Πήγαμε / Είδαμε : “Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα…μια εξαιρετική παράσταση με μια απόλυτη ερμηνεία”

Πήγαμε / Είδαμε : "Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα...μια εξαιρετική παράσταση με μια απόλυτη ερμηνεία"

Βλέποντας τον Γιάννη Νιάρρο στο ρόλο του Κρίστοφερ Μπουμ στο έργο του Simon Stephens «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα» ήρθαμε μπροστά σε ένα καλλιτεχνικό αδιέξοδο. Πως ορίζεται αυτός που δεν μιμείται, δεν παίζει, δεν ρολάρει ένα αυτιστικό παιδί;

Πως δηλαδή ένας ηθοποιός που ενσαρκώνει τον ήρωα του ως αυτό που είναι ο ήρωας κι όχι ως ο ηθοποιός που τον μεταφέρει στο κοινό;

Πήγαμε / Είδαμε : "Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα...μια εξαιρετική παράσταση με μια απόλυτη ερμηνεία"Ο Νιάρρος σε μια κατάθεση ταλέντου μας βάζει στον κόσμο του ήρωα του. Μας βάζει στον κόσμο ενός παιδιού 15 χρονών, 3 μηνών και 3 ημερών με πολλές ιδιαιτερότητες αλλά και χαρίσματα. Έχει διαγνωστεί με το σύνδρομο Asperger, δηλαδή είναι αυτιστικός, με ποιο χαρακτηριστικό γνώρισμα την δυσκολία του στην σωματική επαφή. Δεν θέλει να τον αγγίζουν, θέλει να είναι μόνος του, με το χαμστεράκι και τα μαθηματικά του. Γνωρίζει όλες τις χώρες του κόσμου με τις πρωτεύουσές τους και όλους τους πρώτους αριθμούς μέχρι το 7.507. Παρατηρεί τους πάντες και τα πάντα με αξιομνημόνευτη ακρίβεια. Όμως δεν αντέχει να τον αγγίζουν και να τον αγκαλιάζουν, δεν καταλαβαίνει τη μεταφορική έννοια των λέξεων, δεν μπορεί να συνυπάρξει με ξένους ανθρώπους.  Ζει με τον πατέρα του και αποφασίζει να ανακαλύψει ποιος σκότωσε τον σκύλο της γειτόνισσας του, τον Ουέλινγκτον.

 

 

Πρόκειται για μια εξαιρετική παράσταση δια χειρός Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και με ένα πολύ καλό καστ.

Κάπου εδώ θα μπορούσε να τελειώσει η κριτική στην παράσταση που «σπάει ταμεία» τα τελευταία δύο χρόνια (πρό κορωνοϊού) και ενθουσίασε όσους την παρακολούθησαν την Τρίτη και Τετάρτη (28-29 Ιουλίου 2020) στο θέατρο Βράχων στον Βύρωνα.

Από εδώ και κάτω διαβάζετε με… δική σας ευθύνη την δική μου άποψη.

Πήγαμε / Είδαμε : "Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα...μια εξαιρετική παράσταση με μια απόλυτη ερμηνεία"Την θεατρική παράσταση «ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα» την είδα στο θέατρο Τζένη Καρέζη στα τέλη του 2019 και στο θέατρο Βράχων την Τρίτη. Είναι μια καλοδουλεμένη παράσταση με το σκηνικό να μοιάζει αρχικά φτωχό, μέχρι που συμπεραίνουμε το εξής απλό… στην σκηνή πάνω είναι οι άνθρωποι και τα «κουτάκια» τους. Ελάτε τώρα… τα κουτάκια… που βάζουμε ανθρώπους, σκέψεις προτεραιότητες… αυτά τα κουτάκια συνθέτουν το σκηνικό της παράστασης, μαζί με τα φώτα και τους ήχους. Ο Θεοδωρόπουλος προσπαθεί να μας βάλει στο κεφάλι του Κρίστοφερ και το καταφέρνει.

Η παράσταση διαρκεί οριακά παραπάνω απ’ όσο θα μπορούσε να περιμένει κάποιος με την εξέλιξη που έχει. Και λίγο μικρότερη χρονικά να ήταν θα κέρδιζε, δεν θα έχανε.

 

 

Οι ηθοποιοί που πλαισιώνουν τον κεντρικό ήρωα μου έδωσαν την αίσθηση της διεκπεραίωσης. Έπρεπε να υπάρχουν στη σκηνή για να μπορέσει να κυλήσει μια παράσταση 140 λεπτών. Κανείς όμως δεν καταβάλλει προσπάθεια να περάσει τον πήχη πάνω από εκεί που τον τοποθετεί με την ερμηνεία του ο Γιάννης Νιάρρος.

