“Τριαντάφυλλο στο στήθος, μία πολύ όμορφη παράσταση που αξίζει να στηριχθεί από το κοινό”


a“Όλοι οι άνθρωποι είναι ένα τίποτα,

μέχρι να τους αγαπήσει κάποιος.”

 

Παρασκευή βράδυ, 9 και κάτι, η ουρά ακόμα μέχρι το πεζοδρόμιο και ψιλοβρέχει. Υπάρχει μια ένταση – η δεδομένη του τέλους εβδομάδας – κι όμως κατεβαίνοντας προς το υπόγειο του Κουν σαν να έμενε πίσω, σκαλί σκαλί, το βάρος της μέρας. Το κλίμα ζεστό, όπως και η ιστορία που θα ξετυλιγόταν σε λίγο πάνω στη μικρή σκηνή. Επίσημη πρεμιέρα για το “Τριαντάφυλλο στο Στήθος” του Τένεσσι Ουίλιαμς του Δη.Πε.Θεάτρου Κοζάνης.

Τα φώτα χαμηλώνουν και η σισιλιάνικη νοσταλγική και γλυκιά μελωδία του Θοδωρή Λεμπέση στα αυτιά μας μοιάζει να φτιάχνει ήδη τις εικόνες που χρειάζεται στο σκοτάδι. Πρώτο πλάνο: μέρα καύσωνα στον Αμερικανικό Νότο και η Σισιλιάνα Σεραφίνα Ντέλλε Ρόζε (Πηνελόπη Μαρκοπούλου) προσμένει με την “καρδιά της που πάει να σπάσει” από την αγωνία τον έρωτα της ζωής της να επιστρέψει για μια ακόμη νύχτα για να του δώσει τρυφερότητα, έρωτα, φροντίδα όπως όλες τις νύχτες απ’ την πρώτη του γάμου τους. Από το πρώτο κιόλας βλέμμα της νιώθεις την ένταση, το πάθος, τον έρωτα για τον άντρα με το τριαντάφυλλο στο στήθος. Ένα πρόσωπο που εκκρεμεί πάνω από τους ήρωες με τεράστια δυναμική και παραμένει σαν σκιά σε όλο το έργο παρότι δεν ακούμε ποτέ τη φωνή του, ούτε βλέπουμε το πρόσωπό του.

Κι έπειτα η απώλεια. Η θλίψη και το βούλιαγμα στο πένθος κατακερματίζει κάθε συνείδηση ή επιθυμία της Σεραφίνα. Διαλύεται και διαλύει το σπίτι της, όποια ανθρώπινη σχέση είχε δημιουργήσει – ακόμα και αυτή με την 15χρονη πια κόρη της, Ρόζα (Ειρήνη Ιωάννου) – τον ίδιο της τον εαυτό. Με την ευρηματική χρήση κενών πλαισίων από τη σκηνογράφο, Πουλχερία Τζόβα. δημιουργείται η αίσθηση στο θεατή ότι παρατηρεί τη ζωή της μέσα από διάφανους τοίχους.

Πότε όμως παραιτείσαι από τον έρωτα και αποκαθηλώνεις τον Άλλον στην πραγματικότητα; Η προδοσία και το ψέμα μοιάζουν να είναι οι πρώτες απαντήσεις. Όμως όπως γλυκά λέει ο φορτηγατζής, Αλβάρο (Γεράσιμος Μιχελής) τελικά είναι “Αγάπη και τρυφερότητα, τι άλλο;”. Όταν η ανάγκη σου ξεπερνάει τον πόνο, τότε μια αφορμή αρκεί για να τον απαλύνει. Και κάπως έτσι η λυσσασμένη και τραγική φιγούρα της Σεραφίνα φαντάζει τρυφερή κι ελκυστική στον αφελή και άξεστο Αλβάρο που ισχυρίζεται ότι παραείναι καλή γι αυτόν. Κι εδώ για μία ακόμη φορά ο Ουίλιαμς παρηγορεί έναν απ’ τους πιο ανθρώπινους και παιδικούς μας φόβους του “ποτέ δεν είμαι αρκετός”¨: “Τίποτα δεν παραείναι καλό για έναν άνθρωπο, αν ο άνθρωπος είναι καλός.”

Το έργο μοιάζει να χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο πιο δραματικό και το δεύτερο κάπως πιο ανάλαφρο, με αμείωτη ωστόσο ένταση. Γιατί η Σεραφίνα είναι μια γυναίκα που όσο ξέρει να αγαπά και να γελά έντονα, άλλο τόσο να σπαράζει από τον πόνο. Και το τέλος, αισιόδοξο! Μια αγκαλιά που μαλακώνει και αφήνει γλυκόπικρα χαμόγελα. Που σε βγάζει και πάλι στο δρόμο, ελαφρύ και ίσως πιο ερωτικό.

Παρά το άγχος και το βάρος μιας επίσημης πρεμιέρας, όλος ο θίασος έμοιαζε στ’ αλήθεια βγαλμένος από τις σελίδες του συγγραφέα – από την άκρως συμβολική Ασούντα (Μάρω Σαουσοπούλου) ως τον αυστηρό κριτή, εφημέριο (Ισίδωρο Σταμούλη). Έντονες ερμηνείες, εξάρσεις και δραματικότητα, όπως θα φανταζόταν και ο Ουίλιαμς ότι ταιριάζει σε ένα μάτσο Σισιλιάνους – ακόμη και σε μια νέα πατρίδα. Ωστόσο ίσως η λίγο καλύτερη εκμετάλλευση του χώρου να έδινε μια άλλη ελευθερία κινήσεων στους ηθοποιούς. Σε συγκεκριμένες σκηνές έμοιαζε να λείπει η ροή στη σωματικότητα λόγω του χώρου και η αίσθηση ήταν κάπως αμήχανη.

Μία πολύ όμορφη προσπάθεια που αξίζει να στηριχθεί από το Αθηναϊκό κοινό. Συνεχίζει μέχρι τις 26 Ιανουαρίου στο ζεστό υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης.

γράφει η Ιωάννα Βελαώρα “Οι Δέφτερες” κάθε 2η ΔΕΥ. 22:00-24:00


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST

Background