«Η 2η μέρα του Release Athens festival ήταν μία λύτρωση» γράφει η Κέλλυ Πήλιουρα


Πλατεία νερού, λίγο μετά τις πέντε το απόγευμα. Ο κόσμος αναμένεται περισσότερος από την πρώτη μέρα του Release. (Μια εξίσου δυνατή βραδιά, με την παρθενική εμφάνιση του Damian Marley στην χώρα μας, να μας παρασύρει. Σίγουρα θα καταγραφεί σε ένα από τα καλύτερα live που πέρασαν.)

Τον δύσκολο ρόλο του opening act, τον έβγαλαν εις πέρας, με δεξιοτεχνία οι “The Dark Rags”. Με ελάχιστο κόσμο να βρίσκεται από κάτω, μας χάρισαν ένα απολαυστικό και καυτό set οχτώ κομματιών, περιλαμβάνοντας κυρίως κομμάτια από το επερχόμενο album τους.

Λίγο μετά τα ακούσματα του “Black Caravan” έκαναν έντονη την παρουσία των “The Noise Figure”, όπου ξέραμε πολύ καλά το τι θα δούμε και θα ακούσουμε. Βλέπεις η δυναμική τους έχει χτιστεί καλά πάνω στην σκηνή, και σίγουρα έχουν το χάρισμα να το μεταδίδουν αυτό ακόμα και σε τεράστιους ανοιχτούς χώρους.

Μεταξύ άλλων κομματιών, ακούστηκε και το δικό μου αγαπημένο “Lethargy”, αλλά και το “We Look Better In The Sun”, που ταίριαξε απόλυτα στην στιγμή. Shame, η στιγμή της πρώτης έκρηξης.

Και γιατί το λέω αυτό; Οι βρετανοί που μόλις πριν ένα χρόνο, κυκλοφόρησαν ένα εκπληκτικό Punk Rock album, έβγαλαν όλη την ενέργεια του και μας πήραν μαζί τους. Θα μας απασχολήσουν έντονα – να μου το θυμηθείς. Δημιουργώντας ήχους και εικόνες, που θα καταγράφουν στις εμπειρίες μας σύντομα, κατάφεραν να φέρουν την ενέργεια καθ’ολη την διάρκεια του βρισκοντουσαν στην σκηνή, μέσα από ωραίες εναλλαγές, και μια τρέλα που δεν ξέρω αν το λείπει, είναι η σωστή λέξη για να την περιγράψει, αλλα σίγουρα μια τρέλα που σε καθηλώνει.

Στο “Tasteless” o Frontman Charlie Steen, χωρίς καμία επιδίωξη εντυπωσιασμού, θα πετάξει το πουκάμισο και θα πέσει στον κόσμο, επιβεβαιώνοντας όλα τα παραπάνω. James, Πόσο περίμενα αυτή την στιγμή; Από εκείνο το live στον Λυκαβηττό, το οποίο σαν να μεταφέρθηκε με μιας από τον βράχο στην θάλασσα.

Σαν να μεγαλώνουμε κάπως όλη μαζί, έχοντας στόχο κάποια στιγμή να ξανά συναντηθούμε. Με τον Tim Booth να φροντίζει από σκηνής αυτήν την οριμότητα που έχτισε ο χρόνος, και τους νέους ήχους τους να στέκονται, μεταξύ αμηχανίας και προσμονής για κάτι από τα παλιά,πήραμε μοναδικά vibes, τόσο από τους νέους ήχους που έφεραν μαζί τους, όσο και από την βουτιά στο “Getting away with it”, με τα χέρια ψηλά και τον κόσμο να κρατάει τον Booth, σε ένα αυτοσχέδιο τρενάκι ευτυχίας.

Και τώρα ο Iggy. Εδώ δίπλα βάλε και ένα μας, γιατί καθένας από όσους ήταν εκεί, είχε κάτι δικό του να περιμένει από την εμφάνιση του. Η αφεντιά μου λοιπόν, όπως και πολλών από εμάς, θελαν τον δικό τους Θεό επί σκηνής, να σκάσει με το “I wanna be your dog“. Μα τον θείο τύχη, με το που ήχησε η κραυγή, τάραξε τα σπλάχνα μας.

Ταράξαν το σώμα και την ψυχή, που ιδρωμένα, χόρευαν επι 2 ώρες περίπου, με φόντο την ελευθερία της μουσικής, και τον πρώτομάστορα, να μην σε αφήνει να πάρεις ανάσα. “One More. It was so fucking good“ “Passenger” ,”Lust For Life” , “No Fun, Real Wild Child” , “Candy” , “Night clubbing” , “Home” , “Wild America“, αλλά και το ανατριχιαστικό “Jean Genie” του Bowie να ηχούν στα χιλιάδες αυτιά, κατάφεραν, να μας κρατάν ακόμα ενεργούς στα πιστεύω μας.

Με τα πνευστά να ταιριάζουν άψογα στην punk αισθητική, και το μέταλλο, να συγκρούεται με τον ηλεκτρισμό, και την προσωπικότητα του Iggy Pop, δεν χρειάστηκε τίποτα παραπάνω για την λύτρωση.


Σχόλια αναγνωστών

Κάντε ένα σχόλιο

Το e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί.Τα απαιτούμενα πεδία συμβολίζονται με *


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST

Background