Είναι αρκετά άβολο όταν καλείσαι να πεις δύο κουβέντες για μία βραδιά αφιερωμένη στον Χρήστο Νικολόπουλο. Γίνεται ακόμη πιο άβολο όταν σε αυτήν τη βραδιά ερμηνεύουν η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Γιάννης Κότσιρας, η Ελεονώρα Ζουγανέλη και ο Χρήστος Μάστορας. Η ερώτηση «πώς ήταν;» ή εναλλακτικά «ήταν ωραία;», δεν ξέρω αν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κάτι άλλο πέρα από περιττή. Πώς θα μπορούσε να μην είναι;
Με τις ευλογίες του Street Radio βρεθήκαμε στο Christmas Theater την Παρασκευή 16 Μαΐου για να απολαύσουμε μία μοναδική συναυλία που διοργάνωσαν τα Παραπολιτικά 90,1 και να ταξιδέψουμε στο παρελθόν με έναν τρόπο τον οποίο μόνο η μουσική μπορεί να προσφέρει. Τρόπο αυθεντικό, ειλικρινή.
Δεν είμαι γνώστης του σπορ. Λατρεύω να ακούω λαϊκά τραγούδια, αλλά τα ακούσματα που εγώ έχω είναι διαφορετικά. Αυτό σημαίνει ότι, μπορεί να γνωρίζω τα περισσότερα αν όχι όλα από τα κομμάτια που θα ακούσεις σε μία μέση λαϊκή βραδιά, αλλά οι γνώσεις μου επί του εκάστοτε τραγουδιού είναι ελάχιστες. Αυτό γεννούσε επί μονίμου βάσεως μέσα στη βραδιά ερωτήσεις όπως «και αυτό δικό του είναι;» ή «καλά και αυτό;» ή διαπιστώσεις όπως «τι έχει γράψει ο π…αικταράς;!». Και πράγματι, τι έχει γράψει πια;!
Ακούστηκε κάποια στιγμή η φράση ότι «ο Χρήστος Νικολόπουλος έχει προσφέρει τόσα πολλά στην ελληνική μουσική». Διαφωνώ. Ο Χρήστος Νικολόπουλος δεν πρόσφερε. Ο Χρήστος Νικολόπουλος είναι η ελληνική μουσική. Είναι ο άνθρωπος που τη διαμόρφωσε, είναι ο άνθρωπος που τη μεγάλωσε ηλικιακά και αξιακά, είναι ο άνθρωπος που όμοιός του δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά.
Η βραδιά ήταν οργανωμένη με περίσσιο σεβασμό στο σπουδαίο μουσικοσυνθέτη, με πολύ ομαλή και δομημένη ροή, που δεν σε κούραζε, και η διάρκειά της ήταν τόση ώστε και να φύγεις πλήρης και γεμάτος από το Christmas Theater και παράλληλα χωρίς να πλατειάζει.
Και, ξέρετε, το σπουδαιότερο που πετυχαίνουν αυτά τα τραγούδια είναι ακριβώς αυτό που ένας λαϊκός μουσικοσυνθέτης θέλει: να μη θεωρούνται δικά του κομμάτια, αλλά δικά μας, του κόσμου, του λαού. Είναι τα τραγούδια που όλοι σιγοτραγουδάμε, τα τραγούδια που όλοι χορεύουμε, τα τραγούδια που συνοδεύουν όμορφες βραδιές σε ένα φιλικό σπίτι, σε ένα ρακομελάδικο, σε ένα κουτούκι, σε ένα γλέντι.
Δεν θα πλατειάσω και εγώ. Θέλω μονάχα επί τη ευκαιρία να εξάρω τον νέο ερμηνευτή Δημήτρη Κόψη, τον οποίο πρώτη φορά είδα και έμαθα, και επιβεβαίωσε το γιατί βρισκόταν στην ίδια σκηνή με τον Χρήστο Νικολόπουλο. Για τους υπόλοιπους, οι συστάσεις είναι αστείες.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι βραδιές σαν και αυτή δεν ζεις εύκολα. Και αν τις ζεις, αγκαλιάζεις την ευγνωμοσύνη και κρατάς για πάντα μία σπουδαία ανάμνηση. Ευχαριστούμε Χρήστο Νικολόπουλε. Ευχαριστούμε Street Radio.
