Πήγαμε / Είδαμε : «Dream story» στο Πόλη θέατρο ένα δυνατό έργο με εξαιρετικές ερμηνείες


Dream Story

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΠΟΤΕ: από 18/03 έως 21/04

ΠΟΥ: ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΛΗ

Φωκαίας 4 & Αριστοτέλους 87, πλ. Βικτωρίας, 211 1828900 Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00, Εισιτήριο: 10-15 ευρώ

Συγγραφέας: Άρθουρ Σνίτσλερ  Σκηνοθεσία: Γιάννης Βούρος

Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Βούρος, Πολυξένη Μυλωνά, Πέρης Μιχαηλίδης

Μετάφραση – Προσαρμογή: Αντώνης Γαλέος

Μουσική: Γιώργος Πούλιος

Σκηνογραφία – Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη

Είδος Έργου: Ερωτικό Θρίλερ – Ακατάλληλο κάτω των 15 ετών
Διάρκεια: 75 λεπτά

Πληροφορίες / Κρατήσεις: Τηλ.: 21 1182 8900

Ο Γιάννης Βούρος σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στη σπουδαία νουβέλα του Σνίτσλερ «Dream Story», στην οποία βασίστηκε ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ για το σενάριο της τελευταίας του ταινίας «Μάτια Ερμητικά Κλειστά»

‘’Βρισκόμαστε στη Βιέννη, βραδιά καρναβαλιού. Ο γιατρός Φριντολίν καλείται μέσα στα μεσάνυχτα να παραστεί στις τελευταίες στιγμές ενός ετοιμοθάνατου. Τα βήματά του τον οδηγούν σε μια οργιώδη δεξίωση μιας μυστικής κοινότητας. Μυστικά συνθήματα, μασκοφορεμένες γυναίκες, μεθυστικές μελωδίες αποπλάνησης… Όλα συγκλίνουν προς το μυστήριο και την κατάργηση κάθε αίσθησης πραγματικότητας.   Την ίδια στιγμή, η σύζυγός του Αλμπερτίν, ζει μέσα στο όνειρο τερατώδεις περιπέτειες, που την κατασπαράζουν.’’

Ο αισθησιασμός και το σασπένς δε θα λείψουν  και τα προγνωστικά πραγματικά είναι πολύ καλά. Ο Βούρος θα πρωταγωνιστεί και θα σκηνοθετεί και οντάς ερωτευμένη από τα μικράτα μαζί του (το παραδέχομαι είμαι φαν) έχω προσδοκίες, ελπίδες. Βγαίνει στη σκηνή με ευγένεια και γοητεία και ανακοινώνει στα πρώτα πέντε λεπτά ότι η παράσταση αυθημερόν έχει υποστεί αλλαγές. Έμενα δε με νοιάζει , γιατί; Γιατί είναι ο Βούρος και δε με νοιάζει. Ένα δευτερόλεπτο πριν κλείσουν τα φωτά για τη έναρξη της παράστασης ακούω έναν θεατή να λέει στον διπλανό του «ποπό προχειρότητες» τον κοιτώ με το γνωστό μου επικριτικό ύφος (κλασσικό) και εκείνος φαίνεται να το αντιλαμβάνεται.

Η πρώτη σκηνή βρίσκει τους πρωταγωνιστές καθισμένους στο κρεβάτι τους που ήταν το σημαντικότερο και το πιο εμφανές σκηνογραφικό στοιχειό πάνω στη σκηνή, βασική συνιστώσα της εξέλιξης του έργου. Απλή γλωσσά στα διαλογικά μέρη, όμορφη ροη και ώσπου ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι υπάρχει αφηγητής πάνω στη σκηνή. Έχω δει αρκετές παραστάσεις και για εμένα η ύπαρξη αφήγησης στο θέατρο δε είναι  τρόπος για να με βάλεις στη ιστορία αλλά είναι ένα στοιχειό παλιακό και αχρείαστο εν προκειμένω.

Οι βασικοί ηθοποιοί είναι τρεις , η πρωταγωνίστρια ντούμπλαρε 3 ρόλους και ο αφηγητής άλλους δυο.  Οι ηθοποιοί παίζουν εξαιρετικά με ένα θεότρελε ύφος της εποχής που γράφτηκε το κείμενο και που πράγματι σε παρέπεμπε σε μια άλλη εποχή. Ο ήχος όμως των καθισμάτων να τρίζουν από τους θεατές με εκνεύριζε και με αποσυγκέντρωνε μονίμως σε όλη τη διάρκεια της παράστασης (αλλάξτε τις καρέκλες παιδιά).

