Πήγαμε / Είδαμε : “Κούκλες, καθηλωτικές και πέρα για πέρα αληθινές”

Πήγαμε / Είδαμε : "Κούκλες, καθηλωτικές και πέρα για πέρα αληθινές"

Μπαίνοντας ένα βραδάκι Κυριακής μέσα στο επιβλητικό μέγαρο της Χανθ στη Θεσσαλονίκη, το μόνο που σίγουρα δεν περίμενες να ζήσεις ήταν η αποδόμηση όλης σου της σκέψης σχετικά με τη θέση σου σαν άνθρωπος και κυρίως σαν γυναίκα, μέσα στο σπίτι, στην κοινωνία και στη συνείδηση σου.
Η διαδρομή σου μέσα στα μονοπάτια που τεχνιέντως θα άνοιγαν στο μυαλό και την ψυχή σου, κατά τη διάρκεια της παράστασης «ΚΟΥΚΛΕΣ» – που είχες αποφασίσει να δεις έτσι, επειδή είχες ακούσει ότι «καλή ήταν» ή επειδή ήθελες ν’ ανακαλύψεις τι ήταν αυτό που συγκλόνισε όσους ήδη το είχαν δει και το εξυμνούσαν –  είχε μόλις ξεκινήσει.

Μια ομάδα νέων ανθρώπων, με «αρχηγό» τον Νικόλαο Ανδρουλάκη – που σκηνοθετεί και μεταγράφει με απίστευτη μαεστρία – μας δίνουν μια διαφορετική εικόνα ενός κλασικού αριστουργήματος όπως είναι το «Κουκλοσπιτο» του Χένρικ  Ίψεν που αναγνώστηκε για πρώτη φορά 140 χρόνια πριν.

Η παράσταση στημένη όλη σα να είναι ένα talent show, σε αντίθεση με ό,τι μπορεί να περιμένει κανείς, αγγίζει το όριο του εντυπωσιακά απαράδεκτου σε ορισμένες στιγμές, με τις Κούκλες να τρέχουν πάνω κάτω μέσα στην αίθουσα, να συζητάνε με το κοινό, να φωνάζουν μεταξύ τους και να μαλώνουν και να σπάνε κάθε κοινότυπη εικόνα που ίσως έχεις για το πως πρέπει να είναι μια θεατρική παράσταση.

Οι Κούκλες, που άλλοτε με το όνομα τους και άλλοτε με έναν αριθμό  – που δεν ξέρεις αν ειναι αριθμός διαγωνιζομένης ή αριθμός καταγραφής θύματος σε μιά λίστα νεκρολογίας – αφηγούνται η κάθεμια την ιστορία της, πού είναι τόσο διαφορετικές αλλά και τόσο ίδιες. Που καθορίζουν αλλά και ανατρέπουν την εικόνα της γυναίκας και τη στάση της μέσα στους αιώνες.

Περνάνε μπροστά σου επί σκηνής που επεκτείνται και στο χώρο της πλατείας αλλά και έξω απ την αίθουσα,  γυναίκες ηρωίδες, θύματα, όπως η Νόρα Χέλμερ, η Έντα Γκάμπλερ, η Μπερνάρντα Άλμπα , η Σάρα Κέη, η Ιωάννα της Λωραίνης, η Μαρία Μαγδαληνή, η Λυσσιστράτη, εσύ, εγώ, η κάθε γυναίκα που ξέρεις και δεν ξέρεις, που όλες σε κάτι υπακούνε και όλες για κάποιο δικό τους ανεξήγητο λόγο βρίσκονται δεμένες σε έναν αβάστακτο ζυγό.

Δε θα σταθώ σε λεπτομέρειες τις οποίες εύκολα θα μπορούσε να βρει ο καθένας από εμάς με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο. Δε θα μπω καν στη διαδικασία να σας πω, αν τα σκηνικά, τα κοστούμια, η μουσική ήταν ή δεν ήταν συναρπαστικά.

Ο Ν. Ανδρουλάκης παίζει με τα δικά σου όρια, σου στέλνει τις ηρωίδες του να σου ψιθυρίσουν στ αυτί, τις πιο μύχιες σκέψεις σου, σε τρυπάει με βελόνες αόρατες μέχρι να ματώσεις, σε κάνει να πονάς, να αντιστέκεσαι, να υπακούς, να κλαις, να γελας.  Σε κάνει να σκεφτείς, να αναθεωρήσεις, να επαναπροσδιορίσεις, πρώτα τον εαυτό σου και μετά μια ολόκληρη κοινωνία με το σύστημα της και τον τρόπο που λειτουργεί.
Η ερμηνεία όλων των κοριτσιών, σε συναρπάζει, σε καθηλώνει εξ ολοκλήρου, σε κάνει κτήμα της και συνεργό της, σε μια αποδόμηση της γυναικείας υπόστασης, σε μια άνευ όρων παράδοση σου στις προσταγές ενός άντρα που με απόλυτη φυσικότητα σε κάνει απ τη μια να θες να τον χαστουκίσεις γιατί σε φέρνει στα όρια σου και απ την άλλη να πέσεις στα πόδια του και να γίνεις γι άλλη μια φορά έρμαιο των συναισθημάτων σου.

Κι αν κατα τύχη είσαι απ αυτούς που δεν τους αγγίζει η ωμή αλήθεια που τολμάνε να σου πουν κατάμουτρα, ίσως να σε βάλουν σε μια διαδικασία ν αναρωτηθείς τι σε κάνει διαφορετικό σαν άνθρωπο απ όλους αυτούς που κρυφά σκούπισαν το δάκρυ που κύλησε κάποια στιγμή στο μάγουλο ή γιατί σ ένα κατάμεστο θέατρο,  δε σηκώθηκε κανείς στο τέλος της παράστασης ν αφήσει τη θέση του παρόλη την προτροπή των καλλιτεχνών.

γράφειη η Κατερίνα Σουέρεφ “Ζεστή σοκολάτα” ΚΥΡ. 21:00-23:00


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST

Background