Με οδηγό τη δική της δισκογραφία, επιλεγμένες διασκευές και καλεσμένο τον Γιώργο Καψάσκη, η Βασιλική Μιχαλοπούλου έδειξε στη σκηνή του Σταυρού του Νότου την καλλιτεχνική της εξέλιξη.
Η νέα χειμερινή μουσική περίοδος μπαίνει σιγά σιγά για τα καλά, φέρνοντας πλούσιες και ενδιαφέρουσες προτάσεις στις μουσικές σκηνές της Αθήνας. Κάπως έτσι, πριν από μερικές εβδομάδες, ανακοινώθηκε η πρώτη φετινή εμφάνιση της Βασιλικής Μιχαλοπούλου. Ένα όνομα που σίγουρα κάτι σας λέει, δεδομένου ότι εδώ στον Street Radio την έχουμε αγκαλιάσει θερμά, και προσωπικά χαίρομαι ιδιαίτερα να τη βλέπω να εξελίσσεται και να ωριμάζει καλλιτεχνικά επί σκηνής.
Έτσι, πριν από λίγες ημέρες, μας υποδέχτηκε στο Club του Σταυρού του Νότου για μια διαφορετική, μυσταγωγική μουσική βραδιά. Στη σκηνή την πλαισίωσαν οι εξαιρετικοί μουσικοί: ο Τάσος Γιαννούτσος στην κιθάρα, ο Γιώργος Κάστανος στο σαξόφωνο, ο Αλέξης Νασσάτι στο μπάσο, ο Στέλιος Φραγκούς στα πλήκτρα και ο Χρήστος Χλιούρας στα τύμπανα.
Οι πρώτες νότες του δυναμικού «Περιμένω» έδωσαν αμέσως τον παλμό και τον τόνο της βραδιάς, το οποίο κούμπωσε τόσο ωραία με το «Πάμε ξανά». Η σχέση της Βασιλικής με το κοινό χτίζεται σταθερά και με ειλικρίνεια, όμως η ενέργειά της γεμίζει τον χώρο από τα πρώτα κιόλας λεπτά και το νιώθεις σε κάθε γωνιά.
Αμέσως μετά ήρθε το «Όλα θα τα μπορώ» από τον πρώτο της δίσκο, λίγο πριν ρίξει προσωρινά τον ρυθμό για να μας χαρίσει μια πιο εσωτερική στιγμή με «Το σακάκι», το εξαιρετικό ντουέτο που έχει κάνει με τον Πάνο Βλάχο στον πρόσφατο δίσκο του «Άλμπουμ Φωτογραφικά». Πρόκειται για μια σύγχρονη, ευαίσθητη και ατμοσφαιρική μπαλάντα, σε μουσική του Πάνου και στίχους του ίδιου και της Βίκυς Χύτα, την οποία ερμήνευσε τόσο ιδιαίτερα ζωντανά.
Πέρα όμως από τα δικά της κομμάτια, η Βασιλική επέλεξε και ιδιαίτερες διασκευές όπως μεταξύ άλλων «Ο κόσμος που αλλάζει», η «Ρόζα η ναζιάρα» αλλά και το διαχρονικό «Σιγά μην κλάψω» ώσπου ήρθαν τα δικά της «Είναι κρίμα» και «Θα’ ρθει πάλι μια μέρα» και ολοκλήρωσαν το πρώτο δυνατό θα έλεγα μέρος της βραδιάς.
Άλλωστε, είναι σημαντικό σε έναν νέο καλλιτέχνη να διαμορφώνει το πρόγραμμα μιας εμφάνισής του και με τα δικά του τραγούδια για να μπορέσουν να αγαπηθούν από τον κόσμο, είτε τα ακούει για πρώτη φορά είτε όχι.
Η αλλαγή ρυθμού και οι διαφορετικά μονοπάτια
Το δεύτερο μέρος, ωστόσο, επιφύλασσε μια κατακόρυφη στροφή σε πιο ηλεκτρικούς δρόμους. Πρώτα με το «Μετρώ τα κύματα» και μετά με την κινηματογραφική προσέγγιση της «Μισιρλού» σε μια διαφορετική εκτέλεση παρέα με το «Διαβατήριο».
Κάπου εκεί κινήθηκε σε λίγο πιο λαϊκά μονοπάτια με το «Καίγομαι καίγομαι» και «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια», ενώ τράβηξε όλα τα βλέμματα στη σκηνή με την ερμηνεία της στο δικό της «Μόνο εσένα έχω».
Η σύμπραξη με τον Γιώργο Καψάσκη και το δυνατό φινάλε
Ένα από τα πιο δυνατά σημεία της βραδιάς ήταν η στιγμή που κάλεσε στη σκηνή τον Γιώργο Καψάσκη, μέσα σε κύμα ενθουσιασμού, μια απαίτηση του κοινού που έγινε πράξη. Η χημεία τους επί σκηνής είναι αδιαμφισβήτητη, και το νέο τους τραγούδι «Δε θέλω να σε ξαναδώ» που ερμήνευσαν πρώτη φορά ως ντουέτο ζωντανά, ήδη έχει αρχίσει να κερδίζει τον κόσμο.
Στη συνέχεια, τα πνευστά του Γιώργου Καστανού έδωσαν ωραίες γέφυρες στο αγαπημένο «Τρεις το πρωί» που κυκλοφόρησε το 1994 και τραγούδησε ο αδικοχαμένος Γιώργος Μαζωνάκης, ενώ η Βασιλική απέδειξε πόσο άνετα κινείται με σεβασμό σε διαφορετικά είδη, αποδίδοντας με τον δικό της τρόπο το «Τα μάζεψα τα πράγματα» του Στράτου Διονυσίου.
Η ενέργεια χτύπησε κόκκινο με τα αγαπημένα μου «Ενδεχόμενα» -το τραγούδι που έδωσε και τον τίτλο στον δίσκο της- με τον κόσμο να συμμετέχει σαν μια μεγάλη παρέα, ενώ ακολούθησαν τα «Λιανοχορταρούδια», όπου η ίδια χόρευε στη σκηνή, βγάζοντας μια αξιοζήλευτη αυτοπεποίθηση και σιγουριά που μαρτυρά τη δουλειά που έχει ρίξει.
Κανείς δεν ήθελε να φύγει και το κέφι μαζί με τον ενθουσιασμό είχαν χτυπήσει κόκκινο. Εκείνη δε χάλασε χατίρι και στο encore, ο Γιώργος Καψάσκης ανέβηκε ξανά στη σκηνή για το «Δε θέλω να σε ξαναδώ», ενώ το «Περιμένω» έκλεισε τη βραδιά δυναμικά, αφήνοντάς μας την αίσθηση ότι η φετινή χρονιά φαίνεται πως θα της ανήκει.
Η Βασιλική Μιχαλοπούλου χτίζει βήμα βήμα την πορεία της με προσοχή και λίγο πριν μπει στο στούντιο για τον επόμενο δίσκο, σε κερδίζει στη σκηνή και σε αγκαλιάζει με την ενέργειά της.
*Φωτογραφίες Αντώνης Χριστοδουλάκος
