Γεννήθηκα σε μια κουκίδα αυτού του πελώριου μικρόκοσμου, που ούτε ο κλασικός Αμερικάνος δεν εντοπίζει στον χάρτη. Στις 28 του Οκτώβρη, και ενώ όλοι περίμεναν να γιορτάσουν την εθνική εορτή, η μαμά μου αποφάσισε να κάνει τη διαφορά. Είμαι η Κέλλυ και, σύμφωνα με το ιστορικό της γέννησής μου, είμαι αντισυμβατική. Από πολύ μικρή η μουσική και το διάβασμα μπήκαν στη ζωή μου, προσπαθώντας να ισορροπήσουν τη διχασμένη προσωπικότητα που έφερα από βρέφος. Παρέμειναν δίπλα μου, πιστοί φίλοι, για να καταπραΰνουν την παράξενα αθόρυβη ζωή μου.

Μέσα σε αυτή τη μικρή διαδρομή, και παρόλο που είμαι από αυτούς που ζουν με το αίσθημα, οι αριθμοί μπήκαν στη ζωή μου και με οδήγησαν έξω από την πόρτα του Πανεπιστημίου. Κι ενώ ήμουν χαμένη μέσα στις ψυχρές γραμμές των μαθηματικών και τους παράλογους νόμους των οικονομικών, σκυμμένη στο θρανίο, ονειρευόμουν ακόμη τη μέρα που η ζωή θα ξεκινούσε. Ονειρεύτηκα φλογερά μια ζωή γεμάτη λέξεις και μουσική, φθινοπωρινά φύλλα σε ατέλειωτα ξενόφερτα βροχερά λιβάδια, με τον έρωτα και την αγάπη να χορεύουν πάνω στη λασπωμένη γη — φυσικά κάτω από ένα δέντρο! Όνειρα, λες;

Τα «φώτα» άναψαν, η «αυλαία» έπεσε για τη βαρετή ζωή και το θέατρο πήρε πρωταρχικό ρόλο στη δική μου, έχοντας συνοδοιπόρο πάντα το φαντασιακό, ως βασική προϋπόθεση για επιβίωση στο υπαρκτό. Ως ηθοποιός κατέκτησα μόνο λίγα Όσκαρ και κάποιες Χρυσές Σφαίρες — τίποτα το σημαντικό. Μετά, σκέφτηκα πως τα ωραία και σημαντικά είναι τα μικρά: μάζεψα τα βιβλία και τους ήρωές τους, τις μελωδικές μου αναζητήσεις, και βγήκα πίσω από το φως, παραμένοντας πιστή δημιουργός ενός άλλου κόσμου κάθε φορά. Πότε από τη θέση της σκηνοθέτιδας, πότε της παραγωγού και πότε μπροστά στο μικρόφωνο του ραδιοφώνου, επιβεβαιώνοντας τη μαγεία της επικοινωνίας μεταξύ πομπού και δέκτη.

Εκεί ακριβώς ανακάλυψα έναν τρόπο να βρίσκω ηρεμία και κέντρο μέσα σε έναν κόσμο που κινείται γρήγορα. Οι πρακτικές αναπνοής, η επίγνωση του σώματος μέσα από τις asanas και η συνειδητή κίνηση μού έμαθαν πώς να επιβιώνω και να βρίσκω τον άξονά μου, συνδυάζοντας την τέχνη και τη γιόγκα με τον κόσμο του corporate.

Ένας κύκλος γαλήνης που με κρατά ολόκληρη. Και κάπως έτσι, απλά και μαγικά, διαμορφώθηκε το The Circle of Silence: ένας κύκλος που δεν φτιάχτηκε για να εντυπωσιάσει, αλλά για να θυμίζει ότι στο κέντρο κάθε διαδρομής υπάρχει μια σιωπή γεμάτη ζωή. Ένας χώρος όπου μπορούμε να επιστρέφουμε και να βρίσκουμε τον ρυθμό μας  – εκεί όπου η δημιουργία αναπνέει χωρίς φώτα, χωρίς κριτικές, μόνο με ουσία.

Namaste.