 

Πήγαμε / Είδαμε : "Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα...μια εξαιρετική παράσταση με μια απόλυτη ερμηνεία"Το κείμενο δεν έχει κορυφώσεις ούτε ιδιαίτερες βυθίσεις. Περνάει με απαλό τρόπο την συμβίωση με ένα παιδί που πάσχει από αυτισμό. Είναι επιλογή των συντελεστών να αναδείξουν συμβολικά κι όχι πραγματικά κάποια από τα θέματα που αντιμετωπίζει ένα αυτιστικό παιδί όσο και οι οικείοι του. Αυτό πιθανότατα συγκαταλέγεται στα θετικά στοιχεία του έργου καθώς το κάνει ευχάριστο χωρίς όμως να το καθιστά αδιάφορο. Αυτός που βλέπει καταλαβαίνει, αυτός που ξέρει συνθέτει, αυτός που τα έχει βιώσει ξετυλίγει κάθε σκηνή φτάνοντας την στο πραγματικό βίωμα. Η «γλυκερή» προσέγγιση με τη μάνα που έστελνε γράμματα και γυρίζει στο τέλος του έργου ενώ έχει εγκαταλείψει την οικογένεια ακριβώς λόγω αυτού του προβλήματος είναι το μοναδικό σημείο που θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί από το αρχικό κείμενο καθιστώντας το σημείο αυτό ρεαλιστικότερο.

 

 

Το «ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα» μπορώ να παραθέσω αρκετούς λόγους για να το παρακολουθήσει ο θεατής καθώς μας δείχνει με έναν εύσχημο τρόπο την πραγμτικότητα για ένα θέμα που μπορεί να συμβαίνει από πολύ κοντά μας, μέχρι μέσα στο σπίτι μας.

Υπάρχει όμως κάτι ακόμη… κάτι ΑΠΟΛΥΤΟ.

Πήγαμε / Είδαμε : "Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα...μια εξαιρετική παράσταση με μια απόλυτη ερμηνεία"Η ερμηνεία του Γιάννη Νιάρρου. Ο βραβευθείς ηθοποιός για την παράσταση «Στέλλα Κοιμήσου» το 2018 με το βραβείο «Δημήτρης Χορν», για 139 λεπτά είναι ο Κρίστοφερ Μπουμ. Δεν τον ερμηνεύει, δεν τον μιμείται. Ο Νιάρρος για 139 λεπτά είναι ένα αυτιστικό παιδί 15 χρονών 3 μηνών και 3 ημερών που μας εξηγεί την ιστορία όπως την γράφει στο κόκκινο τετράδιο του. Μας εξηγεί πως αρίστευσε στις εξετάσεις των μαθηματικών επιπέδου Α. Μας δείχνει πως ταξιδεύει, πως οργίζεται, πως απομονώνεται.

Πρόκειται για μια λυτρωτική ενσάρκωση. Τόσο λυτρωτική που το εκατοστό τεσσαρακοστό λεπτό της παράστασης κατά την οποία ο Γιάννης Νιάρρος υποκλίνεται οι θεατές χειροκροτούν παθιασμένα τον κορυφαίο Έλληνα θεατρικό ηθοποιό της γενιάς των μνημονίων.

 

Ο Γιάννης Νιάρρος, γεννημένος το Νοέμβρη του 1991 όταν ο Γιώργος Παπανδρέου από το Καστελόριζο το 2010 ανακοίνωνε την προσφυγή της χώρας σε στήριξη από την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. ο Γιάννης Νιάρρος φοιτούσε στο πρώτο έτος της δραματικής σχολής του εθνικού θεάτρου.

Σήμερα 10 χρόνια και κάτι μήνες μετά…

Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι πλέον μια μάλλον αδικημένη ανάμνηση

Τα μνημόνια είναι πλέον μια μάλλον εν αναμονή πραγματικότητα

Το Καστελόριζο συνεχίζει να είναι ένα από τα πλέον ομορφότερα ελληνικά νησιά

Ο Γιάννης Νιάρρος είναι από τα πιο ελπιδοφόρα πρόσωπα του ελληνικού θεάτρου. Βάζοντας την υποκειμενική μου πινελιά, θα τον χαρακτηρίσω ως τον πλέον ελπιδοφόρο, όχι μόνο βάσει ταλέντου, αλλά και βάσει αυτής της λυτρωτικής αίσθησης που διαχύθηκε σε όλο το θέατρο κατά την τελευταία του υπόκλιση στην παράσταση αυτή.

γράφει ο Κυριάκος Μαντούβαλος “Ατραπών ήχοι” ΠΑΡ. 20:00-22:00


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST

Background