Πήγαμε / Είδαμε : Hooverphonic, Roisin Murphy και Hozier μας χάρισαν μια αξέχαστη νύχτα στην πλατεία Νερού

Πήγαμε / Είδαμε : Hooverphonic, Roisin Murphy και Hozier μας χάρισαν μια αξέχαστη νύχτα στην πλατεία Νερού

γράφει η Χριστίνα Σαββίδου

Το απόγευμα της 23ης Ιουνίου, φτάσαμε στην Πλατεία Νερού αρκετά καθυστερημένα την ώρα που τελείωναν οι Hooverphonics. Ο κόσμος φάνηκε να περνά καλά, αν και η φωνή της 18χρονης παρούσας front-woman είναι κάπως άγουρη σε σχέση με προηγούμενες φωνές της μπάντας αυτής.

Πήγαμε / Είδαμε : Hooverphonic, Roisin Murphy και Hozier μας χάρισαν μια αξέχαστη νύχτα στην πλατεία ΝερούΗ Roisin Morphy βγήκε στην ώρα της και ήτανε αυτό που θα ανέμενε κανείς – η απόλυτη dance εμπειρία. Με συνεχή και απόλυτα συνεπή video να προβάλλονται στο background και την ίδια να αλλάζει συνεχώς τις ευφάνταστες εμφανίσεις της, ολοκληρωνόταν και οπτικά αυτή η ποπ εμπειρία που σε παρέσερνε από το να λικνίζεσαι ασυναίσθητα μέχρι το να χτυπιέσαι ασταμάτητα λες και έχεις βγει Σάββατο βράδυ σε παραλιακό καλοκαιρινό club. Καθώς χορεύαμε υπό τους ήχους των τραγουδιών της Roisin Morphy, μοιράστηκα τον προβληματισμό μου με τους φίλους μου: “Καλά, μετά από όλη αυτή τη χορευτική πανδαισία, πώς θα βγει ο Hozier;” Η πραγματικότητα όμως ήτανε άλλη, κι ας μην το νιώθαμε εκείνη τη στιγμή. Ο σταρ της βραδιάς δεν είχε εμφανιστεί ακόμη.

 

Λίγο μετά την προγραμματισμένη ώρα εμφάνισης, το αγόρι που όλοι περιμέναμε (όπως φάνηκε στη συνέχεια) βγήκε επί σκηνής.

Από την αρχή, μπήκε δυναμικά με τραγούδια όπως το Nina Cried Power και το Someone New, αλλά μάλλον αυτό ήτανε αχρείαστο για να παρασύρει το αθηναϊκό κοινό, μιας και όλη η πιτσιρικαρία που ήτανε μαζεμένη μπροστά ήξερε όλους τους στίχους από όλα του τα τραγούδια (ή τουλάχιστον έτσι νιώσαμε). Κι έτσι όποτε ο Hozier ζητούσε από την Αθήνα να ακουστεί η φωνή της, κανονική χορωδία τον συνόδευε από το κοινό.

Πήγαμε / Είδαμε : Hooverphonic, Roisin Murphy και Hozier μας χάρισαν μια αξέχαστη νύχτα στην πλατεία ΝερούΗ φωνή του Hozier είναι ακριβώς όπως ακούγεται στους δίσκους του και η μπάντα του (κάτι που δε συναντούμε συχνά και ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο) ήτανε μισή γυναίκες και μισή άντρες! Ο Hozier άλλαζε συχνά κιθάρες, αποδεικνύοντας και επί σκηνής, πως εκτός από ένας πειστικός ερμηνευτής είναι και ένας αξιόλογος μουσικός και η μπάντα του ήταν προφανές πως απολάμβανε το show εξίσου, παρουσιάζοντας και ιδιαίτερη διαδραστικότητα με το κοινό.

Το video wall χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα, αλλά σε πολύ σημαντικές στιγμές και είχε τον καίρο ρόλο να μας θυμίσει ότι ο Hozier καταξιώθηκε ως μια φωνή ενάντια στην ομοφοβία και συνεχίζει να θέλει να είναι αυτό – και όχι μόνο. Κατά τη διάρκεια του Nina Cried Power, στο βίντεο βλέπαμε σκηνές από Pride πορείες, διασώσεις προσφύγων, διαδηλώσεις κατά του ρατσισμού και του σεξισμού, ενώ στο τελευταίο του τραγούδι, που ήτανε αυτό που περιμέναμε και τον καταξίωσε, το γνωστό βίντεο του Take me to Church έπαιζε στο background.

Το βράδυ της 23ης προς 24ης Ιουνίου, από τις 23:15 μέχρι τις 00:45 περίπου, στην πλατεία Νερού, τραγουδήσαμε και τραγουδήσαμε και τραγουδήσαμε παρέα με τον Hozier, ‘just for the love of it and the joy it brought’. Και να είστε σίγουροι πως, όταν ο Hozier μας αποχαιρέτισε λέγοντας “Θα σας ξαναδώ”, η συντριπτική πλειοψηφία είπε “Μακάρι”!

(οι φωτογραφίες είναι από την επίσημη σελίδα του Release festival)


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST