“ΕΛΕΝΗ Η Ο ΚΑΝΕΝΑΣ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΦΙΓΟΥΡΑΣ ΑΛΛΟΤΙΝΗΣ”…ΓΡΑΦΕΙ Η ΕΛΕΝΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Ένας άνθρωπος χωρις στεγανά και η ιστορία της ταλαντούχας ζωγράφου Ελένης Μπούκουρα Αλταμούρα έρχεται να μας δείξει, ότι όταν το όραμα σου ξεπερνά τα όρια του κουτιού, που σε έχουν βάλει, καταρρίπτονται και μπορείς να φτάσεις ψηλά. Στην περίπτωση της Ελένης ωστόσο, το απόγειο της καριέρας έφτασε μαζί με τιμήματα ζωής, βαρύτερα από όσα μπορεί να αντέξει μία ψυχή. Η τραγικότητα του χαρακτήρα της σε αγγίζει πλήρως αν σκεφτείς τα βήματα τα σχέδια και τις σκέψεις του μυαλού της.

Ένα παιδί αλλόκοτο, μία κόρη που σχεδίαζε και ζωγράφιζε, που είχε τιμωρίες από μικρή, γιατί δεν άκουγε, γιατί δεν ήταν καθώς πρέπει. Αυτή η κόρη δεν παντρεύτηκε νωρίς και ούτε με προξενιό, αλλά πήγε στα ξένα για να σπουδάσει, μπήκε στον ακαδημαϊκό κόσμο, όχι σαν τον ίδιο της τον εαυτό, αλλά σαν έναν αλλοτινό εαυτό, που τον ονόμασε “κανένα”. Αυτός ο κανένας της προσέφερε όλα όσα ονειρευόταν να ζήσει μακριά από το γυναικείο σώμα της, ακόμα κι αν η θηλυκότητά της θα έμενε κρυμμένη για πάντα κάτω από τα ανδρικά της ρούχα.

Η Ελένη τους αψηφούσε όλους και έκανε όσα ένιωθε, αλλά έφτασε να παλινδρομεί στο ίδιο το πατρικό της, στις ρίζες και τα στεγανά της, αφού ο πόνος της ψυχής της ήρθε από τον άνθρωπο για τον οποίο θυσίασε τον αλλοτινό εαυτό της. Η εγκατάλειψη του σπιτικού της από τον ίδιο της τον σύζυγο και η αρπαγή του νεογνού παιδιού της πλήγμα για το σαλεμένο της μυαλό.

Και τότε να μεγαλώνει τα άλλα της παιδιά με πόνο, σκέψεις και οράματα. Η ψυχή όταν μένει μόνη πονάει και χτυπάει σαν θάλασσα πάνω στα βράχια, αλλά όχι σαν άνεμος, σαν καρφιά πάνω σε ανυπεράσπιστο έδαφος. Οι ψυχές των αγαπημένων μας όταν φεύγουν ακολουθούν επουράνια ζωή και βρίσκουν η μία την άλλη για να ενωθούν ξανά. Η Ελένη όμως και η ψυχή της; που βρίσκονται;

Αυτό το ταξίδι κάνεις αν παρακολουθήσεις το συγκεκριμένο θεατρικό έργο, με δύο φιγούρες που αντικατοπτρίζουν το φρέσκο και το ώριμο, το νέο και το παλιό, αλλά η αφήγηση κυματίζει ανάμεσα στις δυό γυναίκες χωρις χρονικό παραλληλισμό. Το βραβευμένο μυθιστόρημα της Ρέας Γαλανάκη ξετυλίγεται πάνω στην σκηνή, με την σκοτεινή και ιδιαίτερη οπτική της πρώτης ελληνίδας ζωγράφου Ελένης Μπούκουρα Αλταμούρα να φαίνεται τρομακτική και επικίνδυνη στην τόσο καλά ριζωμένη πατριαρχική κοινωνία, που μεγάλωνε. Οι γυναίκες με οράματα και οι γυναίκες με φωνή πάντοτε θα είναι μάγισσες για την κοινωνία τους και η δύναμή τους απειλή για την αλλαγή του κόσμου.