"Η ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ" TΗΣ ΛΕΙΑΣ ΒΙΤΑΛΗ, ENA ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

Listeners:

Top listeners:

00:00 00:00

Street Radio Ο δρόμος σου είναι εδώ

“Η ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ" ΤΗΣ ΛΕΙΑΣ ΒΙΤΑΛΗ, ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

Γράφει η Ελευθερία Καμπούρογλου

Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε πατέρας, που απρόσμενα, άδικα και με ύπουλο τρόπο, χάνει τον γιο του. Του τον δολοφονούν. Νιώθει χρέος του να βρει τους δολοφόνους του παιδιού του. Βασανίζεται, κοιμάται και ξυπνάει με τη μορφή του. Αγκαλιάζει τα κόκκαλά του πια, που κροταλίζουν μέσα στο ταγάρι. Φαντάζεται ποιος προοριζόταν να γίνει ο γιος του. Τι θα προσέφερε στον κόσμο, την κοινωνία, την Ελλάδα. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε πατέρας που αδόκητα ζει στο πετσί του την απώλεια, κόντρα στη φύση – να θάβει ο γονιός το παιδί. Αλλά είναι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο πατέρας των γιων της Ελλάδας όλης, που σήκωσε στους ώμους του το βάρος της λευτεριάς των Ελλήνων.

Η Λεία Βιτάλη, με γνώση και εμπειρία στη γραφή, επιχειρεί να σκιαγραφήσει τον ήρωα, φωτίζοντας πτυχές της αθέατης πλευράς του, την ανθρώπινη διάστασή του – αυτή που έχει βάθος, ρωγμές, συναισθήματα, πόνο και χαρά. Καταθέτει τις σκέψεις του, τα όνειρα, τις φιλοδοξίες και φαίνεται να προσδίδει μια διαφορετική διάσταση. Ο Θεός, όπως τον έλεγαν, το θηρίο, ο στρατηγός, εμφανίζεται μπροστά σου, σελίδα τη σελίδα, γραμμή τη γραμμή, αναδεικνύοντας πτυχές της προσωπικότητάς του. Κι εσύ, ως αναγνώστης και συνοδοιπόρος του, βρίσκεσαι να καλπάζεις ασθμαίνοντας πάνω στο άλογό του, μέσα στο τσουχτερό κρύο, με το αίμα σου να αφρίζει στις φλέβες, σαν σίφουνας μέσα στα τοπία της ιστορίας.

Δεν επιχειρεί τόσο μια ηρωοποίηση, όσο μια πιο ανθρώπινη προσέγγιση. Σιωπηλός εξομολογητής των σκέψεών του, η μάνα του. Τη Ζαμπία επικαλείται, και σε εκείνη απευθύνεται νοερά σε κάθε δυσκολία. Με εκείνη μοιράζεται τους προβληματισμούς, τα όνειρα και τις υποσχέσεις του. Είναι το κέντρο του, οι ρίζες του και η σταθερά του στην πορεία του. Ένας απεχθής κλέφτης που κλιμακώνει την εξέλιξή του παράλληλα με την πορεία της Ελληνικής Επανάστασης, αποκτά αναγνωρισιμότητα και οργανική σχέση, μυείται στη Φιλική Εταιρεία και παίζει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις στα Επτάνησα. Ζωογόνος πηγή, γη και ανάσα του, το όνειρό του: η λευτεριά του τόπου του. Ο Γέρος του Μοριά, η πιο αναγνωρίσιμη φιγούρα της επανάστασης – μια εικόνα που συχνά ταυτίζεται με τον εμβληματικό Έλληνα, με την λεβεντιά, την ανδρεία και τη στρατηγική ικανότητα. Σε μια Ελλάδα αποκαμωμένη από τον τουρκικό ζυγό, τη φτώχεια και το πλιάτσικο των ξένων δυνάμεων, ορθώνει το ανάστημά του, βάφοντας τα χέρια του με «το αίμα των εχθρών», με τις πληγές νωπές – έξω και μέσα του βαθιά – και να θρηνεί όταν χάνεται η ελπίδα και να εκφράζει τον σιωπηλό πόνο των Ελλήνων, όχι μόνο του χθες αλλά και του σήμερα.

Μια ατέρμονη, επαναλαμβανόμενη μάχη διεκδίκησης που αέναα επιστρέφει στον χρόνο. «Εχθροί που κάνουν τους φίλους. Παχιές υποσχέσεις. Κουτσουρεμένα και αχόρταγα δάνεια. Το πέρασμα απ’ τη θάλασσά μου, την ειδική μου θάλασσα, αχ Αιγαίο μου. Όπου τήνε θέλουν ειδική τους. Όλα τα εδικά μου για εδικά τους». Γιατί η Ιστορία δεν τελειώνει ποτέ — απλώς αλλάζει πρόσωπα.

Η ιστορία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, μέσα από την πένα της Λείας Βιτάλη, επανέρχεται σε μνήμες της επανάστασης, επιχειρεί να φωτίσει τις αθέατες πλευρές του ήρωα, της Ιστορίας, των προσώπων που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξή της ή βρήκαν τρόπο να την καταπολεμήσουν. Είναι προνόμιο των συγγραφέων να σε τοποθετούν στο κέντρο του κόσμου που δημιουργούν, να ζωντανεύουν εικόνες και να δίνουν φωνή στις ιστορίες τους. Μα είναι κι εκείνοι που σε κάνουν να προβληματιστείς, να σκεφτείς πέρα από τα όρια, να βρεις τις ρίζες σου και να ανατρέξεις σε ιστορικές πηγές, να διασταυρώσεις στοιχεία, να μάθεις περισσότερα – με λεπτομέρειες. Κι εκεί φαίνεται να βρίσκεται ένα από τα πιο ουσιαστικά στοιχεία του βιβλίου: να φέρει τον αναγνώστη κοντά στην Ιστορία του, στην Ιστορία μας. Να αναμοχλεύσει μνήμες, συζητήσεις, ερωτήματα. Μια νεολαία που διδάσκεται τη στείρα γνώση, στοιχειοθετημένη σε ημερομηνίες-ορόσημα και γεγονότα γενναιότητας. Μα πίσω από αυτά είναι η ψυχή του Έλληνα, ο τρόπος σκέψης, τα συναισθήματα. Και όλα όσα τον έκαναν, από πένητα, γενναίο.

Ελπιδοφόρο και αισιόδοξο είναι το γεγονός ότι η λογοτεχνία στρέφεται ολοένα προς την ιστορία και αναζητά, διερευνά, φωτίζει. Γιατί ένα έθνος χωρίς ρίζες, βαθιά ριζωμένες στο παρελθόν, αδυνατεί να προχωρήσει προς το μέλλον. Για να μάθουμε ποιοι είμαστε και πού πάμε. Κι αυτό, η συγγραφέας το υπηρετεί μέσα από το βιβλίο της, με αξιοπρέπεια και σθένος – εκεί όπου η οργή των μικρών ανθρώπων γίνεται μνήμη, δύναμη και Ιστορία.

ISBN 978-960-16-6980-9