Αν και το τελευταίο διάστημα, το κλείσιμο κάθε δεκαετίας (ή και πενταετίας) έχει καταστεί μόδα και αφορμή για αφιερωματικές συναυλίες σε ουκ ολίγους δημιουργούς ή καλλιτέχνες, η συγκεκριμένη βραδιά στο Ηρώδειο ήταν μοναδική και συγκινητική.
60 χρόνια Χρήστος Νικολόπουλος λοιπόν, ζωντανά στο κατάμεστο Ηρώδειο, σε έναν χώρο που δε φαντάζεσαι ότι θα μπορέσουν να ταιριάξουν «τα μπουζούκια». Και όμως! Αυτό είναι το μεγαλείο ενός τέτοιου δημιουργού. Σεβασμός, άρτια παρουσίαση, επιλογές καλλιτεχνών που ταιριάζουν οπτικοακουστικά, μα κυρίως φόρος τιμής στον «πιο μεγάλο», στον δάσκαλο, στον μαέστρο, στον άνθρωπο που καταφέρνει επί 60 συναπτά έτη να συντηρεί και να διαιωνίζει το ελληνικό λαϊκό τραγούδι!
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Καλλιτεχνική επιμέλεια και παρουσίαση από τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη. Πρώτο τραγούδι, αφιερωμένο σε έναν πρωτεργάτη του μπουζουκιού και του ρεμπέτικου, τον Μάρκο Βαμβακάρη, μαζί με τη συμμετοχή της παιδικής χορωδίας του Σπύρου Λάμπρου. Κομψότατος και «αγέραστος» Χρήστος Νικολόπουλος, παρέα με πασίγνωστους ερμηνευτές Μελίνα Ασλανίδου, Στέλιο Διονυσίου, Πέγκυ Ζήνα, Κώστα Μακεδόνα και Πίτσα Παπαδοπούλου. Μαέστρος ο Νίκος Στρατηγός, πολυμελής ορχήστρα, και ένα αποτέλεσμα ηχητικά και μουσικά υψηλότατου επιπέδου διάρκειας 3 και πλέον ωρών. Τι άλλο να ζητήσει κανείς αν αγαπά το ελληνικό τραγούδι, ή αν δε γνωρίζει και θέλει να μάθει τον τεράστιο όγκο τραγουδιών που έχει συνθέσει το τιμώμενο πρόσωπο της βραδιάς. Τραγούδια σταθμοί, τραγούδια ραδιοφωνικά, κινηματογραφικά, από την εποχή του Καζαντζίδη μέχρι και σημερινά, όλα ανήκουν στο Χρήστο Νικολόπουλο. Και πόσο ωραία παίζει «την πενιά»! Με φρέσκο αέρα και διαχρονικές εμπνεύσεις!
Στα των καλλιτεχνών τώρα: Μελίνα Ασλανίδου με τον δέοντα σεβασμό στον δάσκαλό της. Πέγκυ Ζήνα αποκάλυψη με άρτια εκτέλεση και δικές της πινελιές. Κώστας Μακεδόνας αναλλοίωτος με τις επιτυχίες που τον ανέδειξαν. Στέλιος Διονυσίου με τους ογκόλιθους του πατέρα του να ξεσηκώνουν το κοινό. Πίτσα Παπαδοπούλου αέναη φωνή, δύσκολες ερμηνείες, μια «μεγάλη κυρία» και παλιά φίλη του συνθέτη. Άξια αναφοράς η εμφάνιση του Φοίβου Δεληβοριά με τη ρέγκε εκδοχή του «Παίξε Χρήστο επειγόντως». Και αφήνουμε για το τέλος τον μπριόζο Σταμάτη Κραουνάκη, με 2 νέα τραγούδια, ήδη επιτυχίες αλλά και τον καταπονημένο από λοίμωξη Γιώργο Νταλάρα, που μας θύμισε 3 επιτυχίες από τη συνεργασία τους.
Ήταν μια βραδιά γεμάτη συγκίνηση, αναμνήσεις, αλλά και μάθημα για τα πολλά νέα παιδιά που –ευτυχώς- ένα Σαββατόβραδο επέλεξαν να έρθουν στο Ηρώδειο, σε μια λαϊκή βραδιά, με μελωδίες των γονιών και των παππούδων τους. Ήταν μια υπέροχη εικόνα να βλέπεις ένα Ηρώδειο να κατακλύζεται από παλαμάκια, χαμόγελα, και όρεξη για γλέντι! Διότι ΑΥΤΟ ουσιαστικά είναι το μοναδικό μπουζούκι του Χρήστου Νικολόπουλου: ο σύγχρονος ελληνικός (μουσικός) πολιτισμός.
Και όπως μας είπε και ο Γιώργος Νταλάρας: «έχουν περάσει από τούτο εδώ το χώρο τόσοι και τόσοι. Δάσκαλε, το άξιζες και με το παραπάνω! Σ’ ευχαριστούμε για όλα»
