Πήγαμε / Είδαμε : Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Θέατρο Πέτρας “Μια μουσική ιστορία που κρατάει χρόνια αμέτρητα”

Πήγαμε / Είδαμε : Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Θέατρο Πέτρας "Μια μουσική ιστορία που κρατάει χρόνια αμέτρητα"

Μπροστά σου τα φώτα μιας πολιτείας

που περιμένει τις ανασκαφές…

Και τα κλουβιά με τα καναρίνια που κοιμούνται βαλμένα στη σειρά…

Μια μουσική ιστορία που κρατάει χρόνια αμέτρητα, στίχοι συνοδοιπόροι ανάμεσα στα χρόνια, φωτεινοί σηματοδότες μιας γενιάς που στάθηκε τυχερή ως προς την μουσική της κατεύθυνση – το τι επέλεξε; Φανερώνεται στις συναντήσεις μας.

Μια ιστορία λοιπόν που στην αφετηρία της θέλει τις αναμνήσεις από εκείνη την πρώτη συνάντηση του εφηβικού έρωτα, που περίμενες να ανταμώσεις κάποτε έως την ενηλικίωση.

Δεν θα σου κρύψω πως είμαι πάντα διστακτική στο να αποτυπώνω τις ακροάσεις μου σε ηλεκτρονικά φύλλα – η μουσική βλέπεις, είναι πάντα μια βιωματική εμπειρία, που δύσκολα μπορείς να μοιραστείς σωστά από απόσταση.

Άλλωστε το να περιγράψεις μια μουσική νύχτα του Βασίλη, είναι σαν να καλείσαι να γράψεις την ιστορία 25 ολόκληρων χρόνων σε λίγες μόνο λέξεις, με ελεγχόμενα την εμπλοκή και το συναίσθημα.

Στην μετά κορωνοϊο πραγματικότητα τα πράγματα είναι κάπως αμήχανα στις συναντήσεις μας, τα live που μας έβρισκαν αγκαλιά μέχρι πριν λίγους μήνες, τώρα στήνουν το τοίχος της απόστασης από τον έναν στον άλλον.

Σε μια Digital εποχή,  όπου τείνει να γίνει τρόπος ζωής, το να μπορείς να συνυπάρχεις με φυσική παρουσία, επισφραγίζει το παρόν, το μέλλον το μαζί και το πάντα.

Δεν θυμάμαι λοιπόν πότε συναυλία του Βασίλη με λίγο κόσμο. Δεν θυμάμαι πότε συναυλία του χωρίς συναίσθημα, χωρίς φωνή και ιδρώτα, ένταση και σπαραγμό.

Στην ίδια κερκίδα στην ίδια πέτρα, στα ίδια μονοπάτια, αυτή η ανάμνηση επιβεβαιώθηκε από τις πρώτες κιόλας νότες που ακούστηκαν από σκηνής, ένα πάρτι που υμνεί την περασμένη εφηβεία σου, για να γεννήσει μια καινούργια.

Μετά από μία αμήχανη παύση της καθημερινότητας και την κοινωνικοποίησης μας, με τον φόβο να γίνεται τροφοδότης του αύριο, και την τέχνη να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, η ανακοίνωση των φετινών θεαμάτων ήρθε σαν λύτρωση από την πίεση των ημερών, να σε επαναφέρει πίσω στην εξωστρέφεια.

Ανηφορίζοντας την διαδρομή προς το θέατρο – πάντα αργοπορημένη, με βήμα γοργό , γύρω παντού γνωστοί-άγνωστοι, που ξέρεις τι θα μοιραστείς μαζί τους, που περιμένεις να μοιραστείς μαζί τους.

Μαζεμένες ηλικίες- άναρχες μεταξύ τους, γκρίζα μαλλιά από την μια , “μετασχολική” ενέργεια από την άλλη, μια ατμόσφαιρα που ενώ μπορεί να φαντάζει ανισόρροπη, επιβεβαιώνει την απόλυτη ισορροπία.

Όταν, έφτασα, μόλις ξεκινούσε. Ο χώρος ήταν γεμάτος, Από κόσμο και από ήχο. Στην αρχή στάθηκα στις τελευταίες σειρές, και μου έκανε εντύπωση η καθαρότητα και η ένταση του ήχου, καθώς έχει μια δυσκολία να υπάρχει όγκος και ισορροπία, σε ένα ανοιχτό θέατρο, ιδίως με τον άνεμο να μην βοηθάει τις περισσότερες φορές τα ηχοτοπία που φτιάχνουν τα σχήματα στη μουσική τους. Βέβαια, με την οικειότητα που είχα στο χώρο «διεκδίκησα τη θέση μου», και ο ήχος με συνεπήρε έως το τέλος.

