“Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς” μια παράσταση που σε κρατάει από την αρχή μέχρι το τέλος

"Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς" μια παράσταση που σε κρατάει από την αρχή μέχρι το τέλος

Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς

Σκηνοθεσία: Κ. Νικολαΐδη
Ερμηνεύουν: Γ. Γαλίτης, Θ. Κουρλαμπάς.

Σκηνικά.-κοστούμια: Ν. Κασαπάκης. Μουσ.: Γ. Οικονόμου.

Διάρκεια : 90 ‘

 

Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς είναι νουβέλα του Τολστόι που γράφτηκε το 1886 και πραγματεύεται την εσωτερική πάλη που βιώνει ένας άνθρωπος όταν έρχεται αντιμέτωπος με το επικείμενο γεγονός του θανάτου του.

Ο ρεαλισμός του Τολστόι στο έργο είναι καταφανής και ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με φόβους και σκέψεις που ακόμα και να μην το συνειδητοποιεί τις έχει μέσα του. Η θεατρική παράσταση παρουσίασε ακριβώς αυτήν την ιδέα.

Η υποκριτική δεινότητα των δυο ηθοποιών που φρόντισαν εντέχνως να  παρουσιάσουν στα αρχικά στάδια της θεατρικής παράστασης τη υποκρισία και την άμυνα μιας ολόκληρης κοινωνίας απέναντι σε κάθε τι ουσιαστικό και τη σταδιακή επικέντρωση στον χαρακτήρα του Ιβάν Ιλίτς και τα στάδια της εσωτερικής εναλλαγής του ,όπως και την αλληλεπίδραση του με τους οικείους του με αφήσαν εκστασιασμένη.

«Όταν έμαθαν για τον θάνατο του Ιβάν Ιλίτς, η πρώτη σκέψη που έκαναν όλοι οι κύριοι που είχαν μαζευτεί στο γραφείο, ήταν το ποια σημασία θα μπορούσε να έχει αυτός ο θάνατος για τις μεταθέσεις ή τις προαγωγές των μελών του δικαστηρίου ή καυτών γνωστών τους.»

Ο Ιβάν Ιλίτς μετα από ένα ατύχημα αρρωσταίνει και σταδιακά βυθίζεται όλο και περισσότερο στις σκέψεις που τον κατακλύζουν από το φόβο του θανάτου. Ο Τολστόι αριστοτεχνικά παρουσιάζει την ιδέα πως ένας άνθρωπος με υγιές σώμα μπορεί να έχει ένα οκνηρό και νοσηρό μυαλό και πως ένα άρρωστο σώμα «αναγκάζει» το μυαλό να ενεργοποιηθεί και να συνειδητοποιήσει τα πεπραγμένα του

Δεν θα πω ψέματα, έν προκείμενη δεν θα γράψω ψέματα. Το βιβλίο αυτό έχει διαβαστεί από εμένα αρκετές φορές ώστε πήγα στην θεατρική παράσταση αρκετά καχύποπτη. Αμφισβήτηση για την απόδοση διάλογων, τον κίνδυνο να παρουσιαστεί ένα αρκετά επιφανειακό νόημα σε όλο αυτό και παράλληλα αναζητούσα να βιώσω εκ νέου το συναίσθημα που ένιωσα όταν πρωτοδιάβασα το βιβλίο. Για καλή μου τύχη άξιζε κάθε και η παράσταση κατάφερε να με απορροφήσει μέσα σε αυτήν από την αρχή μέχρι το τέλος.

Δεν θα μπορούσα να μην παροτρύνω τον καθένα να πάει να δει την παράσταση αυτή. Το αίσθημα της κάθαρσής και η άρση προβληματισμών στο μυαλό των  θεατών είναι ότι πιο ουσιαστικό μπορεί να κερδίσει κάνεις από αυτήν την θεατρική παράσταση.

«Μήπως δεν έζησα όπως όφειλα να ζήσω;» αναρωτιέται ο Ιβάν Ιλύς και στα αρχικά σταλιά της αρρώστιας του αποδιώχνει αυτή την ιδέα , χέρι που τελικά καταλήγει στην συνειδητοποιήσει λίγο πριν τον θάνατο ότι πράγματι δεν έζησε όπως έπρεπε, ζήτησε συγγνώμη και πέθανε.

«Τι ωραία και τι απλά που είναι όλα, σκέφτηκε. –  Και ο πόνος;-αναρωτήθηκε. –   Πού πήγε ο πόνος; Αλήθεια πόνε, πού είσαι;»

γράφει η Diana Putkaradze


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST