Ο εκκοκκισμός είναι η διαδικασία κατά την οποία απομακρύνονται οι σπόροι (οι «κόκκοι») από τις ίνες του βαμβακιού για να μείνει το χρήσιμο κομμάτι. Γίνεται σε ειδικά εργοστάσια τα εκκοκκιστήρια.
Με ανάλογο τρόπο η πατριαρχία «εκκοκκίζει» την γυναίκα, της αφαιρεί φωνή, αυτονομία, δικαιώματα, κρατώντας μόνο τους ρόλους που εξυπηρετούν τις δικές της δομές, το χρήσιμο κομμάτι.
Λίγα λόγια για το έργο
Ένα εργοστάσιο, ο ιδιοκτήτης, ο αδελφός του, ο γιος του και η κόρη του. Και δύο γυναίκες νύφες στις αρχές της δεκαετίας του 70.
Η Λένα η πρώτη νύφη, έχει διωχθεί από το πατρικό σπίτι γιατί έμεινε έγκυος από μια σχέση, που εκείνος την εγκατέλειψε. Παντρεύεται τον γιο του ιδιοκτήτη του εργοστασίου.
Η Κατίνα η δεύτερη νύφη, παιδί ανταρτών, άγρια κακοποιημένη παντρεύεται τον αδελφό του ιδιοκτήτη. Δυο γάμοι που εξυπηρετούν την οικογένεια με διαφορετικό τρόπο ο καθένας.
Και η Ξένια η κόρη του ιδιοκτήτη με την δική της ιστορία, που αν και μέλος της «ανώτερης» τάξης, χρησιμοποιήθηκε από την οικογένεια γιατί απλά ήταν κορίτσι.
Σημείωμα της συγγραφέως και σκηνοθέτιδας
Τρεις γυναίκες, τρεις ιστορίες που μπλέκονται και με τρόπους και νόμους που υπαγορεύει η πατριαρχία και η ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας, γίνονται «οικογένεια» και παρακολουθούμε τη ζωή τους σε βάθος 25ετίας, από τις αρχές της δεκαετίας του 70 στον Θεσσαλικό κάμπο.
Η γυναίκα ανεξαρτήτως ηλικίας, κοινωνικής τάξης, μόρφωσης, υπακούει σε κανόνες που δεν υπολογίζουν τα «θέλω» της, τις επιθυμίες και τα όνειρα που δικαιούται ως ανθρώπινο πλάσμα.
Στο έργο «ακούμε» τις σκέψεις τους, αυτά που οι άνθρωποι μονολογούν ή θυμούνται προβάλλοντας στιγμές από τη ζωή τους στην οθόνη του μυαλού τους.
Γράφοντας το έργο συνειδητοποίησα ότι ο χώρος του εργοστασίου είναι απόλυτα συνυφασμένος με την ιστορία των τριών γυναικών.
Στην παράστασή μας «ΣΤΟ ΕΚΚΟΚΚΙΣΤΗΡΙΟ» επιχειρούμε να φωτίσουμε το θέμα της πατριαρχίας στην κοινωνία μας. Να ξεγυμνώσουμε τους όρους τους κανόνες και τις νόρμες που έχουν ντύσει την βία, σωματική λεκτική, ψυχολογική, ταξική.
Στόχος μας να παρουσιάσουμε το αθέατο…χρησιμοποιώντας κίνηση, λόγο, φως, μουσική και τραγούδι σαν ένα άρρηκτο σχήμα
Μαρία Χασιώτη