Εκτός των ερμηνειών που ήταν πράγματι εξαιρετικές, συνειδητοποιώ ότι η ροη των πράξεων και των σκηνών είναι τόσο πρόχειρα στημένη σε σημείο που ο ίδιος ο Βούρος συνειδητοποιώντας ότι τα φωτά δε έχουν ανάψει για τη σκηνή, φωνάζει στον φωτιστή να ανάψει τα φώτα.

Παραταύτα η σκηνογραφία, τα χρώματα και η ενδυματολογία ήταν πράγματι εξαιρετική , όπως και η ίδια η παρουσία τω ηθοποιών στο χώρο ,ίσως φταίει το κορμί της πρωταγωνίστριας που φάνηκε τόσο όμορφο και γυμνασμένο στη γύμνια του ,η εξαιρετική χροιά της φωνής του πρωταγωνιστή, ο αφηγητής με ευκολία άλλαζε από τον έναν όλο στον άλλο και πράγματι δε σε ένοιαζαν οι ατέλειες στη παράσταση.

Η θεματολογία με τα μεσαιωνικά βασανιστήρια και οργιά μου θυμίζουν Ουμπέρτο ΕΚΟ , ο πρωταγωνιστής σου θυμίζει Κάφκα , συνήθισα μετά από αρκετή ώρα τη ατμόσφαιρα και τη φιλοσοφία του έργου, μέχρι που η αλλόκοτη αυτή  παράσταση τελειώνει ξαφνικά. Τελειώνει η παράσταση και υποκλίνονται οι ηθοποιοί ,παγώνει όλο το θέατρο, λίγα δευτερόλεπτα μετά ξεκίνησαν τα πρώτα χειροκροτήματα. Παγωμένη εγώ και η φίλη μου χειροκροτούμε μηχανικά. Σαν να έλειπε όλη η τρίτη πράξη του κειμένου κάτι που αν βλέπεις θέατρο σε αφήνει τη αίσθηση του ανεκπλήρωτου.

Ανακοινώνω στη φίλη μου ότι θα πρέπει να κάνω τη πρώτη μου κριτική θεάτρου για τον σταθμό και με κοιτάζει ευχόμενη καλή τύχη στη πορεία μου. Γυρνώ σπίτι σκεπτόμενη πως μπορώ εκφράσω τη άποψη μου για τη παράσταση με ακριβή επιχειρηματολογία και όντας κατανοητή.

Ανοίγω το κινητό μου και βλέπω μήνυμα από τη φίλη μου  που άκουγε 3 θεατές που είχαν πάρει το ίδιο τρένο με εκείνη να τη σχολιάζουν συνοπτικά πως αν δε έχεις δει τη ταινία «μάτια ερμητικά κλειστά» δε μπορέίς να καταλάβεις το νόημα καθώς οι σκηνές ήταν ασύνδετες και απότομες. Η παράσταση φάνηκε ότι δε ήταν καταλλήλως ετοιμασμένη για  πρεμιέρα και πως ήθελε χρόνο ακόμα να εξελιχθεί η υπόθεση και πως η προχειρότητα σε πλαίσιο πρεμιέρας δε συγχωρείται. Επειδή όμως έχω περάσει και εγώ από τη διαδικασία να παίζω σε παράσταση που λόγω αναποδιών η πρεμιέρα δε ήταν προετοιμασμένη κατάλληλα, ως προς αυτό δε θέλω να είμαι αυστηρή. Οι ηθοποιοί ήταν άρτιοι και τεχνικά και τα κίνητρα των χαρακτήρων ήταν εμφανή και κάλυψαν όσο μπορούσαν τα ελλιπή στοιχεία του κείμενου και της σκηνοθεσίας. Θα τη πρότεινα ανεπιφύλακτα καθώς πιστεύω οτι με τον καιρό θα καλυτερεύει σταδιακά και πως το αίσθημα μου ήταν τόσο αντιφατικό που το έκανε σχεδόν εθιστικό. Ο αισθησιασμός και το σασπένς ήταν διάχυτα κατά τη διάρκεια όλης της παράστασης και η αρτιότητα των ερμηνειών δε σε αφήνει ασυγκίνητο.

επιμέλεια : Diana Putkaradze «Homo Politicarius» ΠΕΜ. 16:00-18:00


Σχόλια αναγνωστών

Κάντε ένα σχόλιο

Το e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί.Τα απαιτούμενα πεδία συμβολίζονται με *


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST

Background