ΠΗΓΑΜΕ / ΕΙΔΑΜΕ : GRAVEYARD ΣΤΟ FLOYD MUSIC LIVE STAGE…ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΚΗΣ ΣΑΛΤΑΣ

Αλήθεια τι μπορεί να πάει στραβά σε ένα live όταν όλα τα συστατικά είναι σωστά δοσολογημένα? Rock αναβιωμένο με πιστώτητα και συνέπεια. Ήχος και στυλ μιας αναλογικής εποχής που έχουμε ξεχάσει. Απόσταση από την προηγούμενη εμφάνιση τους στα μέρη μας, ικανή να δημιουργήσει την κατάλληλη προσμονή. Κατάλληλος χώρος. Φύγαμε. Μάλλον ξεκινήσαμε για να συναντήσουμε τους Σουηδούς εργάτες της 70’s ροκ αισθητικής, τους Graveyard. Περίπου 8 χρόνια πέρασαν από την τελευταία εμφάνιση μιας μπάντας που μοιάζει πιο ανθεκτική από ποτέ. Η λέξη παρέκκλιση από ηχητικά της standards έχει σβηστεί – μάλλον – πριν από την ίδρυση της. Ρετρό εμφάνιση και ήχος όπως τους γνωρίσαμε. Proto metal Sabbath-ιακά στοιχεία. Η γκρούβα των blues να συνδυάζεται με stoner ξεσπάσματα. Απαλές νότες folk και goth country απόχρωσης. Ψυχεδέλεια που συνοδεύει όλα σχεδόν τα τραγούδια και στέλνει τους old school σε αναμνησιακές οδούς . Οι νεότεροι απλά απολαμβάνουν .

Είμαστε μέσα στο Floyd. Ατμόσφαιρα χαλαρή και παρείστικη. Η σιγουριά της πετυχημένης επιλογής για Σαββατόβραδο. Τα όργανα στημένα . Στο background ο εξαδάκτυλος χαρακτήρας που κοσμεί το τελευταίο τους album. Μια παλιά σημειολογική φωτογραφία ενός συγγενή του καλλιτέχνη προσαρμοσμένη για το εξώφυλλο. Έκτη ολοκληρωμένη δουλειά. Το 6 του 2023 είναι αυτό που παίρνει το μεγαλύτερο χρόνο στις συναυλιακές τους εξορμήσεις. Opening act όχι. Εμείς κι εσείς.

Χαμηλώνει ο φωτισμός και βγαίνουν με την απλότητα που θα ταίριαζε σε παρθενική εμφάνιση. Κοιτάζω χωρίς ιδιαίτερο λόγο την ώρα. Η χρονική συνέπεια με ξαφνιάζει…10 ακριβώς. Rock concert punctuality, δεν το συναντάς συχνά. Σεμνός, σχεδόν ντροπαλός χαιρετισμός. Σαν να υπήρχε η υπόνοια στον αέρα ότι τα 8 χρόνια που πέρασαν ήταν πολλά. Ίσως ήταν κάτι που θα γιατρευόταν στη πορεία της βραδιάς. Οι πρώτες νότες ήταν αρκετές . Καλοκουρδισμένοι από πριν αρχίζουν να βάζουν σε κίνηση τα σώματα. Τι ανακουφιστικό να ακούς κάτι τόσο γνώριμο. Αυτό που άκουγες σε ταλαιπωρημένες κασέτες και φθαρμένους δίσκους. Στα φωνητικά ξεκίνησε ο Morck, για να ακολουθήσει η τραχιά μακρόσυρτη φωνή του Nilsson. O Ramm ανέλαβε ως συνήθως τα solo και ο Bergenheim έκανε τα πιατίνια να τρίζουν. Πιο ψυχεδελικοί και σκοτεινοί από ποτέ, παίρνουν το χρόνο τους στα riffs και το σολάρισμα. Δεν χάνουν ρυθμικά και τα προσαρμόζουν στο επεκτατικό τους ταλέντο να διογκώνουν χρονικά τα τραγούδια τους. Ίσως έχουν φτάσει σε ένα σημείο να είναι πιο κοντά στις blues ρίζες από κάθε άλλη φορά . Λιγομίλητοι, σε μια απόκοσμη κατάσταση. Συγκεντρωμένοι ταυτόχρονα να αποδώσουν αυτό στο οποίο είναι ταγμένοι… το ατόφιο, αυθεντικό, αδιαπραγμάτευτο rock’n’roll. Παίζουν, όπως πάντα, με ανοικτά χαρτιά. Καινοτομίες βαθιές παραχωρούνται για άλλους. Σε ταξιδεύουν χωρίς υποκατάστατα.

Μέχρι ενός σημείου είχα ένα ενδιαφέρον για τα ποιά τραγούδια παίζουν. Το έχασα σταδιακά. Στα σίγουρα έπαιξε το The Siren , τo Slow Motion Countdown, Hisingen Blues και το Uncomfortably Numb. Το τελευταίο τραγουδήθηκε με μεγάλο πάθος από το κόσμο. Φυσικά ακολούθησε και το επιβεβλημένο σε αυτές τις περιπτώσεις encore το οποίο ολοκλήρωσε την γεμάτη throwback rock μουσική παράσταση.

Στο τέλος, βρεγμένος από τη βουτιά στο παρελθόν, αξίζει νομίζω να αναρωτηθεί κανείς αν η ροκ πρέπει να επιστρέψει πιο κοντά στις ρίζες της , Στα βασικά που την έκαναν επιτυχημένη και προσιτή. Κάτι σαν λαική ανάγκη. Διαβάζοντας μια συνέντευξη του 2018 ο Ramm ρωτήθηκε για τη δύσκολη περίοδο που περασαν ως μπάντα. Τη περίοδο που άλλαξε η σύνθεση της με την αλλαγή μπασίστα και ντράμερ. Οι συγκρούσεις ήταν πολλές εκείνη τη περίοδο. Η εσωστρέφεια άρχισε να τρώει τα σωθικά του σχήματος ακι η λύση ήρθε με ένα πολύ απλό τρόπο. Έγινε μια συνάντηση τον Οκτώβριο του 2018 οπού τέθηκε το ερώτημα αν θέλουν να συνεχίσουν να παίζουν μουσική. Αυτοί που σήκωσαν το χέρι τους ήταν μπροστά στα μάτια μας το Σάββατο. Ο Sjoberg που δεν το σήκωσε φυσικά και δεν ήταν. Γιατί αυτοί είναι οι Graveyard. Μια ροκ μπάντα που θέλει να παίζει , να δίνει, να σπέρνει αυτό που πρεσβεύει. Αυτό έκανε με το καλύτερο τρόπο, χωρίς φανφάρες και μουσικές καινοτομίες που δεν της ταιριάζουν. Αυτό θα κάνει και στο μέλλον. Εις το επανιδείν λοιπόν και ας μη το είπαν ξεκάθαρα. Εγώ αυτό κατάλαβα.

Η φωτό του εξωφύλλου είναι από το Afroditi Zaggana Photography