“ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΙΙΙ” ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΞΕΔΙΠΛΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΔΙΑΚΡΙΤΟΥΣ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥΣ

Από τη μια, παρακολουθούμε την πρόβα του κλασικού σαιξπηρικού κειμένου, όπου ερμηνεύονται διαφορετικά αποσπάσματα. Παράλληλα, όμως, εξελίσσεται η κακοποιητική σχέση του σκηνοθέτη – που αποτελεί και τον κεντρικό ήρωα της παράστασης – με έναν νεαρό ηθοποιό που συμμετέχει στην παραγωγή. Όλη αυτή η ιστορία αποκαλύπτεται μέσα από τη διήγηση του ηθοποιού, πολλά χρόνια μετά, σε μια δημοσιογράφο.

Ο σκηνοθέτης, με τη μεθοδικότητα και τον χειριστικό του χαρακτήρα, αντανακλά τις σκοτεινές πτυχές του ίδιου του Ριχάρδου ΙΙΙ. Όπως ο Σαίξπηρικός ήρωας εκμεταλλεύεται τους άλλους για να εξυπηρετήσει τους δικούς του σκοπούς, έτσι κι εκείνος χρησιμοποιεί την εξουσία του στο θέατρο για να επιβληθεί, ασκώντας ψυχολογική και σωματική βία.

Καθώς οι πρόβες προχωρούν, ο σκηνοθέτης αρχίζει να παρενοχλεί συστηματικά τον νεαρό ηθοποιό, με αποκορύφωμα έναν σκληρό βιασμό που οδηγεί τον τελευταίο στην απόφαση να εγκαταλείψει τον χώρο του θεάτρου. Ωστόσο, αυτή η τραυματική εμπειρία τον στοιχειώνει για χρόνια, μην αφήνοντάς τον να βρει γαλήνη.

Η παράσταση, χωρίς να γίνεται υπερβολική ή χυδαία, καταφέρνει να ταρακουνήσει βαθιά τον θεατή. Μέσα από τις εξαιρετικές ερμηνείες και τη μελετημένη διασκευή του Α. Φλωράκη, αποκαλύπτεται η αθέατη πλευρά του θεάτρου: ένας κόσμος όπου οι καλλιτέχνες παλεύουν να ισορροπήσουν ανάμεσα στο πάθος για την τέχνη τους και στην ανάγκη να διατηρήσουν την ηθική τους.

Ο Ορέστης Τζιόβας, που ενσαρκώνει τον διπλό ρόλο του Ριχάρδου ΙΙΙ και του σκηνοθέτη, είναι καθηλωτικός. Παίζει με ένταση και πάθος, αποδίδοντας με ακρίβεια τόσο τη σαρωτική δύναμη του Ριχάρδου όσο και τη σκοτεινή κακοποιητική φύση του σκηνοθέτη.

Το έργο αποτελεί μια δυνατή εμπειρία, ένα θεατρικό χαστούκι που αξίζει να ζήσει κανείς.