Πήγαμε / Είδαμε

Το βράδυ της 19ης Ιουνίου, σε μια ακόμα συναρπαστική μέρα του release festival, την αρχή έκαναν οι καταιγιστικοί Planet of Zeus – ένα από τα ελάχιστα ελληνικά συγκροτήματα που η επιτυχία του έχει ξεπεράσει εδώ και χρόνια τα στενά σύνορα της χώρας. Κέρδισαν το κοινό με την επιβλητική παρουσία τους και τον heavy rock ήχο τους και αποτέλεσαν το πρώτο δείγμα του εντυπωσιακού line up της βραδιάς.

Το ημερολόγιο έδειχνε 14 Ιουνίου και είχε φτάσει η μέρα όπου οι, κατά γενική ομολογία, βασιλιάδες του Epic Metal Manowar θα εμφανιζόντουσαν μπροστά στο Αθηναϊκό κοινό μετά από 12 ολόκληρα χρόνια, μιας και η τελευταίες εμφανίσεις του group στην Ελλάδα είχαν λάβει χώρα στη Θεσσαλονίκη.

Το Release Festival στην Αθήνα δε θα μπορούσε να έχει καλύτερο ξεκίνημα από την εμφάνιση του πολυβραβευμένου –με πολλαπλά Grammy μεταξύ άλλων- καλλιτέχνη της reggae σκηνής Damian Marley. 

Η πρόζα στους στίχους του κομματιού από τον ίδιο σε συνδιασμό με την δεξιοτεχνία του στα πλήκτρα , κορυφώνει την ακρόαση, μέσα από έναν λυγμό πάνω στις νότες, που θυμίζει παράκληση.

Παρουσιάζοντας το κουαρτέτο εγχόρδων που τον ακολουθεί, γυρνάει στο καταφύγιο του, και σαν ήρεμη δύναμη, ξεσηκώνει το πλήθος με το εντυπωσιακό και ευρηματικό πιτσικάτο των φωνητικών χορδών του.

Λίγο πριν τον αποχαιρετισμό, μια σιγή μας ενώνει και μεταφράζει όλα τα συναισθήματα. Με τα δοξάρια να πηγαίνουν πάνω – κάτω και την φωνή του δράκου να βάζει την τελεία στο βράδυ μέσα από ένα «ραπαρίσμα» οργάνων που οδηγούν στην κραυγή.

Κι εμείς εκεί. Στο θέατρο Αλκμήνη, θεατές μιας διπλής πραγματικότητας. Ένας νέος πραγματεύεται τα όνειρά του μέσα σε ένα κόσμο δυτικής κουλτούρας και φιλοσοφίας. Και μια μάνα, με το παιδί της αγκαλιά, πραγματεύεται την ίδια την επιβίωση ως όνειρο. Δύο πραγματικότητες στον ίδιο χρόνο. Με μια πρώτη ματιά φαίνονται τόσο διαφορετικές. Μόλις, όμως, αρχίσουν να πλέκονται μεταξύ τους, αποκαλύπτεται μια άλλη, μια πιότερο κρυμμένη αλήθεια. Σαν σε μια ζυγαριά επάνω οι πρωταγωνιστές, μετράνε στο ζύγι τις ιστορίες τους. Διωγμοί, απώλεια, κρύο, πείνα, συντροφικότητα, όνειρα, αγώνες. Και τότε γίνεται ολοφάνερο πως ίδιες, απολύτως, ιστορίες ακούμε, μόνο που είναι τοποθετημένες σε διαφορετικό σκηνικό. Άλλες χώρες, άλλες γλώσσες, άλλες εποχές, άλλο χρώμα δέρματος. Και αυτό που ορίζει, τελικά, το ποιος «νικάει» στο ζύγι είναι οι δυνάμεις που έχουν απομείνει και το ήθος, οι αντοχές και οι επιλογές του ήρωα.

«Ράβω φορέματα για κούκλες και για μικρά κοριτσάκια και για μεγαλύτερα κοριτσάκια που φοράνε φορεματάκια για κούκλες»

Τι μπορεί να κρύβει μια τόσο αθώα φράση;;;

Η απάντηση δίνεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Από Μηχανής Θέατρο, στο Μεταξουργείο.

Η μια εκ των τριών-τεσσάρων πιο  ψαγμένων πλέον θεατρικών σκηνών φιλοξενεί την Θεοδώρα Τζήμου στην πιο μεστή θεατρική της ερμηνεία.

«Λα Πουπέ» μια παράσταση που το μίσος αποκτά υπόσταση μέσα από τα μάτια της Ρίκας που δεν μίσησε ποτέ. Που έβλεπε το μίσος ως κινητήρια δύναμη καθώς αυτή ήταν πάντοτε στατικά αγαθή.

Μόλις τελειώνει η παράσταση «Ο Συμβολαιογράφος», και ανάβουν τα φώτα  στο Χώρα (το γνωστό off-broadway θέατρο της Κυψέλης) νιώθεις ότι παρακολούθησες μια αυθεντική θεατρική παράσταση. Ο λόγος; Βασίζεται αποκλειστικά στην γλώσσα του θεάτρου, χτίζει την αφήγηση της, με αυτά τα συστατικά (ερμηνείες,  σκηνικά, φωτισμοί)  και φέρνει ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα.

Δευτέρα βραδάκι στον αγαπημένο Πολυχώρο «Vault Theater Plus» στο Βοτανικό, για να παρακολουθήσω το «Χορεύοντας στο σκοτάδι»

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα τι να περιμένω από την μεταφορά της κινηματογραφικής version του Lars Von Trier στο σανίδι, μιας και είμαι μεγάλος θαυμαστής αυτού αλλά και της Bjork που πρωταγωνιστεί στην ταινία…

Ήξερα ότι πάντα ο πολυχώρος «Vault Theater Plus» κάνει ποιοτικές δουλείες με σεβασμό στους δημιουργούς του και κατ’ επέκταση στο κοινό, αλλά σίγουρα το συγκεκριμένο εγχείρημα ήταν πολύ δύσκολο!

Παράδοση και εξέλιξη μέσα σε μια βραδιά, όπου ανάμεσα στα λαϊκά και παραδοσιακά, αλλιώς φτιαγμένα, θα συναντήσεις το αερικό δίπλα σου, σαν μικρό παιδί που ονειρεύεται, συνειδητοποιόντας, πως έργο είναι η ζωή και θα πέσει η αυλαία.

Λόγια επάνω σε μια μουσική πλατφόρμα που έντυσε το Club του Σταύρου του Νότου με την ενέργεια των μουσικών και των ακροατών που σε πολλές στιγμές γινόντουσαν ένα.

Γνωρίζοντας λοιπόν πως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, και πως τα συναισθήματα καμία φορά, είναι δύσκολο να μεταφραστούν σε λόγια, μια συνάντηση μαζί τους θα σε πείσει.

Tο Άλσος έκανε πρεμιέρα την Πέμπτη 29 Νοεμβρίου και ο Street Radio ήταν εκεί. Ο χώρος αυτός λειτουργούσες ως θέατρο χρόνια πριν και φέτος εγκαινιάστηκε ξανά από τον Διονύση Σαββόπουλο. Πρόκειται για ένα καταπληκτικό μέρος στο Πεδίο του Άρεως με είσοδο από την Ευελπίδων. Ένας χώρος θερμός με ωραία αισθητική, που περιβάλλεται από δέντρα και με ένα πλήθος εργαζομένων ευγενέστατων και χαμογελαστών.


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST

Background