Έπειτα απ’ το μεγάλο μπουμ
χίλιοι φακοί να κάνουν ζουμ,
πλάνα ωραία της καταστροφής
με φωτιές και σάρκες να τραφείς
όταν η αράχνη θα νιώθει ευφυής
στρυμωγμένη στο μπετόν της οροφής.

 …. Λίγες νότες στην έναρξη … Σαν κουίζ.. Το καταλάβαμε;; θα μπορούσαμε να μην το καταλάβουμε άραγε;..

Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μπήκε δυναμικά με το Μπουμ του Θάνου Μικρούτσικου και του Κώστα Τριπολίτη, αιώνια έφηβος και συναισθηματικός για να μας παρασύρει με την τρυφερή ροκ φωνή του και τη ηλεκτρισμένη σκηνική παρουσία σε ένα μουσικό παιχνίδι που «παίζεται ακόμα», και έχει πάντα την ίδια ενέργεια και την ίδια συγκίνηση.

Αυτό το μπουμ θα μπορούσε να τα πει όλα – από τίτλο και από στίχο.  Μια έκρηξη μια κραυγή επαναφοράς μπροστά στον χαμό. Μια μελωδία που τρυπάει το νταμάρι και σου φωνάζει για πάντα εδώ…

… Όταν ακούς το «να γεννηθούνε καινούργιοι πυροτεχνουργοί», πώς γίνεται να μη σκεφτείς τον Μικρούτσικο … Ωστόσο, η στιγμή ήταν ιδιαίτερη, καθώς η απουσία του γινόταν παρουσία, από τον Βασίλη, που ήταν εκεί, και για άλλη μια φορά μοιράζονταν τη μουσική του με εμάς…

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ
κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά
σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα
αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία
κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

 Αθεράπευτα ερμηνευτής για τρείς περίπου ώρες μας απέδειξε την αξία ενός καλλιτέχνη – «πάντα έφηβου», που δεν έχει την ανάγκη να μιμηθεί τίποτα από το παρελθόν του. Μετά από 46 χρόνια πορεία, συνεχίζει να ερμηνεύει την ψυχή του στο παρόν, κρατώντας αναμμένο το φως στο μουσικό μας κάστρο.

Το κοινό, ήταν αυτό που θέλεις να έχεις στις συναυλίες σου. Να τραγουδάει μαζί σου. Ένθερμο. Αν και στις καινούργιες συνθήκες ένιωσα μια αμηχανία και μια συστολή . Κι εδώ είναι το στοίχημα, γιατί το «βάρος» από τα προηγούμενα χρόνια είναι μεγάλο. Αυτό που ένιωσα όμως, είναι ότι υπάρχει «μέλλον», γιατί πολύ απλά υπάρχει όρεξη.

Πάντα μαζί του οι μόνιμοι συνεργάτες , με τον Αντρέα Αποστόλου στις ενορχηστρώσεις , καθώς και οι φωνές της Μαίρης Μπρόζη και του Απόστολου Μόσιου, συντέλεσαν στο άρτιο αποτέλεσμα της βραδιάς.

Οι ερμηνείες που ξεχώρισα, ,  ήταν οι «Φοινικιές», το «Μπουμ», το «Μαμά»,  η «Όμορφη Πόλή», «Άνθρωποι Μονάχοι», «Οι ψυχές και οι αγάπες» και το «Πόρτο Ρίκο», αμφότερα με κοινωνικές απολήξεις, τα τελευταία να μας φωτίζουν ανά τα χρόνια κάποιες ακόμα δημιουργικές «διεργασίες» εν εξελίξει.

Όλα γυρίζουν, ξαναγυρίζουν λειώνουν τελειώνουν και ξαναρχίζουνε..

 Στον επίλογο αυτό που μένει, είναι να «ανοίξουμε» με πιο πολύ θάρρος τα αφτιά μας, στην «καινούργια» ζωή και έτσι η μουσική θα είναι πάντα το «διαμαντάκι μας μες στη στάχτη».

γράφει η Κέλλυ Πήλιουρα “Around the world” ΣΑΒ. 21:00-23:00


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST

Background