Για 2η χρονιά κατηφορίζοντας την πόλη και φτάνοντας στου Ψυρρη συναντά κανείς τον Μισάνθρωπο του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα στο θέατρο Εμπορικόν.
Τα φώτα της πλατείας χαμηλά υποδέχονται τους θεατές και σιγά σιγά δυνατή μουσική συνοδεύει την είσοδο της Φωτεινής Αθερίδου ( D.J.L) στη σκηνή.
Σε ρόλο αφηγητή μας εξηγεί τη πρόκειται να δούμε να διαδραματίζεται στη σκηνή τα αμέσως επομενα λεπτά. Τοποθετούμαστε στο χθες και στο σήμερα ταυτόχρονα. Αυτό επιτυγχάνεται με τα ελάχιστα σκηνικά αφήνοντας μια ανοιχτή σκηνή για δράση.
Τα υπέροχα κουστούμια της Ηλένιας Δουλαβίρη μας μεταφέρουν αρχικά σε ένα αστικό σαλόνι εποχής και στο 2ο μέρος σε ένα πάρτυ της διπλανής πόρτας.
Ο Αλσεστ ( Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος) μέσα από το μίσος του για το ανθρώπινο είδος θεωρεί πως μπορεί να κρίνει αντικειμενικά και λογικά τα πάντα.
Η υπεροψία του όμως και το γεγονός ότι παρουσιάζεται συνεχώς ως κριτής των πάντων κλονίζεται όταν ερωτεύεται την Σελιμεν (Ευγενία Σαμαρά) Λέει χαρακτηριστικά « Δεν έχω τυφλωθεί καθόλου!
Βέβαια τον έρωτα δεν τον ορίζει η λογική. Δεν είναι όμως η περίπτωση μου γιατί εγώ τα βλεπω όλα, αλλά βλεπω και πιο βαθιά. Βλεπω μέσα της! Και νομίζω ότι μπορώ να την αλλάξω.
Θα την κάνω αυτό που είναι πραγματικά και όχι αυτό που νομίζει ότι είναι!» Και έτσι ξεκινά η ιστορία.
Με επίκεντρο τη γυναικεία φιγούρα όπου όλοι κινούνται γυρω της και ταυτόχρονα όλοι θεωρούν ότι τους ακολουθεί. Μέσα στην παρακμή μιας αστικής κοινωνίας γεμάτης φιλοφρονήσεις οι οποίες ξεστομίζονται συνεχώς απλά και μόνο για την στιγμιαία ευχαρίστηση του αλλου.
Η σύνδεση του κλασικού αυτού έργου με το σήμερα που η εικόνα κυριαρχεί στο έπακρο στην κοινωνία μας το κάνει πιο σύγχρονο από ποτέ! Αρκεί μια μικρή απειροελάχιστη στιγμή για να καταρρεύσει αυτός ο «μυθικά» πλασμένος κόσμος.
Και συμβαίνει. Και έτσι «γυμνός» στέκεις απέναντι στους άλλους και καλείσαι να δώσεις εξηγήσεις.
Εξηγήσεις που δεν έχουν νόημα ιδιαίτερο καθώς και η άλλη πλευρά αν γίνεις παρατηρητής στην ίδια θέση είναι το ίδιο «γυμνη» και αυτή.
Η αλήθεια ως θεμέλιο των σχέσεων είναι το πιο ισχυρό όπλο για την ευημερεια των ανθρώπων.
«Η δική μου λογική μου υπαγορεύει να φυγω μακριά από τον κόσμο, αφού δεν καταφέρνω να συμβιβαστώ με την ηθική του. Ενώ όλοι θέλουν να ζουν σαν λύκοι. Εμένα δεν θα με δουν στην αγέλη τους.» Μολιέρος
