ΠΗΓΑΜΕ / ΕΙΔΑΜΕ : ZOLA JESUS ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΤΟ ARCH CLUB LIVE STAGE, ΜΑΖΙ ΤΗΣ Η ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ LIA HIDE

Οι solo performance εμφανίσεις έχουν πάντα ξεχωριστό ενδιαφέρον. Η παρουσία, το πιάνο, φωνή. Η λιτή αυτή συνταγή που πάντα πετυχαίνει. Είναι μια απογύμνωση συναισθημάτων για τον καλλιτέχνη. Μια αναμέτρηση με το έργο του, ένα μουσικό-ηχητικό contrast απέναντι στην persona του. Όταν αυτό συνδυάζεται με την έλευση της Zola Jesus, 10 χρόνια μετά την τελευταία της επίσκεψη, γίνεται κάτι το οποίο ξέρεις ότι δεν πρέπει να χάσεις. Μια σπάνια φωνή σε έκταση και δυνατότητα, μια μουσικός από αυτές που πρέπει να θαυμάζεις. Μια προσωπικότητα ιδιαίτερη που θες να αφουγκραστείς την ψυχοσύνθεση της.

Αλλά για αρχή μια διαμαρτυρία. Η μουσική μετανάστευση πρέπει να σταματήσει και να αρχίσει music drane από την Lia Hide. Χαριτολογώντας ορμώμενος. Δεν κρυβόταν, απλά γυρίζει το κόσμο και προσφέρει τη μουσική της. Σαν πριγκίπισσα από Περαμύθι ( τίτλος τραγουδιού της και όχι λεκτική εφεύρεση ) μοίρασε λάμψη και χαμόγελα. Συνδέθηκε με όλους, και αυτούς που γνώριζαν αλλά και πρωτάρηδες. Εκπληκτικές ερμηνείες, στην αγγλική η πλειοψηφία. Μια παρουσία που θυμίζει jazz ντίβα περασμένων δεκαετιών. Ειδικά οι μικροφωνικές αρνήσεις – αποστάσεις χωρίς να χάνουν τα τραγούδια μουσικότητα και συνοχή ήταν κάτι που λάτρεψα. Όλα αυτά στο ίδιο πιάνο, στην ίδια παράλληλη γραμμή με την Zola που θα ακολουθήσει.

Μας παραδίδει στην ιέρεια της dark pop αισθητικής. Η Ζola Jesus στέκεται και αναρριχάται πάντα από την σκοτεινή πλευρά. Μέχρι να φτάσει στη κορυφή για να σκορπίσει φως. Η Αρμένικη χθόνια άρια του Κrunk γεμίζει το χώρο και απλώνει τις συγκλονιστικές της ικανότητες. Τα επόμενα δύο ( Soak και Sea Talk ) ρέουν  φυσιολογικά. Χωρίς διακοπή από χειροκροτήματα. Μετά θα έρθει και επευφημία. Έχουμε χρόνο μπροστά μας. Όλα κυλούν μινιμαλιστικά. Ένα tablet υπάρχει για να γεφυρώσει το noise, industrial ύφος από τις album εκδοχές με το κλασσικό piano session περιβάλλον. Η απλότητα και ευκολία που εισάγει τα κλασσικά στοιχεία σε βάζει σε σκέψεις για το ρόλο της σημερινής pop μουσικής, ως ήχο αλλά ως σκηνική έκφραση. Οι φράσεις pop idol, pop icon μάλλον τείνουν να εξελιχθούν σε pop realization.  Ξεχώρισαν τα Into the Wild, Dido’s Lament, Skin και Desire. Δεν ξεχνά τη συνεργασία της με τον David Lynch και του αφιερώνει το In Heaven. Στο τέλος ένα Ουκρανικό παραδοσιακό τραγούδι για να τιμήσει τους προγόνους της και να στείλει το αυτονόητο μήνυμα της επιθυμίας για ειρηνική ζωή σε κάθε μέρος της γης. Μάλλον όχι αυτονόητο…απαραίτητο. Δριμύ Κατηγορώ όπως προστάζει το πρώτο συνθετικό του stage name της. Αναφορά στον γνωστό Γάλλο λογοτέχνη Εμίλ Ζολά. Κάτι ανάλογο είχε κάνει και η Lia για την περίπτωση του Ζακ Κωστόπουλου. Κατηγορώ ενάντια στην ασχήμια, τον μισογυνισμό, την αδικία και την απανθρωπιά. Πολύ θα θέλαμε όλοι ένα encore. That’s all folks μας είπε γλυκύτατα η Zola. Υπόσχεση για επιστροφή σε συντομότερο διάστημα από αυτό των 10 ετών υπήρξε. Την πιστεύουμε.

γράφει ο Μάκης Σάλτας “Vietnam” ΣΑΒ. 20:00-22:00