμπουν στην εποχή της Τουρκοκρατίας και με τον μεταλλικό προστατευτικό τοίχο (στο πίσω μέρος της σκηνής) γραμμένο με graffiti, ο οποίος τοποθετείται στο παρόν, έτσι πραγματοποιείται η υπέρβαση αυτή του παρελθόντος και η τοποθέτηση του διηγήματος και της παράστασης στο παρόν! Επιπρόσθετα τα λίγα και απλά σκηνικά (κυρίως κούτες) είναι απολύτως λειτουργικά και χρησιμοποιούνται με ευφάνταστο τρόπο για να κατασκευαστεί το οτιδήποτε επί σκηνής σε λίγο χρόνο (συγκεκριμένα σε κάτι δευτερόλεπτα). Χαρακτηριστικά με γρήγορες κινήσεις οι ηθοποιοί φτιάχνουν από τη μια στιγμή στην άλλη ένα διπλό κρεβάτι (που χωράνε να ξαπλώσουν μάλιστα τρία άτομα), καθίσματα καφενείου, ένα φέρετρο για τον υποτιθέμενο νεκρό Καλπομανώλη και ένα βαθύ αμπάρι, τόσο βαθύ μάλιστα που ακούγεται μέχρι και ο αντίλαλος της φωνής του Καλπομανώλη που έχει μπει μέσα!
Η προσεγμένη Κινησιολογία της παράστασης από την Μαργαρίτα Τρίκκα δίνει ένταση, ζωντάνια και μια παιχνιδιάρικη νότα στο όλο έργο. Η Μουσική την οποία έχει φροντίσει ο Νίκος Ζουρνής ενισχύει τον παιγνιώδη και κωμικό χαρακτήρα της παράστασης και είναι απόλυτα εύστοχη και εναρμονισμένη με την κάθε κίνηση των ηθοποιών (π.χ. όταν τρέχουν, όταν σκέφτονται και περπατάνε, όταν χορεύουν, όταν τους χτυπάνε και σωριάζονται στο έδαφος κ.λπ.). Τα παραπάνω πλαισιώνονται υπέροχα από τους μοναδικούς και προσεγμένους φωτισμούς του Γιώργου Αγιαννίτη.
Η θεατρική παράσταση «ΟΙ ΚΑΛΠΗΔΕΣ» του Στ. Μυριβήλη σε Σκηνοθεσία του Κ. Παπακωνσταντίνου συνιστά μια κορυφαία παράσταση με άκρως κωμικό και συνάμα διδακτικό περιεχόμενο. Μια παράσταση με διαχρονικό και επίκαιρο χαρακτήρα, η οποία μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή κάνοντάς τον συνάμα να γελά μέχρι δακρύων με τα απρόσμενα και ξεκαρδιστικά συμβάντα και καταστάσεις, όπου έρχονται αντιμέτωποι οι Κάλπηδές μας. Ένα σπουδαίο επίτευγμα των συντελεστών της παράστασης πέρα από το γεγονός ότι δραματοποίησαν και παρουσίασαν πρώτη φορά επί θεατρικής σκηνής το συγκεκριμένο έργο (φέρνοντάς μας σε επαφή με ένα όχι και τόσο γνωστό έργο του σπουδαίου λογοτέχνη μας Στ. Μυριβήλη), εφαρμόζοντας μάλιστα και την πρωτότυπη μέθοδο δραματοποίησης της τριτοπρόσωπης αφήγησης είναι και η σύνδεση την οποία πέτυχαν εξ’ αρχής με το κοινό! Από την αρχή της παράστασης τους αισθανόμασταν χωρίς υπερβολή δικούς μας ανθρώπους! Δεν ήταν τυχαία η άμεση και θετική ανταπόκρισή μας ως κοινό χωρίς κανένα ίχνος ντροπής ή ενδοιασμού σε ό,τι και αν μας ζητούσαν να κάνουμε είτε τα μοσχάρια, είτε τους σκύλους!
Με τη σκηνοθεσία, τις ερμηνείες και τις κινήσεις των ηθοποιών, τα σκηνικά και τα κοστούμια, τη μουσική και τον φωτισμό να είναι όλα άριστα σχεδιασμένα και προσεγμένα, συντέλεσε ο καθένας από την σκοπιά του (με μεράκι και αγάπη γι’ αυτό το οποίο κάνει) στο μοναδικό και κορυφαίο αυτό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, όπως αποτυπώνεται στην εκλεκτή αυτή παράσταση! Μια παράσταση που είμαι σίγουρος ότι θα συζητιέται για πολύ καιρό, όπως γίνεται άλλωστε 3 χρόνια τώρα!
Ως εκπαιδευτικός πιστεύω ότι η συγκεκριμένη παράσταση είναι από τις λίγες και εκλεκτές παραστάσεις που δεν έχει κάποιο όριο ηλικίας και αξίζει πραγματικά όλοι να την δουν και να την απολαύσουν! Είναι κατάλληλη για όλους μικρούς και μεγάλους. Ειδικότερα προορίζεται για παιδιά από 10 χρονών (ώστε να μπορέσουν να κατανοήσουν και να αφομοιώσουν τα νοήματα, αλλά και να αντιληφθούν τα μηνύματα που εκπέμπονται από την παράσταση) και για ενήλικες έως 100+ χρονών. Μια παράσταση κατάλληλη για οικογένειες, αλλά και σχολεία! Προτρέπω λοιπόν τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς τόσο στα Δημοτικά, όσο και στα Γυμνάσια και Λύκεια να δράξουν την ευκαιρία που τους παρουσιάζεται και να οργανώσουν μια όμορφη επίσκεψη στο θέατρο OLVIO, ώστε οι μαθητές τους να έρθουν σε επαφή με ένα έργο ενός κορυφαίου Έλληνα πεζογράφου του Στ. Μυριβήλη. Εμπειρία που θα τους μείνει σίγουρα αξέχαστη, όπως και σε όσους έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν αυτήν την παράσταση κυριολεκτικά διαμάντι, που αποτελεί φως στη σημερινή εποχή!
