Πήγαμε / Είδαμε : «Θα γίνω η Μήδεια – κανείς δεν μαρτυρεί για τον μάρτυρα»

"Θα γίνω η Μήδεια" τα Σάββατα 4, 11, 18 και 25 Μαρτίου στο θέατρο Άβατον

«Θα γίνω η Μήδεια – κανείς δεν μαρτυρεί για τον μάρτυρα»

 Βασισμένο στη Μήδεια του Ευριπίδη

Το Σάββατο το βράδυ βρεθήκαμε στο θέατρο Άβατον, στον Κεραμεικό, προκειμένου να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Θα γίνω η Μήδεια – κανείς δεν μαρτυρεί για τον μάρτυρα», έναν μονόλογο που πραγματεύεται επίκαιρα ζητήματα, δίχως να παρουσιάζει εξιδανικευμένα την χρονική περίοδο κατά την οποία εκτυλίσσεται το δράμα που ανεβαίνει στο σανίδι.

Η αγάπη του Σταύρου Μόσχη για την αρχαία τραγωδία, μια και ασχολείται και σε «ακαδημαϊκό επίπεδο» με το αντικείμενο, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο υφολογικά το έργο προσαρμόζεται στο σήμερα, φέρνει  με μαεστρία στο φως, θέματα όπως οι διαχρονικές πληγές της πατριαρχίας, η παιδοκτονία, τα όρια που ξεπερνά ο ανθρώπινος νους όταν τον κυριεύει η απόρριψη.

Πρόκειται για μια δουλειά που αναδεικνύει τις χαρισματικές εκδοχές του ηθοποιού στο τραγικό στοιχείο αλλά και τη σάτιρα,  ενώ το υφολογικό κρεσέντο που απαντάται τακτικά κατά την διάρκεια της πλοκής είναι που τελικά εξυπηρετεί, προκειμένου να συναρπάσει η μανία της Μήδειας, για εκδίκηση πριν σκοτώσει κυνικά τα ίδια της τα παιδιά.

Το κείμενο άλλωστε, παρουσιάζει συνολικά τον άνθρωπο ως σκιά, συνεπώς ερωτηθείς ο Σταύρος Μόσχης με τη λήξη της παράστασης για το  κατά πόσο μάταιο είναι να κυνηγά την ευτυχία ο σύγχρονος άνθρωπος, μου εκμυστηρεύτηκε ότι από τη στιγμή που καπιταλισμός και πατριαρχία οδηγούν στην απελπισία λόγω του πλαισίου που τα ανέχεται, ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχει φως, πρέπει να ψάξουμε να το «κατασκευάσουμε» για τον ίδιο μας τον εαυτό και το σύνολο.

Σε μια πρωτότυπη δραματουργική προσέγγιση πάντως, όσα εκτυλίσσονται επί σκηνής τα αφηγείται ο αγγελιαφόρος, ένα πρόσωπο δηλαδή που έζησε από μέσα τα γεγονότα, χωρίς να είναι ο άμεσος δρών, για αυτό και σύμφωνα με τον Μόσχη, είναι δύσκολος ως ρόλος στην απόδοσή του.

Τη θέση μιας θηλυκότητας μέσα σε έναν κόσμο ανδρών λοιπόν, την πραγματικότητα της εκδίκησης ή της απελευθέρωσης, αλλά και την διαιώνιση ηθών που ακόμα καταπιέζουν ή εξοντώνουν, αφορούν και οι μοντέρνες τραγωδίες που βιώνουν οι κοινωνίες, συνεπώς ρωτώντας τον ηθοποιό τι σημαίνει η μεταφορά της Μήδειας στο σήμερα, μου εξήγησε ότι εφόσον οι εποχές αλλάζουν η ομάδα του θέλησε να προσαρμοστεί στα συμβάντα των καιρών.

«Δεν χρησιμοποιήσαμε επιτηδευμένο στόμφο» όπως μου ανέλυσε χαρακτηριστικά, ώστε να κατανοηθεί η ανάγκη έλλειψης υπερβολής που απαντά στο αρχαίο κείμενο.

 

Ταυτότητα Παράστασης

Σύλληψη – Ερμηνεία: Σταύρος Μόσχης

Σκηνοθεσία: Αναστασία Μπάρκα

Επιμέλεια σκηνοθεσίας: Αλεξάνδρα Σταμούλη

Δραματουργία: Αναστασία Μπάρκα – Σταύρος Μόσχης

Πρωτότυπη μουσική – Ηχητικό περιβάλλον: Νείλος Καραγιάννης

Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου

Φωτισμοί: Αναστασία Μπάρκα

Φωτογραφίες: Χρύσα Γούτου

Trailer: Ανθούλα Αηδώνη

Σχεδιασμός αφίσας: Δήμητρα Μποντζίδου

Εκτέλεση Παραγωγής: ExitusΟμάδα Θεάτρου

Επικοινωνία: Νατάσα Παππά

*Το κείμενο της παράστασης είναι βασισμένο στην τραγωδία του Ευριπίδη, Μήδεια, σε μετάφραση Γ. Χειμωνά, κατόπιν ευγενικής παραχώρησής της από τον Θ. Χειμωνά.

γράφει ο Rafiq Abdeen “Σηκώσαμε μπαϊΡάκι” ΠΑΡ. 22:00-24:00


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST