Το βράδυ του Σαββάτου, οι Νεοζηλανδοί The Veils εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη σκηνή της Αθήνας στο πλαίσιο της περιοδείας τους για το νέο άλμπουμ τους. Μας παρουσίασαν ενα setlist που κινήθηκε ανάμεσα στις διαφορετικές περιόδους της δισκογραφίας τους, με σαφή προσανατολισμό στον πιο πρόσφατο δίσκο τους, Fragile World .
Τη βραδιά άνοιξαν οι Έλληνες The Black Tabasko, αναλαμβάνοντας να προετοιμάσουν το έδαφος. Η παρουσία τους λειτούργησε ως μια πρώτη μουσική εισαγωγή στη βραδιά, δίνοντας τον δικό τους τόνο στη σκηνή του ARCH και ζεσταίνοντας σταδιακά το κοινό με indie και blues ήχους. Μια ευκαιρία να γνωρίσουμε και μια εγχώρια μπάντα με αγγλόφωνο στοίχο (που αξίζει να ψάξετε και εσείς) μέσα από το πλαίσιο μιας διεθνούς μουσικής συνάντησης .
Η αρχή δόθηκε με αρκετές από τις νέες συνθέσεις, σε μια ατμόσφαιρα περισσότερο εσωτερική και συναισθηματική. Ο Finn Andrews, καθισμένος στο πιάνο, έδωσε τον τόνο αυτής της πιο εύθραυστης πλευράς του συγκροτήματος, αφήνοντας τις συνθέσεις να αναπνεύσουν και τη φωνή του να βρεθεί στο επίκεντρο ερμηνεύοντας τα “Aurora”, “High Hopes”, “Lungs” και”Are You Awake Tonight?”
Οι The Veils είναι αναμφίβολα μια μπάντα με ισχυρή σκηνική ταυτότητα και αξιοσημείωτο επαγγελματισμό. Οι εκτελέσεις ήταν προσεγμένες, ο ήχος στιβαρός και η μουσική τους δυναμική παρέμεινε συνεπής σε όλη τη διάρκεια του live. Παρ’ όλα αυτά, έλειψε κάπως η αμεσότητα με το κοινό. Η επικοινωνία περιορίστηκε σε λίγες σύντομες παρεμβάσεις, με ένα σχεδόν ντροπαλό «Thank you, Athens» να αποτελεί μία από τις ελάχιστες στιγμές άμεσης επαφής. Ίσως λίγη περισσότερη διάθεση για αλληλεπίδραση να έκανε τη βραδιά να αποκτήσει έναν πιο προσωπικό χαρακτήρα.
Για μένα, ωστόσο, η βραδιά απέκτησε την πραγματική της ένταση όταν το setlist άρχισε να επιστρέφει σε παλαιότερες στιγμές της δισκογραφίας τους. Και κυρίως στο Total Depravity (2016), έναν δίσκο που εξακολουθεί να αποτελεί την αγαπημένη μου στάση στη μουσική διαδρομή τους και αποτελεί τον λόγο που τους ανακαλυψα. Τα “Swimming With the Crocodiles” , “Low Lays the Devil” , “Axolotl” και “Here Come the Dead” έφεραν μια διαφορετική ενέργεια στον χώρο, περισσότερη ένταση και μια πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα.
Δεν ήταν τυχαίο ότι σε αυτά τα κομμάτια η ανταπόκριση του κόσμου έμοιαζε εντονότερη. Υπήρχε κάτι διαφορετικό στην ενέργεια που δημιουργούσαν, μια αίσθηση οικειότητας ανάμεσα στη μπάντα και όσους είχαν έρθει έχοντας ήδη μια βαθύτερη σχέση με τη μουσική της. Άλλωστε, το Total Depravity συμπληρώνει δέκα χρόνια από την κυκλοφορία του και επανακυκλοφορεί σε χρυσό βινύλιο, δίνοντας ακόμη μία αφορμή επιστροφής σε μια από τις πιο ιδιαίτερες και σκοτεινές στιγμές της δισκογραφίας τους.
Από το Nux Vomica και το Time Stays, We Go μέχρι το Asphodels και το …And Out of the Void Came Love, η βραδιά λειτούργησε τελικά σαν μια αναδρομή σε διαφορετικές εκδοχές των The Veils. Μια μπάντα που ξέρει να ισορροπεί ανάμεσα στη μελαγχολία και την ένταση, χωρίς να εγκλωβίζεται σε μία μόνο μουσική κατεύθυνση.
Φεύγοντας από το ARCH, κράτησα την εικόνα ενός πολύ καλά εκτελεσμένου live, με δυνατές μουσικές στιγμές, αλλά και την αίσθηση ότι θα μπορούσε να είχε υπάρξει περισσότερη σύνδεση ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία.
Ίσως τελικά, για μένα, οι The Veils να παραμένουν πιο συναρπαστικοί όταν αφήνουν στην άκρη την εύθραυστη πλευρά τους και επιστρέφουν στη σκοτεινή, ακατέργαστη ένταση που έκανε το Total Depravity τόσο ξεχωριστό (τουλάχιστον για εμένα).
