Τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε μέσα από το εκρηκτικό δίδυμο με τον Alex Turner, τους ιδιαίτερα αγαπημένους στο ελληνικό κοινό Last Shadow Puppets. Και σίγουρα αυτός ήταν λόγος για αρκετούς από εμάς να προμηθευτούμε το εισιτήριό μας για τη solo εμφάνισή του στις 17 του Μάη στο Arch club. Θα ήταν άδικο να ισχυριστούμε, όμως, ότι ο Miles Kane στην πολυετή καριέρα του δεν έχει διαγράψει και πολλά χιλιόμετρα μοναχικής και πετυχημένης πορείας. Ακριβώς αυτά ήρθε να σφραγίσει η τελευταία κυκλοφορία “One Man Band”, απότοκος μιας μακράς διαδρομής στο βρετανικό indie. Μια σκηνή άκρως γοητευτική.
Οι προσδοκίες αντίστοιχες, λοιπόν, και η βραδιά ξεκίνησε γλυκά με την εμφάνιση του δικού μας Aki Rei στη σκηνή του Arh, ο οποίος παρουσίασε δείγμα της δουλειάς του από το προσωπικό του EP, Vain Poetry, κυκλοφορία που ήρθε στην αρχή της χρονιάς. Ο ίδιος, λίγο πίσω από τα drums, λίγο στην κιθάρα και στο μικρόφωνο, ζέστανε κατάλληλα την ατμόσφαιρά για όσα ακολούθησαν.
Το ρολόι έδειχνε μισή ώρα μετά τις 22.00, όταν μετά από ένα σύντομο διάλειμμα, ο κόσμος υποδέχτηκε με ενθουσιασμό τον Kane. Αφετηρία με το “Troubled Son” και από τις πρώτες στιγμές του πάνω στη σκηνή φάνηκε ο παλμός και η χαρά του κοινού. Ακολούθησαν εναλλαγές με νέα και παλιότερα κομμάτια, “Better Than That”, “Cry On My Guitar”, “Rearrange” κ.ά, όλα μπλεγμένα σε μια rock’n’roll, surf διάθεση, αυτήν ακριβώς που ήθελε να μεταφέρει ο Kane με τη νέα του δισκογραφική δουλειά. Και το κατάφερε περίφημα.
Μοναδικός σύμμαχος η κιθάρα του με όλα τα υπόλοιπα όργανα νοερά και προηχογραφημένα να συμβάλλουν σε έναν ήχο, που ας είμαστε ειλικρινείς, αντιμετώπισε πολλά προβλήματα, εμφανή ακόμα και στα μη μυημένα αυτιά.
Κορυφαία στιγμή του live, αυτή που ο ίδιος με την ακουστική πλέον κιθάρα στα χέρια του, έφερε λίγο αέρα Last Shadow Puppets στο Arch, τραγουδώντας το “Standing Next To Me”, αλλά και τα “Standing” και “Aviation” με το κοινό να συνοδεύει εκστασιασμένο μέχρι και την τελευταία νότα.
Ο Kane παρέμεινε μία ώρα στη σκηνή και αποχώρησε από αυτήν με μια custom φανέλα της Athens Kallithea FC στην πλάτη του, που του δόθηκε από το κοινό.
Θέλαμε κι άλλο;
Θέλαμε.
Ήταν ένα αξέχαστο live;
Δεν ήταν.
Αν ξέραμε ότι θα ζήσουμε ό,τι ζήσαμε, θα ξαναπηγαίναμε;
Ναι. Και αυτό κάτι λέει.
