Πήγαμε / Είδαμε : Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο θέατρο Πέτρας

Πήγαμε / Είδαμε : Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο θέατρο Πέτρας

Μια μουσική ιστορία που κρατάει χρόνια αμέτρητα, στίχοι συνοδοιπόροι ανάμεσα στα χρόνια, φωτεινοί σηματοδότες μιας γενιάς που στάθηκε τυχερή ως προς την μουσική της κατεύθυνση – το τι επέλεξε; Φανερώνεται στις συναντήσεις μας.

Η  μουσική βλέπεις, είναι πάντα μια βιωματική εμπειρία, που δύσκολα μπορείς να μοιραστείς σωστά από απόσταση. Άλλωστε το να περιγράψεις μια μουσική νύχτα του Βασίλη, είναι σαν να καλείσαι να γράψεις την ιστορία 25 ολόκληρων χρόνων σε λίγες μόνο λέξεις, με ελεγχόμενα την εμπλοκή και το συναίσθημα.

Στη μετά κορωνοϊο εποχή, το αντάμωμα μοιάζει σαν κάτι καινούργιο, που σε τραβά από το χέρι, για να σου θυμίσει πως όλα είναι εδώ μπροστά μας.

Η κουλτούρα της Digital εποχής – όπου τείνει να γίνει τρόπος ζωής, κάνει ακόμα πιο εμπλεκόμενο  το να μπορείς να συνυπάρχεις με φυσική παρουσία, και όταν αυτό συμβεί, επισφραγίζει μαγικά  το παρόν, το μέλλον το μαζί και το πάντα.

Πήγαμε / Είδαμε : Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο θέατρο Πέτρας

Δεν θυμάμαι λοιπόν πότε συναυλία του Βασίλη με λίγο κόσμο. Δεν θυμάμαι πότε συναυλία του χωρίς συναίσθημα, χωρίς φωνή και ιδρώτα, ένταση και σπαραγμό. Στην ίδια κερκίδα στην ίδια πέτρα, στα ίδια μονοπάτια, αυτή η ανάμνηση επιβεβαιώθηκε από τις πρώτες κιόλας νότες που ακούστηκαν από σκηνής, ένα πάρτι που υμνεί την περασμένη εφηβεία σου, για να γεννήσει μια καινούργια.

Ανηφορίζοντας την διαδρομή προς το θέατρο – πάντα αργοπορημένη, με βήμα γοργό , γύρω παντού γνωστοί-άγνωστοι, που ξέρεις τι θα μοιραστείς μαζί τους, που περιμένεις να μοιραστείς μαζί τους. Μαζεμένες ηλικίες- άναρχες μεταξύ τους, γκρίζα μαλλιά από την μια , “μετασχολική” ενέργεια από την άλλη, μια ατμόσφαιρα που ενώ μπορεί να φαντάζει ανισόρροπη, επιβεβαιώνει την απόλυτη ισορροπία.

Όταν, έφτασα, μόλις ξεκινούσε. Ο χώρος ήταν γεμάτος, Από κόσμο και από ήχο. Στην αρχή στάθηκα στις τελευταίες σειρές, – πάντα με εντυπωσιάζει να βλέπω από ψηλά το μικροσκοπικό «μπούγιο», και εκεί στη παρατήρηση της στιγμής, που κάθε φορά σαν πρώτη μοιάζει, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μπήκε δυναμικά αιώνια έφηβος και συναισθηματικός για να μας παρασύρει με την τρυφερή ροκ φωνή του και τη ηλεκτρισμένη σκηνική παρουσία σε ένα μουσικό παιχνίδι που «παίζεται ακόμα», και έχει πάντα την ίδια ενέργεια και την ίδια συγκίνηση.

 

«Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ

κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω

κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά

σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι

στο ρυθμό σου που καίει ακόμα

αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά

κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία

κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία»

 

Αθεράπευτα ερμηνευτής για τρείς περίπου ώρες μας απέδειξε την αξία ενός καλλιτέχνη – «πάντα έφηβου», που δεν έχει την ανάγκη να μιμηθεί τίποτα από το παρελθόν του.

Μετά από 47 χρόνια πορεία, συνεχίζει να ερμηνεύει την ψυχή του στο παρόν, κρατώντας αναμμένο το φως στο μουσικό μας κάστρο.

Κι εδώ είναι το στοίχημα, γιατί το «βάρος» από τα προηγούμενα χρόνια είναι μεγάλο. Αυτό που ένιωσα όμως, είναι ότι υπάρχει «μέλλον», γιατί πολύ απλά υπάρχει όρεξη.

Στον επίλογο αυτό που μένει, είναι να «ανοίξουμε» με πιο πολύ θάρρος τα αφτιά μας, στην «καινούργια» ζωή και έτσι η μουσική θα είναι πάντα το «διαμαντάκι μας μες στη στάχτη».

γράφει η Κέλλυ Πήλιουρα “Midnight pumpkins” ΠΑΡ. 24:00-02:00


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST